331/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 331 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 331/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Λούκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.Ζ.", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Γ. Σ. του Α., 3) Α. Σ. του Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Γ. του Θ., 2) Σ. συζύγου Θ. Γ., το γένος Χ. Α., κατοίκων ..., 3) Ε. Γ. του Θ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θαλή Πολυχρονάκο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/2/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 901/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2086/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14/12/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 13/1/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή και κατά τους δύο λόγους η αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2086/2009 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330, και 914 ΑΚ συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας. Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη. Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας. Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος. Εξάλλου, ο από το άρθρ. 559 αριθ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλείπεις ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα, κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης, πραγματικά περιστατικά: "Την 3ην Μαρτίου 2002 και περί την 14.25' μεταμεσημβρινή ώρα ο πρώτος εναγόμενος Γ. Σ. του Α. οδηγώντας τον με αριθμό κυκλοφορίας ΑΜ … γεωργικό ελκυστήρα, της ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου, Α. Σ. του Γ., που τον προέστησε στην οδήγηση αυτού και ο οποίος, κατά την προαναφερομένη ημερομηνία, ήταν ασφαλισμένος, για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη από τροχαία αυτοκινητικά ατυχήματα, στην τρίτη εναγομένη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία, με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Ε.Γ.Α.Ζ.", κινούνταν επί της Εθνικής Οδού … - … του Νομού Λακωνίας με κατεύθυνση προς την …. Στο 36,60ο χιλιομετρικό σημείο της η ανωτέρω οδός έχει εύρος οδοστρώματος 07,30 γραμμικών μέτρων, εύρος ερείσματος 0,50 γραμμικών μέτρων με επικάλυψη ασφάλτου, είναι ευθεία σε απόσταση 400 γραμμικών μέτρων και συμβάλλεται από δεξιά (σε σχέση με τα κινούμενα, προς την …, αυτοκίνητα) με ανώνυμη ασφαλτοστρωμένη δημοτική οδό και από αριστερά με αγροτικό χωμάτινο δρόμο. Στην προαναφερόμενη οδό υφίσταται οριζόντια σήμανση διπλής συνεχούς διαχωριστικής γραμμής, η οποία, στο ύψος της ανωτέρω συμβολής, μετατρέπεται σε διακεκομμένη διπλή διαχωριστική γραμμή. Κατά την παραπάνω ημερομηνία και ώρα στο χιλιομετρικό αυτό σημείο επικρατούσε άπλετος φυσικός φωτισμός ημέρας, η ορατότητα δεν περιορίζονταν, η κατάσταση της οδού ήταν ξηρά και η κυκλοφορία των οχημάτων αραιή, όπως τα ανωτέρω προέκυψαν από την έκθεση αυτοψίας επί τροχαίου αυτοκινητικού ατυχήματος καθώς και από το συνοδεύον αυτήν πρόχειρο σχεδιάγραμμα του τόπου του ατυχήματος, που συνέταξαν οι επιληφθέντες αυτού αρμόδιοι προανακριτικοί υπάλληλοι και που υπάρχουν στην παρούσα δικογραφία. Κατά την ίδια ως άνω ημερομηνία και ώρα, ο Θ. Γ. του Θ., υιός των δύο πρώτων εναγόντων Θ. Γ. του Θ. και της Σ., συζύγου Θ. Γ., το γένος Χ. Α. και αδελφός της τρίτης ενάγουσας Ε. Γ. του Θ., οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας … δίκυκλη μοτοσικλέτα, της ιδιοκτησίας του, κινούνταν στην ίδια ως Εθνική Οδό, με την αυτήν κατεύθυνση, δηλαδή κινούνταν ομόρροπα με τον γεωργικό ελκυστήρα και ο οποίος προπορεύονταν. Περαιτέρω, προέκυψε ότι ο παραπάνω γεωργικός ελκυστήρας που ανήκει στην κατηγορία των βραδυπορούντων οχημάτων και δεν μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα μεγαλύτερη των 40 χιλιομέτρων την ώρα, σε ευθεία οριζόντια οδό και κατά την ανωτέρω ημερομηνία δεν έφερε, αν και τούτο επιβάλλονταν, για την αναγνώριση του, στην οπίσθια πλευρά την ειδική μεταλλική τριγωνική πινακίδα, της οποίας το περίγραμμα φέρει αντανακλαστικό υλικό ερυθρού χρώματος, η δε υπόλοιπη επιφάνεια φθορίζον υλικό επίσης ερυθρού χρώματος και έτσι με τον τρόπο αυτόν, ο πρώτος εναγόμενος, παρέβη την διάταξη του άρθρου 81 παρ. 21 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ούτε έφερε τουλάχιστον έναν καθρέπτη, τοποθετημένο σε τέτοια θέση, η οποία να εξασφαλίζει την ορατότητα της οδού όπισθεν του γεωργικού ελκυστήρα προκειμένου ο οδηγός του να ελέγχει την κίνηση των όπισθεν αυτού κινουμένων οχημάτων και με την συμπεριφορά του αυτήν παρέβη την διάταξη του άρθρου 81 παρ. 2 του ιδίου ως άνω Κώδικα. Στο ύψος της προαναφερόμενης συμβολής και όταν ο οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας, Θ. Γ. του Θ., προσέγγιζε τον προπορευόμενο αυτού γεωργικό ελκυστήρα και αναμένονταν η ακίνδυνη εξ αριστερών παράλληλη διέλευση της μοτοσικλέτας του από τον γεωργικό ελκυστήρα στο εναπομείναν, μετά την αφαίρεση του πλάτους του 1,74 γραμμικών μέτρων του γεωργικού ελκυστήρα, εύρος του, προς την …, ρεύματος της πορείας, προέκυψε ότι ο πρώτος εναγόμενος, χωρίς να βεβαιωθεί ότι δεν θα προκαλέσει κίνδυνο των λοιπών χρηστών της οδού, (άρθρο 21 παρ. 1 και 3 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας), από την θέση στην οποίαν βρίσκονταν (παράβαση του άρθρου 23 παρ. 2 του ιδίου ως άνω Κώδικα), επεχείρησε ανέλεγκτα ελιγμό αλλαγής της κατευθύνσεως του οδηγούμενου, από αυτόν, γεωργικού ελκυστήρα προς τα αριστερά, προτιθέμενος να εισέλθει στον ευρισκόμενο, αριστερά του, αγροτικό χωμάτινο δρόμο, με αποτέλεσμα, να αποφράξει την πορεία της δίκυκλης μοτοσικλέτας του Θ. Γ. του Θ., που τον ακολουθούσε και ο οποίος κινούνταν στο, προς την …, ρεύμα της κυκλοφορίας, παράλληλα και εγγύς του άξονα του οδοστρώματος. 0 τελευταίος αυτός οδηγός, αντιληφθείς την παράνομη οδηγητική συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου και οδηγού του ανωτέρω γεωργικού ελκυστήρα Γ. Σ. του Α. και ενόψει των ελαχίστων χρονικών περιθωρίων, προέβη σε αριστερό αποφευκτικό ελιγμό και σε ταυτόχρονη τροχοπέδηση καταγράφοντας στον ασφαλτοτάπητα ίχνη τροχοπεδήσεως μήκους 19,40 γραμμικών μέτρων, τα οποία αφετηριάζονται από την διπλή διαχωριστική γραμμή των ρευμάτων της πορείας, περιστατικό που, καταδεικνύει ότι ο, οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας κινούνταν, στο, προς την …, ρεύμα πορείας, πριν εκδηλωθεί η παραβατική συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου και οδηγού του ως άνω γεωργικού ελκυστήρα, λαμβανομένου υπόψη και του απαιτουμένου χρόνου της αντιδράσεως του μέσου συνετού οδηγού ενώ, εξάλλου το πραγματικό αυτό περιστατικό επιβεβαιώνεται και από την καταγραφή της αρχικής του πορείας στο συνοδευτικό της εκθέσεως αυτοψίας πρόχειρο τοπογραφικό σχεδιάγραμμα, που προαναφέρθηκε. Επίσης, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά στοιχεία προέκυψε ότι παρά τις ανωτέρω ενέργειες του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας ο πρώτος εναγόμενος και οδηγός του παραπάνω γεωργικού ελκυστήρα, που, όπως προαναφέρθηκε, ανήκει στην ιδιοκτησία του δευτέρου εναγομένου πατέρα του, μη αντιληφθείς τον κίνδυνο εξακολούθησε την πορεία του, δηλαδή αυτήν της αλλαγής της κατευθύνσεως αυτού, προς τα αριστερά και λαμβάνοντας σχεδόν κάθετη θέση στο, προς το …, ρεύμα της πορείας, απεμπόλησε οριστικά την αποφυγή του επιδίκου τροχαίου αυτοκινητικού ατυχήματος, παρεμβληθείς κάθετα στην αναγκαστική, και ενόψει του αποφευκτικού ελιγμού, πορεία της δίκυκλης μοτοσικλέτας, εντός του αντιθέτου, προς το …, ρεύματος πορείας, ο δε άτυχος οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας, την ύστατη στιγμή, έγειρε την δίκυκλη μοτοσικλέτα του προς τα δεξιά, με συνέπεια, να ανατραπεί αυτή, να συρθεί με την δεξιά της πλευρά καταγράφοντας χαραγές, στο οδόστρωμα, μήκους 3,20 γραμμικών μέτρων και να προσκρούσει στον οπίσθιο αριστερό τροχό του γεωργικού ελκυστήρα και στον αριστερό δεσμό ζεύξεως των υδραυλικών του, ο δε οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας να εκτιναχθεί και να χτυπήσει στην κοιλιακή του χώρα από το προεξέχον αιχμηρό εξάρτημα στο οπίσθιο τμήμα του γεωργικού ελκυστήρα, υποστάς, μεταξύ των άλλων και βαθύ θλαστικό τραύμα στην μηροβουβωνική περιοχή και εξαιτίας της εσωτερικής αιμορραγίας σπλάχνων άκρων, ως μόνης ενεργού αιτίας να επέλθει ο θάνατος αυτού. Με βάση τα προαναφερόμενα αποδειχθέντα πραγματικά αυτά περιστατικά, αποκλειστικά υπαίτιος του επιδίκου τροχαίου αυτοκινητικού ατυχήματος και του εξαιτίας αυτού θανάσιμου τραυματισμού του υιού των δύο πρώτων εναγόντων και αδελφού της τρίτης εξ αυτών, τυγχάνει ο πρώτος εναγόμενος και οδηγός του γεωργικού ελκυστήρα Γ. Σ. του Α.. Η αμελής δε οδηγητική συμπεριφορά αυτού συνίσταται στο ότι ο ίδιος, δεν προείδε το ατύχημα, γιατί δεν κατέβαλλε την επιμέλεια και την δέουσα προσοχή που, κατά την αντικειμενική κρίση, απαιτείται στην οδήγηση, την οποία κάθε λογικός και ευσυνείδητος άνθρωπος θα κατέβαλλε, αν βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση, με βάση τους νομικούς κανόνες και την κοινή λογική και πείρα, την οποίαν επιμέλεια αν είχε επιδείξει θα μπορούσε να προβλέψει το ως άνω τροχαίο ατύχημα και να το αποφύγει. Ειδικότερα, ο οδηγός αυτός, από ανεπιτηδειότητα στην οδήγηση και από έλλειψη της συνέσεως, κατ' αυτήν, δεν είχε διαρκώς προσηλωμένη την προσοχή του αποκλειστικά στην οδήγηση του γεωργικού ελκυστήρα που οδηγούσε, ούτε ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία επ' αυτού, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή, να εκτελεί τους απαιτουμένους χειρισμούς και κινούμενος στην προαναφερόμενη οδό, πραγματοποίησε, ανέλεγκτα, αριστερό ελιγμό της αλλαγής της κατευθύνσεως του γεωργικού του ελκυστήρα, χωρίς, κατά την κίνηση του αυτήν, να βεβαιωθεί, ότι δεν θα δημιουργήσει κίνδυνο ή παρακώλυση των λοιπών χρηστών της οδού, οι οποίοι κινούνταν όπισθεν αυτού. Αντιθέτως, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν μπορεί να βεβαιωθεί η έλλειψη της προσοχής του αποθανόντος οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας, ως προς το αποτέλεσμα που επήλθε και συνακόλουθα να διαγνωσθεί. κάποια μορφή συνυπαιτιότητας του τελευταίου στην επέλευση του επιδίκου τροχαίου αυτοκινητικού ατυχήματος, το οποίο (ατύχημα) θα είχε μόνον αποφευχθεί, αν ο οδηγός του γεωργικού ελκυστήρα τηρούσε τους προαναφερόμενους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, που αυτός παραβίασε. Ακόμη, δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός των εναγομένων, περί της υπερβολικής ταχύτητας με την οποίαν κινούνταν ο οδηγός της επερχόμενης δίκυκλης μοτοσικλέτας. Ειδικότερα, δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός των εναγομένων, ότι ο οδηγός αυτός κινούνταν με την ανεπίτρεπτη ταχύτητα, τουλάχιστον, των 150 χιλιομέτρων την ώρα. Το μέγεθος της ταχύτητας της δίκυκλης μοτοσικλέτας του παραπάνω οδηγού δεν διαγνώστηκε, με ακρίβεια, προανακριτικά, καθόσον στην προκύψασα, από τα ίχνη της τροχοπεδήσεως της δίκυκλης μοτοσικλέτας, ταχύτητα των 58 χιλιομέτρων την ώρα, δεν υπολογίζεται η απορροφηθείσα, λόγω της συγκρούσεως ταχύτητα. Άλλωστε, κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου, η ταχύτητα της δίκυκλης μοτοσικλέτας δεν ξεπερνούσε την επιτρεπομένη ταχύτητα των 90 χιλιομέτρων την ώρα και σε κάθε περίπτωση, δεν αποτελεί το αίτιο της παραπάνω συγκρούσεως των εμπλεκομένων, στο ατύχημα, γεωργικού ελκυστήρα και δίκυκλης μοτοσικλέτας, αντίστοιχα, ενώ το τραγικό αποτέλεσμα της θανατώσεως του ανωτέρω οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας αποδίδεται κατά την κρίση του ιδίου Δικαστηρίου, στο είδος του πλήγματος που δέχθηκε ο οδηγός της κατά την πρόκληση της συγκρούσεως. Εξάλλου, πέραν των ανωτέρω προέκυψε πλήρως, ότι ο οδηγός του γεωργικού ελκυστήρα στέρησε την δυνατότητα, στον αποθανόντα, να επιχειρήσει την εξ αριστερών παράλληλη διέλευση της μηχανής του από τον γεωργικό ελκυστήρα, η μόνη δε ενέργεια στην οποίαν μπορούσε ο αποθανών να προβεί προς αποφυγή του ατυχήματος και στην οποίαν προέβη ανεπιτυχώς, ήταν ο προαναφερόμενος, προς τα αριστερά ελιγμός του και η ταυτόχρονη χρήση της πεδήσεως. Άλλωστε, ούτε η ανιχνευθείσα ποσότητα αλκοόλης στο αίμα του της τάξεως 0,24 g/l αίματος, αποδείχθηκε ότι συνδέεται αιτιωδώς με την επίδικη σύγκρουση και με το θανατηφόρο αποτέλεσμα, που θα είχαν μόνον αποφευχθεί, αν ο πρώτος εναγόμενος οδηγός, δεν παραβίαζε τους προαναφερόμενους κανόνες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας". Και υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ως απορριπτέες την έφεση και αντέφεση και επικύρωσε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο είχε, επίσης, κρίνει τον εναγόμενο - νυν αναιρεσείοντα οδηγό του γεωργικού ελκυστήρα ως αποκλειστικά υπαίτιο για την επέλευση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος. Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις των άρθρων 914 και 300 ΑΚ και στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, ένεκα ανεπάρκειας και ασάφειας αιτιολογίας, ως προς ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή για την έκβαση της δίκης και ειδικότερα, ως προς το ζήτημα της ύπαρξης αποκλειστικής υπαιτιότητας του εναγομένου οδηγού και της ύπαρξης ή μη (συν)υπαιτιότητας του θανόντος οδηγού της μοτοσυκλέτας. Και τούτο διότι αναφέρεται μεν στις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης απόφασης ότι ο οδηγός του γεωργικού ελκυστήρα (τρακτέρ) "πραγματοποίησε ανέλεγκτα αριστερό ελιγμό αλλαγής της κατεύθυνσης", χωρίς όμως, ουδόλως να αναφέρεται εάν επεχείρησε τον ελιγμό αυτόν κατά τρόπο αιφνιδιαστικό και χωρίς να καταστήσει εγκαίρως γνωστή, είτε με την αφή του αντίστοιχου φλας είτε με άλλο σήμα, την πρόθεσή του να στρίψει αριστερά ή εάν, αντίθετα (και πριν από πόση απόσταση) άρχισε προοδευτικά να κινείται προς τη διαχωριστική γραμμή του οδοστρώματος και εάν συγχρόνως κατέστησε γνωστή (και με ποιό τρόπο) την πρόθεσή του να πραγματοποιήσει ελιγμό προς τα αριστερά, στον οδηγό της όπισθεν και ομορρόπως κινουμένης δίκυκλης μοτοσυκλέτας, καθώς και εάν οι κρατούσες συνθήκες (ορατότητα, φωτισμός κ.λ.π.) παρείχαν τη δυνατότητα (και από ποια απόσταση) στον οδηγό της μοτοσυκλέτας να αντιληφθεί τούτο. Επομένως, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος, κατά το, από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, μέρος αυτού.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 2086/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Μαρτίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ