Supreme Court dismisses appeal against final judgment for lack of legal basis and insufficient reasoning.

Απόφαση 333 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 333/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πάρι Αρβανιτάκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "DRACOIL Ανώνυμος Ελληνική Εταιρία Πετρελαίων ΑΕ", που εδρεύει στην ......, με υποκατάστημα στη ...... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στυλιανό Κιλιακόγλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-11-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27444/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 758/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 18-6-2007 αίτησή του και τους από 15-10-2008 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 14-11-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός αναίρεσης αναφέρεται στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού και γι1 αυτό προϋποθέτει κρίση επί της ουσίας του δικαστηρίου και δεν ιδρύεται όταν η έλλειψη ή ανεπάρκεια ή αντίφαση των αιτιολογιών αναφέρεται στη σκέψη της απόφασης με την οποία η αγωγή κρίθηκε απορριπτέα ως μη νόμιμη (Ολ. Α.Π. 3/1997). Επομένως, ο πρώτος λόγος του κυρίου δικογράφου, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια, ότι με αντιφατικές αιτιολογίες απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή του αναιρεσείοντος, ενώ δέχτηκε ως νόμιμη την ανταγωγή της αναιρεσίβλητης, είναι απαράδεκτος.

ΙΙ. Από την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου προκύπτει, ότι αυτό, ως προς το κρίσιμο για την έκβαση της δίκης ζήτημα του τρόπου υπολογισμού της συμφωνηθείσας αμοιβής (προμήθειας) του αντεναγομένου από την μεταξύ των διαδίκων καταρτισθείσα σύμβαση εμπορικής παραγγελίας, δυνάμει της οποίας ο αντεναγόμενος ανέλαβε την υποχρέωση να πωλεί σε τρίτους, για λογαριασμό της αντενάγουσας, υγρά καύσιμα, δέχτηκε, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, ως αποδειχθέντα, τα εξής κρίσιμα πραγματικά περιστατικά:

Ότι μεταξύ των διαδίκων καταρτίστηκε αρχικώς το έτος 1982 σύμβαση εμπορικής παραγγελίας, η οποία ανανεώθηκε με αλλεπάλληλες μεταγενέστερες και τελικώς με την από 23.4.2001, ο αντεναγόμενος παραγγελιοδόχος, ανέλαβε την υποχρέωση να πωλεί προς τρίτους, στο όνομα του και για λογαριασμό της αντενάγουσας παραγγελέα, υγρά καύσιμα, έναντι αμοιβής (προμήθειας), τα οποία θα προμήθευε σ' αυτόν η αντενάγουσα από τις εγκαταστάσεις της, εκδίδοντας και τα σχετικά δελτία αποστολής, ενώ ο αντεναγόμενος υποχρεούτο να εκδίδει τα σχετικά δελτία αποστολής και τιμολόγια, για τις γενόμενες από αυτόν προς τρίτους πωλήσεις.

Ότι ο παραγγελιοδόχος, υποχρεούτο, στο τέλος κάθε μήνα και το αργότερο την 10η ημέρα του επόμενου μήνα, με ημερομηνία όμως την τελευταία ημέρα του προηγούμενου μήνα, να εκδίδει διπλότυπη εκκαθάριση, στην οποία θα αναγράφονταν τα εξής: 1) τα πλήρη στοιχεία του παραγγελιοδόχου, 2) αναλυτικά κατ' είδος και ποσότητες καυσίμων που παρελήφθησαν από αυτόν προς πώληση, τον αριθμό και την ημερομηνία των δελτίων αποστολής, με τα οποία παρελάμβανε τα καύσιμα από την παραγγελέα, 3) την συνολική κατ' είδος και ποσότητα και αξία των πωλήσεων με συντελεστές ΦΠΑ, 4) την προμήθεια του παραγγελιοδόχου, 5) τις τυχόν δαπάνες στις οποίες αυτός υποβλήθηκε για λογαριασμό της προμηθεύτριας των καυσίμων, 6) τον ΦΠΑ των πωλήσεων, της προμήθειας και των τυχόν δαπανών στις οποίες αυτός υποβλήθηκε, χωριστά, 7) ανάλυση του λογαριασμού στην οποία θα αναγράφονταν το προηγούμενο υπόλοιπο, οι κινήσεις του κάθε μήνα και το νέο υπόλοιπο.

Ότι με τον υπ' αριθμ. Η' όρο της από 23.4.2001 εγγράφως καταρτισθείσας μεταξύ των διαδίκων σύμβασης, ως αμοιβή (προμήθεια) του αντεναγομένου παραγγελιοδόχου, ορίστηκε το ποσό που θα προέκυπτε από την αφαίρεση της τιμής πώλησης των καυσίμων από τον παραγγελιοδόχο προς τρίτους από την τιμή αγοράς αυτών (πλέον δασμών φόρων κλπ) αυξημένη ως εξής:

α) για SUPER 4.300 δρχ. ανά χιλιόλιτρο β) για αμόλυβδη 4.300 δρχ. ανά χιλιόλιτρο γ) για super plas 4.800 δρχ. ανά χιλιόλιτρο δ) για πετρέλαιο κίνησης 2.900 δρχ. ανά χιλιόλιτρο ε) για πετρέλαιο θέρμανσης 1.850 δρχ. ανά χιλιόλιτρο και στ) για φωτιστικό πετρέλαιο 5.700 δρχ. ανά χιλιόλιτρο. Ότι στα ως άνω προκύπτοντα ποσά προμήθειας του παραγγελιοδόχου, περιλαμβάνονταν τα πάσης φύσεως γενικά έξοδα του γραφείου αυτού, ενώ δεν περιλαμβάνονταν οι δαπάνες στις οποίες αυτός υποβλήθηκε για λογαριασμό της παραγγελέα, οι οποίες θα αποδίδονταν σ' αυτόν, σύμφωνα με την εκδιδόμενη από τον ίδιο, ως άνω μηνιαία εκκαθάριση.

Με τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, περιέλαβε στην απόφαση του, πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, σχετικά με το ζήτημα του συμφωνημένου τρόπου και χρόνου υπολογισμού του ποσού της οφειλομένης από την παραγγελέα στον παραγγελιοδόχο αμοιβής (προμήθειας), αφού το Εφετείο δέχεται ότι η αμοιβή του παραγγελιοδόχου συνίστατο στη διαφορά μεταξύ της τιμής πώλησης από τον ίδιο των υγρών καυσίμων και εκείνης που προέκυπτε από τα δελτία αποστολής αυτών, τα οποία εξέδιδε η παραγγελίας, υπολογιζόμενη αναλόγως με το είδος των καυσίμων, οι δε δαπάνες που τυχόν πραγματοποιούσε για λογαριασμό της ο παραγγελιοδόχος, θα αποδίδονταν σ' αυτόν με βάση τα οικεία φορολογικά παραστατικά που ο ίδιος θα εξέδιδε και θα καταχωρούσε στις συντασσόμενες επίσης από τον ίδιο μηνιαίες εκκαθαριστικές καταστάσεις.

Επομένως ο δεύτερος λόγος του κυρίου δικογράφου από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αντεναγόμενος και ήδη αναιρεσείων, προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια, ότι με το να απορρίψει την έφεσή του, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που δέχτηκε την ανταγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και υποχρέωσε τον αντεναγόμενο να καταβάλει στην αντενάγουσα το αναφερόμενο σ' αυτή ποσό, ως οφειλόμενο από τον αντεναγόμενο, μετ' αφαίρεση των προμηθειών του, υπόλοιπο, από την μεταξύ τους σύμβαση, περιέλαβε στην απόφαση του ανεπαρκείς αιτιολογίες σχετικά με τον συμφωνημένο τρόπο υπολογισμού της αμοιβής (προμήθειας) αυτού, είναι αβάσιμος.

IΙΙ. Επειδή από τα άρθρα 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τη βασιμότητα ή μη των από τους διαδίκους προβαλλόμενων πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αριθμ. 11 του ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική όμως προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης κατά την έννοια του άρθρου 335 του ΚΠολΔ αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.ΑΠ 42/2002) Από αυτά παρέπεται ότι, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο α) το φερόμενο ως μη ληφθέν υπόψη αποδεικτικό μέσο, κατά τρόπο που να προκύπτει η ταυτότητα του, β) ο ισχυρισμός προς απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου αυτό προσκομίστηκε και το περιεχόμενο αυτού, ώστε να είναι δυνατό να κριθεί αν αυτός είναι ουσιώδης και το αποδεικτικό μέσο ήταν κρίσιμο για την απόδειξη ή ανταπόδειξη αυτού γ) το περιεχόμενο του αποδεικτικού μέσου και δ) ο νόμιμος τρόπος που αυτό προσκομίστηκε στο δικαστήριο της ουσίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο πρόσθετο λόγο από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την από 9.10.2003 Έκθεση Ελεγκτικών Διαπιστώσεων της Δ.Ο. Υ. Αμπελοκήπων, την οποία αυτός προσκόμισε και επικαλέστηκε στο Εφετείο, κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι ενώ από την έκθεση αυτή αποδεικνύεται, ότι οι εκκαθαριστικές καταστάσεις των λογαριασμών των μηνών Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 2002 υποβλήθηκαν από αυτόν "καθόλα νόμιμα και έγκαιρα", το Εφετείο δέχεται ότι οι καταστάσεις αυτές υποβλήθηκαν εκπρόθεσμα.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος, διότι ο αναιρεσείων, δεν αναφέρει για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ποίου, ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού προσκομίστηκε το έγγραφο αυτό, ούτε επίσης αναφέρει ποία επίδραση στην έκβαση της δίκης ασκούσε ο τυχόν υποβληθείς ισχυρισμός περί εμπροθέσμου ή εκπροθέσμου υποβολής των παραπάνω εκκαθαριστικών δηλώσεων.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔ, ως έγγραφα, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή λόγο αναίρεσης, νοούνται τα κατά τις διατάξεις των άρθρων 339 και 432 έως 465 ΚΠολΔ αποδεικτικά μέσα Ο λόγος αναίρεσης από τηδιάταξη αυτή ιδρύεται μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας στηρίχτηκε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο για τη διαμόρφωση της κρίσης του, επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού, στο έγγραφο το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ως παραμορφωθέν και όχι όταν τοέγγραφο συνεκτιμήθηκε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα.

Η παραμόρφωση λαμβάνει χώρα είτε θετικώς με τη λανθασμένη ανάγνωση του εγγράφου, είτε αρνητικώς με την παράλειψη ανάγνωσης κρισίμων τμημάτων του κειμένου αυτού και συνεπεία των παραδρομών αυτών προσδίδεται σ' αυτό περιεχόμενο τελείως διαφορετικό από εκείνο που πραγματικά έχει. Για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο σχετικός λόγος αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται στην αίτηση αναίρεσης, ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου προσκομίστηκε το έγγραφο του οποίου το περιεχόμενο φέρεται ως παραμορφωθέν, ώστε να είναι δυνατό να κριθείαν αυτός ήταν ουσιώδης για την έκβαση της δίκης, ο τρόπος που ο ισχυρισμός προβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και επαναφέρθηκε στο εφετείο, ώστε να είναι δυνατό να κριθεί ότι προβλήθηκε παραδεκτώς, δεδομένου ότι, κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ, που αναφέρεται σε όλους τους λόγους αναίρεσης, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, ακόμη και αν λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, εκτός αν πρόκειται για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο του δικογράφου των προσθέτων λόγων, ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αρ.20 ΚΠολΔ, αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι παραμόρφωσε με εσφαλμένη ανάγνωση το περιεχόμενο της άνω από 8.10.2003 Έκθεσης Ελεγκτικών Διαπιστώσεων της Δ.Ο.Υ. Αμπελοκήπων, διότι μολονότι στο έγγραφο αυτό αναφέρεται ότι οι εκκαθαριστικές δηλώσεις των μηνών Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 2002 θεωρήθηκαν την 8.10.2003, το Εφετείο δέχεται ότι οι δηλώσεις αυτές υποβλήθηκαν εκπροθέσμως, υπολαμβάνοντας εσφαλμένως ότι η άνω ημερομηνία θεώρησης αυτών είναι και η ημερομηνία υποβολής τους.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρεται προς απόδειξη ή ανταπόδειξη ποίου ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού προσκομίστηκε και το έγγραφο αυτό, ούτε επίσης αναφέρεται ποία επίδραση ασκούσε ο τυχόν προβληθείς ισχυρισμός περί εκπροθέσμου υποβολής των εν λόγω δηλώσεων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18.06.2007 αίτηση και τους από 15.10.2008 πρόσθετους λόγους του Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ.758/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης από ευρώ 1.800.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ