334/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 334 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 334/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γιαννούλη, Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. 1, το γένος Θ. Π., 2. Η. Μ. του Ι., κατοίκων ..., 3. Α. συζ. Α. Μ., το γένος Ι. Μ. και 4. Χ. Μ. του Α., συζ. Ν. Λ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Δέσποινα Μαρία Καδή - Παπαδάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Β. Σ. του Ι. και 2.Ε. Τ. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Ιωάννα Μπάτζιου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27 Δεκεμβρίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 186/2006 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 2249/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20.7.2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 10 Νοεμβρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως.

Η πληρεξουσία των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξουσία των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική του δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολομ.ΑΠ 9/1997, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 328/2008). Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 701/2008, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 558/2008). Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός, δηλαδή τα συγκροτούντα αυτόν περιστατικά, όπως προβλήθηκαν στο δικαστήριο της ουσίας και να καθορίζεται ο νόμιμος τρόπος προβολής του στο πρωτοβάθμιο και της επαναφοράς του στο δευτεροβάθμιο, όταν η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας (ΑΠ 1739/2008, ΑΠ 1730/2008, ΑΠ 1632/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη ομολογία των αναιρεσιβλήτων, γενομένη με τις προτάσεις τους ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία αυτοί υπέστησαν εκβιασμούς από τους αναιρεσείοντες "που αφορούσαν όχι την αποκατάσταση των ζημιών της οικοδομής, που δεν αρνηθήκαμε.." Η αιτίαση αυτή, η οποία αποτέλεσε πρόσθετο λόγο εφέσεως, δεν περιέχει επίκληση συγκεκριμένων περιστατικών χρονικώς προσδιοριζομένων συνιστώντων αναγνώριση της αξιώσεως και σε διακοπή της παραγραφής (αρ. 260 ΑΚ), αλλά αποδεικτικού μέσου προς απόδειξη της σχετικής, μη προβληθείσης, αντενστάσεως περί διακοπής της παραγραφής. Τούτο δε, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η διαλαμβανόμενη φράση στις από 13-2-2006 προτάσεις των ήδη αναιρεσιβλήτων δεν αποτελεί ομολογία της ασκουμένης με την αγωγή αξιώσεως των ήδη αναιρεσειόντων κατ' αυτών. Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., αντίθετος, λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος. Εξάλλου, αφού δεν προβλήθηκε νομίμως ουσιώδης ισχυρισμός, δεν ιδρύεται ούτε λόγος αναιρέσεως για τη μη λήψη υπόψη αποδεικτικού μέσου προς απόδειξη αυτού (Ολομ. ΑΠ 2/2008, Ολομ. ΑΠ 14/2005).

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, εκ του άρθρου 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως. Οι αναιρεσείουσες, ως ηττώμενες διάδικοι, πρέπει να καταδικασθούν στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-7-2010 αίτηση των: Σ. χήρας Ι. Μ., το γένος Θ. Π. κλπ, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμό 2249/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία καθορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Φεβρουαρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ