Supreme Court dismisses appeal against conviction for animal theft due to sufficient reasoning in lower court decision.

Απόφαση 322 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 322/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Μοσχανδρέου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη - Εισηγητή, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Κ. του Ν., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καλατζή, περί αναιρέσεως της 21/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λαμίας.

Με πολιτικώς ενάγοντα τον Ε. Δ. του Α., κάτοικο ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σπανό.

Το Τριμελές Εφετείο Λαμίας με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Μαΐου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1093/2005.

Αφού άκουσε Τους πληρεξουσίους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, για το οποίο κηρύχθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος, οι αποδείξεις που τα θεμελίωσαν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από το συνδυασμό και την αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού προς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το Τριμελές Εφετείο Λαμίας, που την εξέδωσε, δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη ουσιαστική του κρίση, ότι από τα κατ' είδος αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκαν τα ακόλουθα:

Την 14.4.1998 ο Ε. Δ. του Α. είχε εναποθέσει στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας ... διώροφες κυψέλες, πλήρεις σμηνών μελισσών, με ισάριθμους οριζόντιους τροφοδότες και 480 κηρύθρες συνολικά, για τη συλλογή εαρινού νέκταρος και παραχθέντος από τις μέλισσες μελιού. Και ενώ οι παραπάνω κυψέλες βρίσκονταν στην προαναφερόμενη θέση ο κατηγορούμενος μία νύκτα του χρονικού διαστήματος από 14.4.1998 μέχρι 18.4.1998 τις αφαίρεσε από την κατοχή του ως άνω ιδιοκτήτη τους Ε.

Δ. του Α. προς το σκοπό παράνομης ιδιοποιήσεως, μεταφέροντας αυτές με άγνωστο φορτηγό αυτοκίνητο σε μη διακριβωθείσα από την ανάκριση τοποθεσία. Με βάση τις παραδοχές αυτές έκρινε ένοχο τον αναιρεσείοντα ζωοκλοπής και τον καταδίκασε σε ποινή φυλακίσεως 12 μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία.

Έτσι κρίνοντας το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του την κατά τα άνω ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ'αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ανωτέρω αξιόποινης πράξεως για την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε αυτά, καθώς επίσης και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους υπήγαγε τα προαναφερθέντα περιστατικά στην ουσιαστική ποινική διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 1300/1982, την οποία εφάρμοσε.

Η ειδικότερη αιτίαση του αναιρεσείοντος κατά την οποία οι σχετικές, με τον αριθμό των χρησιμοποιηθέντων για την ζωοκλοπή αυτοκινήτων, παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως τυγχάνουν αντιφατικές, διότι ενώ στο σκεπτικό της δέχεται ότι χρησιμοποιήθηκαν δύο αυτοκίνητα, στο διατακτικό της αναφέρει για ένα, με συνέπεια εξαιτίας αυτής της αντιφάσεως να στερείται η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το σημείο της τούτο, αιτιολογίας, είναι απορριπτέα ως αβάσιμη, δοθέντος ότι στο μεν σκεπτικό περιγράφεται ο τρόπος αφαιρέσεως των κλοπιμαίων, στο διατακτικό δε ο τρόπος μεταφοράς τους προς άγνωστο σημείο.

Επομένως ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του Κ.Π.Δ. μοναδικός λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος και μετά ταύτα η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.) και στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου πολιτικώς ενάγοντος (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δικ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27.5.2005 αίτηση του Α. Κ. του Ν., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 21/2005 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λαμίας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ και τη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος, που ορίζεται σε πεντακόσια (500) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ