Supreme Court dismisses appeal on labor accident damages, ruling the appellate court properly considered the employer's defense.

Απόφαση 323 / 2024 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 323/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Λουκά Μόρφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ιωάννη Δουρουκλάκη, Δημητρία Στρούζα-Ξένου-Κοκολέτση και Τριανταφυλλιά Πατρώνα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 15 Μαρτίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Κ.-Ι.-Ο. Τ., (C.-I.-O. T.) του Κ.-Σ. (C.-S.), κάτοικος …, νομού …, που παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου Σίλβιας Δήμα, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "…", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην … και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Χρήστου Κούκλη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-7-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 1308/2017 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 2216/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητά η αναιρεσείουσα με την από 16-10-2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε ο Αρεοπαγίτης Ιωάννης Δουρουκλάκης. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την υπό κρίση από 16-10-2019 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 9657/929/16-10-2019 αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η εκδοθείσα, κατ` αντιμωλίαν των διαδίκων και κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, με αριθμό 2216/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Με την προσβαλλομένη απόφαση του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου, απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσία η από 23-3-2018 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 29301/23-3-2018 έφεση της ενάγουσας - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας, κατά της με αριθμό 1308/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο, δικάζοντας επί της από 11-7-2013 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 106247/3651/29-7-2013 αγωγής της κατά της εναγομένης-εφεσιβλήτου και ήδη αναιρεσιβλήτου, με αντικείμενο αξιώσεις αποζημιώσεως από εργατικό ατύχημα, απέρριψε αυτήν ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρα 552, 553, 556 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 και 144 του KΠολΔ). Επομένως, οι διαλαμβανόμενοι στο ως άνω δικόγραφο, που ασκήθηκε παραδεκτώς (άρθρο 577 παρ. 1 του KΠολΔ), λόγοι αναίρεσης, πρέπει να ερευνηθούν περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και την βασιμότητα αυτών (άρθρο 577 παρ. 3 του KΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την εν λόγω διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία).

Ο συγκεκριμένος αναιρετικός λόγος προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως και συνεπώς, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως αόριστη ή μη νόμιμη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο δεν εκτιμά πραγματικά περιστατικά, ώστε να είναι δυνατό να υπάρξουν ελλείψεις στην περιγραφή τους (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 99/2020, 1205/2020, 1482/2019, 405/2017).

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 του KΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην αποδεικτική διαδικασία, ώστε να επιβάλλεται η λήψη υπόψη των άνω αποδεικτικών μέσων, αλλ' απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη ή ως αόριστη (ΟλΑΠ 3/1997, ΑΠ 1468/2014, 1665/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, προσάπτει στην προσβαλλομένη απόφαση: 1) με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, την εκ του αρ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι κρίνοντας την αγωγή της αόριστη, όπως και το πρωτόδικο δικαστήριο, και απορρίπτοντας ακολούθως την έφεσή της ως αβάσιμη κατ' ουσία, διέλαβε για το ζήτημα της αοριστίας μη επαρκείς και πειστικές αιτιολογίες, 2) με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, την εκ του αρ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια συνισταμένη στο ότι δεν έλαβε παρά το νόμο αποδείξεις που προσεκόμισε και επικαλέστηκε και συγκεκριμένα την με αρ. 27-31/20-1-2010 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης και ακολούθως την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης στις οποίες διαλαμβάνεται ότι ο Σ.

πάσχει από σχιζοφρενική ψύχωση, στοιχείο που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Αμφότεροι οι λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι, καθόσον, όπως αναφέρθηκε και προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Εφετείο, δεν ερεύνησε την ουσία της υποθέσεως και δεν εισήλθε στην αποδεικτική διαδικασία, αλλά έκρινε, επικυρώνοντας έτσι και την πρωτόδικη απόφαση, ότι η αγωγή της ενάγουσας-αναιρεσείουσας είναι αόριστη.

Κατά τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα ως ουσιώδεις ισχυρισμοί στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ή λόγου έφεσης (ΟλΑΠ 25/2003, 3/1997, 11/1996).

Αντιθέτως δεν θεωρούνται "πράγματα" κατά την προαναφερθείσα έννοια οι αιτιολογημένες αρνήσεις των πιο πάνω ισχυρισμών, ούτε οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, αφού οι τελευταίοι δεν είναι ουσιώδεις για την έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 8/2013, 3/1997, ΑΠ 76/2016, 139/2014, 1720/2013, 232/2009).

Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απορρίπτει ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1991), αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντίθετων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ.ΑΠ 11/1996).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η εκ του αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια συνισταμένη στο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα ότι κρίνοντας το Εφετείο την υπό κρίση αγωγή του ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, όσον αφορά τη σχέση της πρόστησης ,που συνέδεε την εναγομένη-αναιρεσίβλητη και τον εργαζόμενο σ' αυτή Χ.

Σ., δράστη της σε βάρος του πατέρα της C. S. T. ανθρωποκτονίας από πρόθεση, δεν έλαβε υπόψη του και δεν αξιολόγησε τον εκτιθέμενο στην αγωγή της ισχυρισμό, ότι κατά την πρόσληψη του δράστη δεν απαίτησε την προσκομιδή απ' αυτόν πιστοποιητικού ποινικού μητρώου και εντεύθεν την έκδοση δελτίου καταλληλότητας, όπως προβλέπεται από το νόμο, ώστε να είναι νομότυπη η πρόσληψή του, αν και ο ισχυρισμός της αυτός ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, καθόσον το Εφετείο όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεώς του έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτό της ενάγουσας-αναιρεσείουσας (σελίδα 2 του 3ου φύλλου αυτής με συγκεκριμένη αναφορά στην αντίστοιχη σελίδα της αγωγής) και τον αξιολόγησε κατά την υπ' αυτού κυριαρχική εκτίμηση του όλου περιεχομένου του δικογράφου της αγωγής της.

Κατ' ακολουθία αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-10-2019 αίτηση περί αναιρέσεως της 2216/2019 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα να πληρώσει στην αναιρεσίβλητη για τη δικαστική της δαπάνη το ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Ιουνίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Φεβρουαρίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ