Supreme Court dismisses appeal for non-exhausted evidence regarding mutual account agreement in debt dispute.

Απόφαση 322 / 2021 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 322/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Τζανερρίκο, Γεώργιο Χριστοδούλου, Βασίλειο Μαχαίρα και Χρήστο Κατσιάνη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Νοεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Β. Λ. του Χ., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Μίστρα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "Α. Ο.Ε." ως καθολικής διαδόχου της αρχικά αναιρεσιβλήτου Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Κ. Α. Ο.Ε.", που εδρεύει στον Μεγάρχη Φαλώρειας Τρικκαίων και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στέφανο Μπέη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/4/2012 αγωγή της αρχικής αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 556/2018 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8/2/2019 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η από 08.02.2019 και με αριθμ. κατάθεσης 5/12.02.2019 αίτηση αναίρεσης κατά της 556/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, και απέρριψε την ασκηθείσα από τον εναγόμενο αναιρεσείοντα έφεση κατά της 9/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας, εκδοθείσας κατά την τακτική διαδικασία, με την οποία έγινε δεκτή η από 09.04.2012 (με αριθμό κατάθεσης 144/11.04.2012) αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος περί καταβολής υπολοίπου οφειλομένου σ' αυτήν τιμήματος, ποσού 91.736,60 ευρώ, από την πώληση στον τελευταίο τυροκομικών προϊόντων παραγωγής της, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ.3, 566 παρ.1 και 144 ΚΠολΔ).

Συνεπώς είναι παραδεκτή (άρθρ.577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ.3 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, και τείνουν στη θεμελίωση, παρακώλυση ή κατάλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό (βάση αγωγής, ανταγωγής) είτε ως αμυντικό (ένσταση, αντένσταση) μέσο, αλλ' όχι και οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής, ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα για την υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων, δηλαδή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου (ΟλΑΠ 3/97, ΑΠ 2176/2009, ΑΠ 403/2009, ΑΠ 563/2005, ΑΠ 22/2005, ΑΠ 1508/2004).

Πράγμα, επομένως, υπό την έννοια αυτή, είναι και ο λόγος έφεσης που περιέχει παράπονο κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (ΟλΑΠ 11/1996 και 25/2003). Όμως ο από το άνω άρθρο λόγος αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΟλΑΠ 12/1991 και 25/2003, ΑΠ 1184/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο αγνόησε τους ισχυρισμούς, τους οποίους τόσο με τις πρωτόδικες προτάσεις του, όσο και με λόγους εφέσεώς του, είχε προβάλει παραδεκτώς, αντικρούοντας την ιστορική βάση της αγωγής της αναιρεσίβλητης, και συγκεκριμένα ότι μεταξύ αυτού και της τελευταίας υφίστατο αλληλόχρεος ανοικτός λογαριασμός, επικουρικά δε ότι ετηρείτο μεταξύ των διαδίκων απλός δοσοληπτικός λογαριασμός και ότι με βάση το σύνολο των επικαλούμενων καταβολών του προς την αναιρεσίβλητη και την κίνηση της καρτέλας του λογαριασμού τους προέκυπτε η πλήρης εξόφληση της απαίτησης της τελευταίας κατ' αυτού.

Όπως, όμως, προκύπτει από την παραδεκτή κατ` άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης, το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τους παραπάνω ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, αφού δέχτηκε ότι η αναιρεσίβλητη ομόρρυθμη εταιρεία, η οποία έχει ως αντικείμενο των εργασιών της την παραγωγή τυροκομικών προϊόντων, κατά το χρονικό διάστημα από 31-3-2011 έως 29-11-2011 πώλησε και παρέδωσε στον αναιρεσείοντα τυροκομικά προϊόντα συνολικής αξίας 101.736,60 ευρώ, προκειμένου να τα μεταπωλήσει από το κατάστημα που διατηρεί ο τελευταίος στην πόλη της Καρδίτσας και έναντι του παραπάνω τιμήματος αυτός της κατέβαλε συνολικά το ποσό των 10.000 ευρώ, ότι δεν αποδείχθηκε η επικαλούμενη από τον αναιρεσείοντα κατάρτιση μεταξύ αυτού και της αναιρεσίβλητης, στα πλαίσια των εμπορικών συναλλαγών τους, συμφωνίας για τήρηση μεταξύ τους αλληλόχρεου λογαριασμού, παρά μόνο η κατάρτιση διαδοχικών πωλήσεων με πίστωση του τιμήματος, ότι για την εξυπηρέτηση και διευκόλυνση των πωλήσεων αυτών ο αναιρεσείων τηρούσε μονομερώς ένα απλό δοσοληπτικό λογαριασμό στα πλαίσια της λογιστικής τάξεως, χωρίς να αποβάλλουν εντελώς την αυτοτέλειά τους οι καταχωριζόμενες χρεώσεις, ώστε να οφείλεται και να μπορεί να επιδιωχθεί μόνο το κατάλοιπο του λογαριασμού αυτού μετά το κλείσιμό του, και, τέλος, ότι οι επικαλούμενες από τον αναιρεσείοντα μεταγενέστερες καταβολές δεν αφορούσαν το επίδικο χρέος, αλλά αφορούσαν παλαιότερα χρέη του αναιρεσείοντος για την ίδια αιτία(πώληση τυροκομικών προϊόντων).Καταλήγοντας δε σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα από αυτό που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, απέρριψε τους σχετικούς λόγους έφεσης ως ουσιαστικά αβάσιμους και συνακόλουθα απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την έφεση, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου που έκρινε όμοια.

Επομένως, ο ως άνω λόγος της αναίρεσης από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο διατυπώνεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν από τον αναιρεσείοντα και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Ο ίδιος δε λόγος κατά το μέρος που αποδίδει στην απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αόριστος και απορριπτέος, διότι δεν εξειδικεύεται σ` αυτόν το σφάλμα του δικαστηρίου, σε κάθε περίπτωση, όμως, από την ανωτέρω αναπτυχθείσα αιτιολογία της απόφασης προκύπτει, ότι το Εφετείο διέλαβε πλήρεις και επαρκείς αιτιολογίες, με βάση τις οποίες δέχθηκε την ύπαρξη της επίδικης οφειλής του αναιρεσείοντος προς την αναιρεσίβλητη και απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμους όλους τους περί του αντιθέτου προταθέντες ισχυρισμούς του και την προβληθείσα εκ μέρους του ένσταση εξόφλησης. Μετά απ` αυτά, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, αφού ηττάται, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά παραδοχή του σχετικού νομίμου αιτήματος αυτής (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 08.12.2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 556/2018 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Φεβρουαρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ