323/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 323 / 2016 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 323/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καλούσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "..." (πρώην "..."), που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παύλο Ρήγα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων - καθ’ ων η κλήση: 1) Ι. Χ. του Χ., 2) Κ. συζ. Χ. Χ., κατοίκων ... και 3) Ι. Κ. του Α., κατοίκου ..., εκ των οποίων ο 3ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Δερβιτσιώτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ οι 1ος και 2η δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-10-2002 αγωγή και την σωρευόμενη σ’ αυτήν πλαγιαστική αγωγή του ήδη 3ου των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης και συνεκδικάστηκε με την από 24-10-2003 παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 213/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 73/2013 του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 21-1-2014 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 2128/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 30-3-2015 κλήση της καλούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα και ο 3ος των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Καλού διάβασε την από 3-9-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή όλων των λόγων της αίτησης αναίρεσης, καθώς και την αναίρεση, ως προς την αναιρεσείουσα, και κατά το μέρος της που αφορά την πλαγιαστική αγωγή του τρίτου αναιρεσίβλητου κατά της αναιρεσείουσας, της υπ’ αριθμ. 73/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις εκθέσεις επιδόσεως: α) υπ’ αριθμ. ... /15-5-2015 της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης Β. Δ. με τις συνημμένες σ’ αυτή από 15-5-2015 και 18-5-2015 αποδείξεις παραλαβής θυροκολληθέντος δικογράφου του Ανθυπαστυνόμου του Αστυνομικού Τμήματος Αγιάσου Π. Α. και της υπαλλήλου των ΕΛΤΑ Μυτιλήνης Ε. Κ., αντίστοιχα και β) υπ’ αριθμ. ... /15-5-2015 της ίδιας ως άνω δικαστικής επιμελήτριας, τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, αποδεικνύεται ότι ακριβές επικυρωμένο φωτοτυπικό αντίγραφο της από 30-3-2015 κλήσης ενώπιον του Αρείου Πάγου (Δ’ Τμήματος) της αναιρεσείουσας κατά των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Χ., 2) Κ. Χ. και 3) Ι. Κ., με την οποία φέρεται προς συζήτηση η από 21-1-2014 αίτηση της πρώτης κατά των τελευταίων για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 73/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (Πολιτικό Τμήμα), μετά την έκδοση της υπ’ αριθμ. 2128/ 2014 απόφασης αυτού του Δικαστηρίου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της ως άνω αίτησης αναίρεσης, με τις κάτω απ’ αυτές πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας (6-11-2015) και κλήση προς εμφάνιση κατά τη συζήτηση αυτής επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στους δύο πρώτους αναιρεσίβλητους 1) Ι. Χ. και 2) Κ. Χ.. Οι ως άνω αναιρεσίβλητοι, όμως δεν εμφανίστηκαν κατά τη συζήτηση της εν λόγω αίτησης κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε και συζητήθηκε η υπόθεση κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, αλλ’ ούτε κατέθεσαν την κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ. δήλωση. Επομένως, πρέπει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ., παρά την απουσία αυτών, να προχωρήσει το Δικαστήριο στη συζήτηση της υπόθεσης.

Από τη διάταξη του άρθρου 72 του Α.Κ., προκύπτει, ότι, όταν ο οφειλέτης δεν προβαίνει στη δικαστική άσκηση των δικαιωμάτων του, ο δανειστής μπορεί να ζητήσει δικαστική προστασία, ασκώντας ο ίδιος τα δικαιώματα του οφειλέτη του, εκτός από εκείνα που συνδέονται στενά με το πρόσωπό του. Το δικαίωμα, το οποίο δεν ασκεί ο οφειλέτης, πρέπει να είναι κεκτημένο και απαιτητό. Έτσι, ο παθών τρίτος σε αυτοκινητικό ατύχημα, σε περίπτωση παραγραφής της κατά του ασφαλιστή αξιώσεώς του, κατά το άρθρο 10 παρ. 2 του Ν. 489/1976, μπορεί να ασκήσει κατ’ αυτού, πλαγιαστικώς, την από τη σύμβαση ασφαλίσεως αξίωση του ασφαλισμένου κατά του ασφαλιστή, εν όψει του ότι η τελευταία υπόκειται σε μεγαλύτερη παραγραφή (ήδη άρθρο 10 του Ν. 2496/1997), νομιμοποιούμενος ως μη δικαιούχος διάδικος, ενώ ο οφειλέτης του ασφαλισμένος δεν είναι διάδικος αλλά τρίτος που μπορεί ωστόσο να ασκήσει παρέμβαση. Η κατά τα ανωτέρω αξίωση του ασφαλισμένου κατά του ασφαλιστή, γεννάται, από της επελεύσεως της ασφαλιστικής περιπτώσεως, δηλ. από το χρόνο κατά τον οποίο ο τρίτος θα επιδώσει στον υπόχρεο την περί αποζημιώσεως αυτού αγωγή. Υπάρχει δε, δυνατότητα σωρεύσεως στο ίδιο δικόγραφο τόσο της ευθείας αγωγής του ζημιωθέντος τρίτου κατά του υποχρέου προς αποζημίωσή του οδηγού και ιδιοκτήτη του ζημιογόνου αυτοκινήτου, όσο και της πλαγιαστικής αγωγής αυτού κατά του ασφαλιστή, εφ’ όσον τούτο δεν αποκλείεται από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 72 Α.Κ. ή από άλλη διάταξη, αίτημα δε της πλαγιαστικής αγωγής θα είναι η καταδίκη του εναγομένου ασφαλιστή να καταβάλει στο δικαιούχο ασφαλισμένο και όχι στον ενάγοντα τρίτο. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το χρονικό σημείο επιδόσεως του δικογράφου της αγωγής στον υπόχρεο ασφαλισμένο, αλλά αρκεί η επίδοση αυτού να έχει γίνει κατά τον χρόνο εκδικάσεως των αγωγών στο δικαστήριο (ΑΠ 1544/2010, ΑΠ 234/2010, ΑΠ 235/2009). Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο. 516 § 1 ΚΠολΔ "Δικαίωμα έφεσης έχουν, εφ’ όσον νικήθηκαν ολικά ή εν μέρει στην πρωτόδικη δίκη, ο ενάγων, ο εναγόμενος, εκείνοι που άσκησαν κύρια ή πρόσθετη παρέμβαση, οι καθολικοί διάδοχοί τους, οι ειδικοί διάδοχοί τους εφόσον απέκτησαν την ιδιότητα αυτή μετά την άσκηση της αγωγής και οι εισαγγελείς πρωτοδικών, αν ήταν διάδικοι". Επίσης, κατά το άρθρο 517 ΚΠολΔ "Η έφεση απευθύνεται κατά εκείνων που ήταν διάδικοι στην πρωτόδικη δίκη ή των καθολικών διαδόχων ή των κληροδόχων τους. Αν υπάρχει αναγκαστική ομοδικία, η έφεση πρέπει να απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη". Ως διάδικοι στην πρωτόδικη δίκη, κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως, νοούνται οι αντίδικοι του εκκαλούντος, ήτοι του μεν ενάγοντος ο εναγόμενος και ο υπέρ του εναγομένου παρεμβάς, του δε εναγομένου ο ενάγων και ο υπέρ του ενάγοντος παρεμβάς. Απ’ όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι σε περίπτωση που σωρεύονται κατά τα προαναφερόμενα στο αυτό δικόγραφο α) αγωγή (ευθεία) του ζημιωθέντος σε αυτοκινητικό ατύχημα κατά του οδηγού και του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου αυτοκινήτου και β) αγωγή (πλαγιαστική) του ίδιου ζημιωθέντος κατά της ασφαλιστικής εταιρίας, με την οποία ο πρώτος ασκεί πλαγιαστικώς την αξίωση του ασφαλισμένου και υπόχρεου σε αποζημίωσή του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου αυτοκινήτου και οφειλέτη του κατά του ασφαλιστή, από τη μεταξύ τους ασφαλιστική σύμβαση, η οποία είναι αυτοτελής και διαφορετική από τη δική του ευθεία αξίωση, ο υπόχρεος σε αποζημίωση του ενάγοντος ασφαλισμένος και ευθέως εναγόμενος με τη σωρευόμενη πρώτη αγωγή, δεν είναι διάδικος και στη σωρευόμενη πλαγιαστική αγωγή κατά του ασφαλιστή και επομένως δε νομιμοποιείται σε άσκηση εφέσεως κατά του τελευταίου, μη αντιδίκου του, ως προς το μέρος της αποφάσεως που αφορά την πλαγιαστική αγωγή, τυχόν δε ασκηθείσα απ’ αυτόν έφεση κατά του ασφαλιστή, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη (ΑΠ 234/2010). Τέλος, κατά το άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά τον νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση, επειδή το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε ως απαράδεκτη την ασκηθείσα από τους δύο πρώτους ευθέως εναγόμενους και ήδη δύο πρώτους αναιρεσίβλητους έφεση, κατά το μέρος της που στρεφόταν σε βάρος της πλαγιαστικώς εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, εφόσον οι εκκαλούντες δεν ήταν διάδικοι στην πλαγιαστική αγωγή και η πλαγιαστικώς εναγομένη αντίδικος αυτών, ώστε να νομιμοποιούνται στην άσκηση εφέσεως κατά της τελευταίας. Από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, τα οποία επιτρεπτώς, κατ’ άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκοπεί ο Άρειος Πάγος, προκύπτουν τα εξής: Ο τρίτος αναιρεσίβλητος, ως ζημιωθείς από τροχαίο ατύχημα, κατέθεσε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης το από 15.10.2002 και με αριθμ. καταθ. 174/ΤΜ/2002 αγωγικό δικόγραφο, στο οποίο, όπως δέχτηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά και προκύπτει από την επισκόπηση του εν λόγω δικογράφου, το οποίο επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, είχε σωρεύσει δύο αγωγές και δη α) ευθεία αγωγή κατά των δύο πρώτων εναγομένων, υπαίτιου οδηγού και ασφαλισμένης στην αναιρεσείουσα κυρίας και κατόχου του ζημιογόνου αυτοκινήτου, αντίστοιχα, και ήδη δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων, με την οποία ζήτησε να υποχρεωθούν οι ως άνω (ευθέως) εναγόμενοι να του καταβάλουν τα στην αγωγή ποσά, ως αποζημίωσή του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και χρηματική παροχή κατ’ άρθρο 931 ΑΚ, και β) πλαγιαστική αγωγή, κατ’ άρθρο 72 ΚΠολΔ, κατά της τρίτης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, στην οποία ήταν ασφαλισμένο το ζημιογόνο αυτοκίνητο από την ιδιοκτήτριά του δεύτερη εναγομένη για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη, με την οποία άσκησε πλαγιαστικά κατά της ως άνω ασφαλιστικής εταιρίας την αξίωση της ανωτέρω δεύτερης εναγομένης κατά της τρίτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, από τη σχετική μεταξύ τους ασφάλιση του ζημιογόνου αυτοκινήτου, ζητώντας να υποχρεωθεί η τρίτη (πλαγιαστικώς) εναγομένη ασφαλιστική εταιρία να καταβάλει στην υπόχρεη σε αποζημίωσή του δεύτερη (ευθέως) εναγομένη, ασφαλισμένη της, τα ίδια ποσά της ζημίας του, που ζήτησε με τη σωρευόμενη στο ίδιο αγωγικό δικόγραφο ευθεία αγωγή του κατά της τελευταίας (δεύτερης εναγομένης). Με την υπ’ αριθμ. 213/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, που εκδόθηκε επί της ως άνω αγωγής, κρίθηκε, ότι το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα προκλήθηκε από συγκλίνουσα υπαιτιότητα και των δύο εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών και δη του πρώτου εναγομένου και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου κατά ποσοστό 80% και του ενάγοντος και ήδη τρίτου αναιρεσίβλητου κατά ποσοστό 20%, κατά μερική παραδοχή της προβληθείσας από τους δύο πρώτους εναγόμενους ένστασης συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος οδηγού στην πρόκληση του ατυχήματος κατά ποσοστό 90%, έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή κατά του εν λόγω εναγομένου και της συνεναγομένης του δεύτερης εναγομένης, κυρίας του ζημιογόνου αυτοκινήτου και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση των παραπάνω δύο πρώτων (ευθέως) εναγομένων, μετά από απόρριψη και της προβληθείσας από τη δεύτερη εναγομένη, κυρία του ζημιογόνου οχήματος, ένστασης περί περιορισμού της ευθύνης της μέχρις της αξίας τούτου, να καταβάλουν στον ενάγοντα (τρίτο αναιρεσίβλητο), καθένας εις ολόκληρον, το ποσό των 63.640 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση σ’ αυτούς της αγωγής, ενώ απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη η πλαγιαστική αγωγή κατά της τρίτης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας κατά παραδοχή ενστάσεως της εναγομένης με αυτή ασφαλιστικής εταιρίας και ήδη αναιρεσείουσας περί απαλλαγής της από την υποχρέωση ασφαλιστικής κάλυψης των δύο πρώτων ευθέως εναγομένων, διότι στην ασφαλιστική σύμβασή της με τη δεύτερη τούτων είχε συμπεριληφθεί η ρήτρα απαλλαγής της για την περίπτωση που το ασφαλισμένο δίκυκλο οδηγείτο από πρόσωπο στερούμενο της νομίμου αδείας ικανότητος οδηγού [άρθ. 25 § 6 της ΑΥΕ (Εμπορίου) ..., στην οποία ρητώς παρέπεμπε το ασφαλιστήριο συμβόλαιο], ο δε πρώτος των ευθέως εναγομένων στερείτο τέτοιας αδείας. Κατά της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου ασκήθηκε από τους δύο πρώτους εναγόμενους (οδηγό και κυρία, αντίστοιχα, του ζημιογόνου) και ήδη δύο πρώτους αναιρεσίβλητους έφεση, απευθυνόμενη κατά του παθόντος ενάγοντος και της πλαγιαστικώς εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, με την οποία, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου αυτής, το οποίο επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, αυτοί έπλητταν την εκκαλουμένη απόφαση για τους παρακάτω λόγους: α) εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων ως προς την υπαιτιότητα των εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών, β) παρά το νόμο μη λήψη υπόψη, για το σχηματισμό του αποδεικτικού της πορίσματος αναφορικά με την υπαιτιότητα των εμπλακέντων στο ατύχημα οδηγών των αναφερόμενων σ’ αυτή αποδεικτικών στοιχείων, γ) εσφαλμένη απόρριψη του αιτήματός τους για διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, προκειμένου να προσδιορισθεί η έκταση της βλάβης της υγείας και της σωματικής ακεραιότητας του ενάγοντος, δ) για εσφαλμένη κρίση της εκκαλουμένης περί του ύψους της δικαιούμενης από τον ενάγοντα χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, ε) εσφαλμένη κρίση της εκκαλουμένης περί ευθύνης της δεύτερης εναγομένης ως κυρίας του ζημιογόνου οχήματος, το οποίο τυπικά μόνο φερόταν στο όνομά της, άλλως απόρριψη της ενστάσεως της ίδιας εναγομένης, μέχρι της αξίας του ζημιογόνου οχήματος, και στ) εσφαλμένη απόρριψη της ασκηθείσας πλαγιαστικής αγωγής του ενάγοντος κατά της εναγομένης με αυτή ασφαλιστικής εταιρίας. Επί της ανωτέρω εφέσεως, συζητηθείσης ερήμην της πλαγιαστικώς εναγομένης - εφεσίβλητης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ’ αριθμ. 73/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, η οποία επιδόθηκε στην ερήμην δικασθείσα ως άνω διάδικο στις 23-12-2013 (βλ. το επιδοθέν στην τότε εφεσίβλητη και ήδη αναιρεσείουσα αντίγραφο της ως άνω αποφάσεως με την επ’ αυτής από 23-12-2013 σχετική επισημείωση του δικαστικού επιμελητή Α. Α. Ν.), παρελθούσης έκτοτε άπρακτης της προθεσμίας ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας κατ’ αυτής, με την οποία το τελευταίο (Εφετείο) έκρινε παραδεκτή και δέχτηκε τυπικά την έφεση των ευθέως εναγομένων και ήδη δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων τόσο κατά το μέρος της που στρεφόταν κατά του ενάγοντος - τρίτου αναιρεσίβλητου, όσο και κατά της τρίτης, ευθέως εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας και ακολούθως αφού εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση ως προς τις διατάξεις της που αφορούν και τις δύο σωρευόμενες στο ίδιο ένδικο δικόγραφο αγωγές, δικάζοντας στην ουσία τις αγωγές αυτές, δέχτηκε εν μέρει την ασκηθείσα σε βάρος των δύο πρώτων εναγομένων ευθεία αγωγή αποζημιώσεως και εν όλω την ασκηθείσα σε βάρος της τρίτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας πλαγιαστική αγωγή. Ειδικότερα, αναφορικά με το κρίσιμο ζήτημα της νομιμοποίησης των ευθέως εναγομένων - εκκαλούντων προς απεύθυνση της εφέσεώς τους κατά της πλαγιαστικώς εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, έκρινε παραδεκτή και δέχτηκε τυπικά την έφεση που είχε ασκηθεί από τους ως άνω εναγόμενους και δύο πρώτους αναιρεσίβλητους κατά της εναγομένης με την πλαγιαστική αγωγή και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας, δεχόμενο ότι η έφεση αυτή "παραδεκτά στρέφεται κατά της πλαγιαστικώς συνεναγομένης ομοδίκου τους, εφόσον η προσβαλλομένη απόφαση, απορρίπτοντας την αγωγή, ως προς την τελευταία, περιείχε δυσμενή γι’ αυτούς διάταξη και απέρριψε την αίτησή τους, να γίνει δεκτή η αγωγή ως προς αυτήν". Έτσι που έκρινε το Εφετείο, και δη ότι η ως άνω έφεση ασκήθηκε παραδεκτώς και κατά της ως άνω πλαγιαστικώς εναγομένης - αναιρεσείουσας, αν και οι εκκαλούντες δεν ήταν διάδικοι στη σωρευθείσα πλαγιαστική αγωγή του τρίτου αναιρεσίβλητου και τότε εφεσίβλητου - ενάγοντος κατ’ αυτής, είτε ως αντίδικοι της τελευταίας είτε ως συνεναγόμενοι με αυτή ούτε είχαν αποκτήσει την ιδιότητα του διαδίκου στην ανοιγείσα με την πλαγιαστική αγωγή δίκη με την άσκηση παρεμβάσεως στη δίκη αυτή, παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την ως άνω έφεση ως προς τη δεύτερη εφεσίβλητη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία και υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., εφ’ όσον, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στη μείζονα σκέψη της παρούσας, σε περίπτωση ασκήσεως πλαγιαστικής αγωγής του παθόντος τρίτου κατά του ασφαλιστή με την οποία ο ενάγων ασκεί κατά της ασφαλιστικής εταιρίας πλαγιαστικά την αξίωση του ασφαλισμένου σ’ αυτή από τη σύμβαση ασφάλισης, ο υπόχρεος σε αποζημίωση και οφειλέτης αυτής, δεν είναι διάδικος αλλά τρίτος, δικαιούμενος να ασκήσει παρέμβαση, προκειμένου να συμμετάσχει ως διάδικος σ’ αυτή, πράγμα το οποίο δεν συνέβη εν προκειμένω. Επομένως, ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς την αναιρεσείουσα, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου της αίτησης αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο των διατάξεων της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που αφορούν την αναιρεσείουσα καθιστά αλυσιτελή την εξέταση (και αποδοχή) των προβαλλόμενων με τους λοιπούς λόγους αυτής αιτιάσεων, να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του κατατεθέντος από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης παραβόλου (άρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η §4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012) και να καταδικαστούν οι ως άνω αναιρεσίβλητοι (άρθρ. 183 και 176 ΚΠολΔ) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, η οποία κατέθεσε προτάσεις Στη συνέχεια, πρέπει, σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 εδ. α’ ΚΠολΔ να κρατηθεί η υπόθεση κατά το αναιρεθέν μέρος της, ως προς το οποίο δεν χρειάζονται διευκρινίσεις, να απορριφθεί η έφεση ως απαράδεκτη ως προς την εφεσίβλητη Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία με την επωνυμία "..." και να καταδικαστούν οι εκκαλούντες Ι. Χ. του Χ. και Κ. σύζ. Χ. Χ. στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της εν λόγω εφεσίβλητης για το δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας (άρθρο 183 και 176 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθμ. 73/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου (Πολιτικό Τμήμα), ως προς την αναιρεσείουσα Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία με την επωνυμία "..." (πρώην ...).

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που κατατέθηκε από αυτήν για την άσκηση της αναίρεσης.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ. Κρατεί την υπόθεση και δικάζει κατά το αναιρεθέν μέρος της, την από 14-12-2004 (αριθμ. εκθ. καταθ. …/15-12-2004) έφεση των εκκαλούντων Ι. Χ. του Χ. και Κ. συζ. Χ. Χ..

Απορρίπτει την ως άνω έφεση, ως απαράδεκτη, ως προς τη δεύτερη εφεσίβλητη Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία με την επωνυμία "..." (πρώην ...).

Καταδικάζει τους εκκαλούντες 1) Ι. Χ. του Χ. και 2) Κ. σύζ. Χ. Χ. στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της ως άνω εφεσίβλητης, για το δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Απριλίου 2016.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ