336/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 336 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 336/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1)..... χήρας Χ1, 2).....το γένος Χ1, 3).....του Χ1, 4).....του Χ1, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κουτρουμπή.

Των αναιρεσίβλητων:1)..... το γένος Χ2 και Χ3, ατομικά και ως εκ διαθήκης κληρονόμος της αποβιωσάσης την 21-6-2003 Χ4,2).....,το γένος Χ3, ατομικά και ως εκ διαθήκης κληρονόμος της αποβιωσάσης την 21-6-2003 Χ4 και 3)..... του Χ3, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ευανθία Ελευθεριάδου-Κούσουλα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, o δικηγόρος των αναιρεσειόντων ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης, διότι, όπως δήλωσε, εκδικάστηκε στις 30-11-2006 μία σχετική υπόθεση και ίσως το αποτέλεσμα αυτής να επηρεάσει την σημερινή υπόθεση.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε μυστικά επί της έδρας και δια του προέδρου του δημοσίως στο ακροατήριο απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υπόθεσης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-2-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κιλκίς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 69/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 3334/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8-2-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος ανέγνωσε την από 6-12-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 3334/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή η παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται ως λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, μπορεί να έχει ως περιεχόμενο και την αιτίαση ότι παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου με αποτέλεσμα η αγωγή, η ένσταση κλπ να γίνει δεκτή ως και κατ' ουσίαν βάσιμη ή ν' απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Για να είναι όμως ο λόγος ορισμένος κατά το άρθρο 566 παρ.1 ΚΠολΔ, πρέπει στο αναιρετήριο ν' αναφέρονται με πληρότητα οι επί της ουσίας κρίσιμες παραδοχές του δικαστηρίου, με βάση τις οποίες αυτό κατέληξε στην αποδοχή ή στην απόρριψη της αγωγής, της ένστασης κλπ ως κατ' ουσίαν βάσιμης ή αβάσιμης. Περαιτέρω, όσον αφορά στο ορισμένο του αναιρετικού λόγου του αριθμού 19 του άνω άρθρου 559, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση για έλλειψη νόμιμης βάσης δεν αρκούν οι γενικές εκφράσεις για έλλειψη νόμιμης βάσης ή για ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες αλλά πρέπει να καθορίζεται ειδικά το αποδιδόμενο στην απόφαση σφάλμα.

Συγκεκριμένα, αν η αιτίαση αναφέρεται σε ανεπάρκεια αιτιολογιών πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται, δηλαδή ποιο το επί πλέον στοιχείο ήταν αναγκαίο για την πληρότητά τους ενώ αν αναφέρεται σε αντιφατικές αιτιολογίες πρέπει να καθορίζεται η αντίφαση και από ποια αντιτιθέμενα μέρη προκύπτει. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εκτίθεται στο λόγο αναίρεσης σε τι συνίσταται η νόμιμη βάση και ν' αναφέρονται οι παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που αυτό δέχθηκε ότι προέκυψαν από τις αποδείξεις.

Στην προκείμενη περίπτωση με το πρώτο λόγο της αίτησης προβάλλεται η από τον αρ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες κατέληξε στην αποδοχή της αγωγής κατά ένα μέρος εξαφανίζοντας την απόφαση του Πρωτοδικείου που την είχε απορρίψει.

Ο λόγος όμως αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι, πέραν από τις γενικές αναφορές για ανεπάρκεια και αντιφατικότητα των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης και ενός αποσπάσματος αυτής που αναφέρεται στον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, που κρίθηκε αβάσιμος, ότι η αρχικώς ενάγουσα Χ4 και η δικαιοπάροχός των λοιπών εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων Χ2 σύζυγος Χ3, παραχώρησαν το μερίδιό τους από τα κληρονομιαία και επίδικα κληροτεμάχια στον αδελφό τους Χ1, δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων, διότι αυτός είχε αναλάβει να προικίσει την ανωτέρω αδελφή του Χ4 δίνοντας σ' αυτήν 100 χρυσές λίρες Αγγλίας, δεν παραθέτονται οι παραδοχές με βάση τις οποίες το Εφετείο δέχθηκε την αγωγή κατά ένα μέρος και που έγκειται η ανεπάρκεια και η αντίφαση αυτών.

Περαιτέρω με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο της αίτησης αποδίδεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, απορρίπτοντας με την προσβαλλόμενη απόφαση τις ενστάσεις των αναιρεσειόντων-εναγομένων α) ιδίας κυριότητας από έκτακτη χρησικτησία β) παραγραφής του δικαιώματος των εναγόντων και γ) της καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1045 επ. 247 επ.

και 281 ΑΚ, χωρίς όμως να αναφέρονται οι κρίσιμες παραδοχές επί της ουσίας του Εφετείου, με τις οποίες αυτό κατέληξε στην απόρριψη των άνω ενστάσεων, γεγονός που καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για το ότι οι ανωτέρω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου παραβιάστηκαν.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 επ. ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική πεποίθησή του ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να είναι αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα' αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον από τον αρ.11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο. Στην προκείμενη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αίτησης προβάλλεται η από την αμέσως ανωτέρω διάταξη πλημμέλεια και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα απαριθμούμενα στο λόγο αυτό έγγραφα που προσκομίστηκαν με επίκληση και με τα οποία αποδεικνύεται η κτήση της κυριότητας των επιδίκων με έκτακτη χρησικτησία από τους αναιρεσείοντες και η βασιμότητα της σχετικής ένστασής τους.

Ο λόγος τούτος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από τη γενική βεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του "όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και νόμιμα προσκομίζουν" και από το περιεχόμενο (αιτιολογία) της απόφασης δεν καταλείπεται καμμία αμφιβολία ότι το Εφετείο συνεκτίμησε τα' ανωτέρω έγγραφα μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα για να καταλήξει το αποδεικτικό πόρισμά του.

Επειδή , κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής κλπ ή επιχειρήματα που αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αίτησης προβάλλεται η από τον αρ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων ότι από τη μη γεωργική αποκατάσταση του δικαιοπαρόχου τους Χ1 την οποία αυτός είχε δικαίωμα να ζητήσει δημιουργείται αμάχητο τεκμήριο ότι αυτός πίστευε ακράδαντα ότι ήταν αποκλειστικός κύριος των επίδικων ακινήτων. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι αποτελεί επιχείρημα που αντλούν οι αναιρεσείοντες από την εκτίμηση των αποδείξεων και όχι "πράγμα" κατά την έννοια της προαναφερόμενης διάταξης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8 Φεβρουαρίου 2005, αίτηση της ..... κλπ, για αναίρεση της 3334/2004 απόφασης του Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων που ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 21 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ