Supreme Court dismisses appeal for vague grounds lacking specific legal violation citations under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 335 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 335/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευδοξία Κιουπτσίδου - Στρατουδάκη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Κορνηλία Πανούτσου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Π. Σ. του Γ., κατοίκου ... 2) Γ. Σ. του Π., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Σοφία Κυνηγοπούλου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "...", τελούντος υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στην .. και εκπροσωπείται νόμιμα από την ειδική εκκαθαρίστρια αυτής Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "..." και το διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δέσποινα Κασαπίδου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/6/2018 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9646/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 425/2021 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28/6/2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 28.6.2021 (αρ.εκθ.κατ. 1813/173/28.6.2021) αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η με αριθμό 425/2020 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, η οποία απέρριψε την έφεση των εναγομένων, ήδη αναιρεσειόντων κατά της υπό εκκαθάριση εταιρείας με την επωνυμία "...", ήδη αναιρεσίβλητης, νομίμως εκπροσωπούμενης από την ειδική εκκαθαρίστρια αυτής, ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "...". Η αίτηση αναιρέσεως, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα εντός της διετίας από την στις 3.3.2021 δημοσίευση της αναιρεσιβαλλομένης, δεδομένου ότι δεν προέκυψε επίδοση της τελευταίας (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (αρθ. 577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων της (άρθρο 577 παρ.3 ΚΠολΔ).

Από την κατ'άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υπόθεσης προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, με αριθμό 425/2021 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Με την από 8.6.2018 (αρ.εκθ.κατ. 13211/10133/11.6.2018) αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης "..." κατά των ήδη αναιρεσειόντων η ενάγουσα εταιρεία επικαλούμενη ληξιπρόθεσμη οφειλή του πρώτου των εναγομένων συνολικού ύψους 471.896,76 ευρώ, από συμβάσεις χρηματοδοτικών μισθώσεων που καταγγέλθηκαν στις 22.2.2008, λόγω υπερημερίας του στην καταβολή των μισθωμάτων, ζήτησε τη διάρρηξη της δικαιοπραξίας της διαλαμβανομένης στο με αριθμό ...

συμβόλαιο γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Γεωργίου Καπλάνη, ενός διαμερίσματος στη …. αξίας 100.000 ευρώ, ως γενομένης από τον πρώτο εναγόμενο κύριο αυτού προς τον δεύτερο των εναγομένων υιό του, εν γνώσει του ότι αυτό ήταν το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο και με σκοπό τη ματαίωση της ικανοποίησης της παραπάνω απαίτησης της ενάγουσας.

Η αγωγή συζητήθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κρίθηκε νόμω βάσιμη και μετ' απόρριψη των ενστάσεων καταχρήσεως δικαιώματος και παραγραφής που προέβαλαν οι δι' αυτής εναγόμενοι, έγινε δεκτή και από ουσιαστική άποψη, απαγγέλλοντας την εν όλω διάρρηξη της εν λόγω γονικής παροχής ως καταδολιευτικής. Κατά της αποφάσεως αυτής οι εναγόμενοι ήδη αναιρεσείοντες άσκησαν την από 10.10.2019 (αρ.εκθ.κατ. 19565/2172/2019) έφεσή τους η οποία απορρίφθηκε στο σύνολό της ως ουσιαστικά αβάσιμη με τη με αριθμό 425/2021 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης (αναιρεσιβαλλομένη).

Επειδή όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ.1 και 577 παρ..3 του ΚΠολΔ στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 του ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, καθώς επίσης, εφ` όσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υποθέσεως, η ελάσσων πρόταση του νομικού του συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα, που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, εάν δε, απέρριψε την αγωγή ή γενικώς τον ισχυρισμό ως μη νόμιμο, το περιεχόμενο της αγωγής ή του ισχυρισμού, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΑΠ ΟλΑΠ 57/1990, ΑΠ 44/2019, ΑΠ 966/2018, ΑΠ 1090/2017, ΑΠ 20/2005, ΑΠ 32/1996).

Εξ άλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νομίμου βάσεως (άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται πλην των άλλων και η αιτία, συνεπεία της οποίας τούτο συμβαίνει, ήτοι αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αντιφατικές αιτιολογίες οπότε πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται η αντίφαση και εκ ποίων αντιτιθεμένων μερών προκύπτει, ή εάν έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, οπότε πρέπει περαιτέρω να καθορίζεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους, ποίο δηλαδή το ελλείπον στοιχείο που είναι αναγκαίο για την επάρκειά τους (ΟλΑΠ 20/2005, ΑΠ 1198/2010, ΑΠ 16/2009, ΑΠ 1036/2009).

Με τους κατ' ιδίαν λόγους αναίρεσής τους οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται τα εξής: (1) ότι το εφετείο παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 28 παρ.1 εδ. β' του ΑΝ 1846/1951 διότι δεν διατύπωσε δική του κρίση για την ουσία της υπόθεσης, αλλά επαναλαμβάνει τη κρίση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, ενώ έπρεπε να διατυπώσει δική του κρίση και να είναι "πιο προσεκτικό" 2) ότι η προσβαλλομένη απόφαση στερείται αιτιολογιών διότι "...δεν επικαλείται στοιχεία που συνάγονται από το πλήθος των αποδεικτικών στοιχείων που προσκομίστηκαν...στα οποία έπρεπε να γίνει σαφής και ακριβής αναφορά στους λόγους απόρριψής τους ώστε να συνάγεται ξεκάθαρα και με απόλυτη σαφήνεια ότι ο Εφέτης εξέτασε με επιμέλεια κάθε στοιχείο που προσκομίσαμε και εφάρμοσε, έστω απορρίπτοντας ένα ένα κάθε στοιχείο μας, εφαρμόζοντας το ανάλογο για τη κρίση του νομοθέτημα", 3) ότι η προσβαλλομένη προβαίνει σε " ..αμελή εφαρμογή των διατάξεων που επικαλείται επάνω στα περιστατικά που τις εφαρμόζει ενισχύοντας τον ισχυρισμό μας ότι απλώς ακολουθεί το σκεπτικό της προηγούμενης απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης χωρίς να εξηγεί τους λόγους που εφαρμόζοντας τους κανόνες δικαίου αυτοί καταλήγουν στην απόρριψη της έφεσής μας...

αμελεί και δεν επεξηγεί η προσβαλλόμενη απόφαση όλες τις προϋποθέσεις του νόμου αφού φαίνεται να μη λαμβάνει υπόψη καθόλου τα σχετικά έγγραφά μας τα οποία αποδεικνύουν από μόνα τους ότι οι προϋποθέσεις αυτές του κανόνα δικαίου καθόλου δεν εφαρμόζονται, αλλά πόσο μάλλον δεν εξηγεί γιατί τα απορρίπτει και με ποίο σκεπτικό η δικαστική πεποίθηση φθάνει σε αυτή τη δικανική σκέψη...", 4) "...δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη της η προσβαλλομένη την καταχρηστική άσκηση της αγωγής ενόσω ο οφειλέτης δεν σταματά να καταβάλει ποσά προς τον δανειστή αποδεικνυομένων από καταβολές που προσκομίσαμε στο Εφετείο..." 5) Η εφετειακή απόφαση "παραβλέπει το πλήθος των αποδεικτικών μας μέσων σχετικά με το ενεργητικό της πρωτοφειλέτριας εταιρείας και επιμένει στη μοναδική μηδαμινής επαναλαμβάνω αξίας του εγγυητή μόνο και μόνο επειδή γνώριζε το παθητικό της πρωτοφειλέτριας....

Παραπονούμαστε λοιπόν κατά της εφετειακής απόφασης.. γιατί εσφαλμένα εφάρμοσε τον κανόνα δικαίου δεχόμενη σαν εξ ολοκλήρου αληθινό τον ισχυρισμό της τράπεζας ότι δήθεν η περιουσία της πρωτοφειλέτριας εταιρείας δεν αρκούσε να ικανοποιήσει την απαίτησή της χωρίς να συνεκτιμήσει ότι η περιουσία που υπήρχε στην ιδιοκτησία της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας, όχι μόνον υπερκάλυπτε το σύνολο της οφειλής, αλλά θα λέγαμε ήταν πολλαπλάσια αυτής και εν πάση περιπτώσει η ενάγουσα τράπεζα δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να αξιώνει την διάρρηξη της συγκεκριμένης δικαιοπραξίας για να ικανοποιήσει την απαίτησή της, όταν θα μπορούσε άνετα να ικανοποιήσει την απαίτησή της από εκποίηση άλλων περιουσιακών στοιχείων της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας...

Σε κάθε περίπτωση θεωρούμε ότι η ενάγουσα υποχρέωσε τον πρώτο από εμάς να παραιτηθεί από την ένσταση διζήσεως εξόχως καταχρηστικά, ... ότι η αγοραία αξία του ακινήτου είναι μόλις 50.000 ευρώ, ενώ ταυτόχρονα η ενάγουσα εταιρεία άριστα γνωρίζει ότι η ίδια η πρωτοφειλέτρια εταιρεία είναι ιδιοκτήτρια κινητών και ακινήτων πολλαπλάσιας αξίας από το παρασχεθέν στο ανήλικο τέκνο και συγκεκριμένα ....".

Οι παραπάνω αιτιάσεις διατυπώνονται όλως αορίστως και ασαφώς, χωρίς ειδικότερη αναφορά σε συγκεκριμένες νομικές πλημμέλειες της προσβαλλομένης και χωρίς το περιεχόμενο των κατ' ιδίαν λόγων να συγκροτεί ένα έστω, εκ των περιοριστικώς αναφερομένων στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγων αναίρεσης, παρά μόνο παράπονα σχετικώς προς την εκτίμηση και διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών και αμφισβήτηση του από αυτά προερχομένου αποδεικτικού πορίσματος της προσβαλλομένης, χωρίς όμως ειδικότερη αναφορά σε παραβίαση συγκεκριμένου κανόνα δικαίου, και τούτο παρόλο που η εκτίμηση των αποδείξεων είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη.

Συνεπώς, και σύμφωνα με τη προεκτεθείσα νομική σκέψη, άπαντες οι με το ανωτέρω περιεχόμενο λόγοι είναι απαράδεκτοι, καθόσον οι αναιρεσείοντες ουδόλως καθορίζουν την συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού νόμου η οποία παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα εν σχέσει με αυτήν, ούτε τα πραγματικά γεγονότα τα οποία δέχθηκε το δικαστήριο και υπό τα οποία συντελέσθηκε η παραβίαση του κανόνος του ουσιαστικού δικαίου, ούτε εξ άλλου,σε κάθε περίπτωση διαλαμβάνουν στο δικόγραφό τους αιτιάσεις συγκροτούσες νοηματικώς συγκεκριμένο λόγο αναίρεσης. Συνακόλουθα, η κρινόμενη αναίρεση πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε για το παραδεκτό της άσκησής της στο Δημόσιο Ταμείο και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης που κατέθεσε προτάσεις, εις βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (αρθ. 176,183,191 παρ.2 ΚΠολΔ), κατά τα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28.6.2021 αίτηση για αναίρεση της με αριθμό 425/2021 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.-

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, την 1η Μαρτίου 2023.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ