333/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 333 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 333/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο.

Των αναιρεσίβλητων:(αναφέρονται 7 ονόματα). Ο 1ος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του δικηγόρου και εκπροσώπησε τους υπολοίπους πλην του 3ου που παραστάθηκε μετά του ανωτέρω πληρεξούσιου δικηγόρο του.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, o δικηγόρος των αναιρεσειόντων ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης για προσωπικούς λόγους, διότι, όπως δήλωσε, δεν έχει ενημερωθεί για την υπόθεση και δεν μπορεί να την συζητήσει. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και o πληρεξούσιος του αντιδίκου ο οποίος δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε μυστικά επί της έδρας και δια του προέδρου του δημοσίως στο ακροατήριο απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υπόθεσης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-4-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκίδος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 139/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 122/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-4-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 11-12-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 28-4-2006 αίτησης αναίρεσης της 122/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, κατά μεν την παρ.1 του άρθρου 2 του ν.δ. 690/1948, η οποία καταργήθηκε με το άρθρο 3 παρ.1 του α.ν.625/1968 και επαναφέρθηκε σε ισχύ με το άρθρο 6 παρ.1 του ν. 651/1977 "απαγορεύεται η μεταβίβαση της κυριότητας οικοπέδων επαγομένη τη δημιουργία οικοπέδων μη αρτίων, είτε κατά το ελάχιστον εμβαδόν, είτε κατά το ελάχιστον πρόσωπον ή βάθος", κατά δε την παρ. 3 του ιδίου άρθρου, "πάσα δικαιοπραξία εν ζωή ή αιτία θανάτου, έχουσα αντικείμενον απαγορευμένην κατά τας προηγουμένας παραγράφους μεταβίβασιν κυριότητος, είναι αυτοδικαίως και εξ υπαρχής απολύτως άκυρος". Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει ότι μόνο η δικαιοπραξία με την οποία μεταβιβάζεται οικόπεδο και εξαιτίας της οποίας δημιουργούνται μη άρτια οικόπεδα είναι άκυρη.

Συνεπώς, δεν αποκλείεται από τις διατάξεις αυτές η απόκτηση από τρίτο της κυριότητας τμήματος οικοπέδου με χρησικτησία, έστω και αν αυτή επάγεται τη δημιουργία οικοπέδων μη αρτίων, αφού στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για μεταβίβαση με δικαιοπραξία (Ολ.ΑΠ 606/1976).

Συνεπώς, ο πρώτος, από τον αριθ. 1α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της παραβίασης των προαναφερθεισών διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, που συνίστανται στο ότι αυτή (απόφαση), κατά παραδοχή της ενστάσεως ιδίας κυριότητας των αναιρεσιβλήτων, δέχθηκε ότι οι τελευταίοι κατέστησαν, με έκτακτη χρησικτησία, ασκώντας πράξης νομής εν γνώσει της δικαιοπαρόχου του αναιρεσείοντος, από το έτος 1958, οπότε έλαβε χώρα άτυπη διανομή του επίδικου οικοπέδου, μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής το έτος 2001, αποκλειστικά συγκύριοι τμήματος τούτου εμβαδού 256,60 τ.μ., του δε υπολοίπου, μη αρτίου, τμήματος εμβαδού 85,53 τ.μ., κύριος έγινε ο αναιρεσείων και στη συνέχεια απέρριψε την ένδικη αγωγή περί διανομής του επίδικου οικοπέδου αγωγή του τελευταίου, ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, αφού η δημιουργία του μη αρτίου οικοπεδικού τμήματος του αναιρεσείοντος επήλθε, όχι με δικαιοπραξία, αλλά με χρησικτησία.

ΙΙ. Επειδή, ο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών ιδρύεται όταν εξαιτίας αυτών δεν προκύπτουν με σαφήνεια τα περιστατικά που ο νόμος αξιώνει για την εφαρμογή μιας διατάξεως ουσιαστικού νόμου, αφού δεν εκτίθεται σαφώς και με πλήρη αιτιολογία αν συντρέχουν εν όλω ή εν μέρει οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του και όχι όταν η έλλειψη αυτή αφορά απλά επιχειρήματα, τα οποία προβάλλουν οι διάδικοι προς υποστήριξη των απόψεών τους, πραγματικά και νομικά, τα οποία αναφέρονται στη βαρύτητα ενός αποδεικτικό μέσου και γενικά στην αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων.

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την προεκτεθείσα διάταξη πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών, που συνίστανται στο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση α) δεν αιτιολόγησε επαρκώς "την απόρριψη του ισχυρισμού του αναιρεσείοντος ότι ήταν αβάσιμο το επιχείρημα των αναιρεσίβλητων πως τα αναφερόμενα στα υπ' αριθ. ...

και .... συμβόλαια των συμβολαιογράφων Ερέτριας .... και Χαλκίδας .... , αντίστοιχα, γράφτηκαν υποχρεωτικά, διότι άλλως αυτά θα ήταν άκυρα", β) δεν αιτιολόγησε επαρκώς "το επιχείρημα αυτής ότι μέχρι το έτος 1969 (οπότε συνετάγη το 15815/1969 συμβόλαιο) δεν είχε παρέλθει 20ετία από την άτυπη αυτούσια διανομή του έτους 1958, ώστε να έχει αποκτηθεί από τους δικαιοπαρόχους των αναιρεσιβλήτων κυριότητα με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας επί του λεπτομερώς περιγραφόμενου διαιρετού νοτίου τμήματος του αρχικού μείζονος επίδικου ακινήτου", γ) δεν αιτιολόγησε επαρκώς την απόρριψη του ισχυρισμού του αναιρεσείοντος "ότι οι ως άνω ισχυρισμοί (θέσεις) της ....

στις προτάσεις της είναι ψευδείς, φανταστικοί και ταυτόχρονα υποβολιμαίοι και κατευθυνόμενοι από τον αντίδικό μου .." και δ) απέρριψε με ελλιπή αιτιολογία "τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί των πελατειακών σχέσεων μεταξύ της δικαιοπαρόχου του και του αντιδίκου του .... , που αποδεικνύονται περίτρανα από την με χρονολογία 4/2/2002 ένορκη προανακριτική κατάθεση του .... ", είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι ως άνω επικαλούμενες πλημμέλειες αφορούν επιχειρήματα των διαδίκων και της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς και την αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-4-2006 αίτηση αναιρέσεως της 122/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ