321/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 321 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 321/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Μοσχανδρέου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Ναυπλιώτη - Εισηγητή, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 27 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Α. Ι. του Ι., κατοίκου ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Μαργέλη, περί αναιρέσεως της 1586/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) Σ. Π. του Γ., 2) Φ. Τ. του Κ., ... και 3) Φ. Κ. του Σ., κάτοικο ..., που δεν παρέστησαν στο ακροατήριο.

Το Τριμελές Εφετείο Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 1 Απριλίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 720/2005.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί ως απαράδεκτη η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, άλλως, εάν κριθεί παραδεκτή, να απορριφθεί ως αβάσιμη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 1, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι για το κύρος και κατ'ακολουθίαν για το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατ' αποφάσεων πρέπει στη δήλωση της άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους αυτή ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ'αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠΔ, λόγος αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται χωρίς άλλη παραπέρα έρευνα (άρθρο 513 παρ. 1 του ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια δεν αρκεί, ενώ οι αόριστοι και ασαφείς λόγοι αναίρεσης είναι ανεπίδεκτοι δικαστικής εκτίμησης και δεν μπορούν να συμπληρωθούν με άλλα έγγραφα ή με στοιχεία που βρίσκονται έξω από τη δήλωση για αναίρεση καταδικαστικής απόφασης.

Επίσης δεν επιτρέπεται να εξεταστούν ούτε και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο οι υπό στοιχ. Α', Γ', Δ', Ε', ΣΤ' και Θ' (ήδη Η') του άρθρου 510 παρ. 1 του ΚΠΔ λόγοι αναίρεσης, διότι η αυτεπάγγελτη έρευνα τούτων, που προβλέπεται από το άρθρο 511 του ίδιου Κώδικα, προϋποθέτει παραδεκτή αίτηση αναίρεσης. Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' του ΚΠΔ για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ιδρύεται όταν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή όταν υπάρχει μεν αιτιολογία αλλ' αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, διότι δεν περιέχονται στην απόφαση με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προέκυψαν και οι σκέψεις και οι νομικοί συλλογισμοί με βάση τους υπήχθησαν τα περιστατικά που αποδείχτηκαν στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Έτσι αν υπάρχει αιτιολογία στην προσβαλλόμενη απόφαση, αλλά με το σχετικό λόγο αναίρεσης προβάλλεται ότι αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός θα πρέπει να προσδιορίζεται επί πλέον σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης που πλήττονται με την αναίρεση.

Τέλος ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ, για παράβαση εκ πλαγίου της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόσθηκε, ιδρύεται όταν έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της απόφασης, που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και στην ταυτότητα του εγκλήματος, ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο για την ορθή ή όχι εφαρμογή του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Για να είναι δε ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να γίνεται μνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης που εφαρμόσθηκε και να αναφέρονται τα παραπάνω στοιχεία της εκ πλαγίου παράβασής της καθώς και των αποδιδόμενων στο δικαστήριο της ουσίας συναφών νομικών πλημμελειών σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, διαφορετικά ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αόριστος.

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη από 1-4-2005 αίτηση αναίρεσης ο αναιρεσείων Α. Ι. πλήττει τη με αριθ. 1586/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία καταδικάσθηκε αυτός σε δεύτερο βαθμό για επικίνδυνη σωματική βλάβη, οπλοφορία, οπλοχρησία, απειλή και εντελώς ελαφρά σωματική βλάβη. Με το αναιρετήριο ζήτησε αυτός την αναίρεση της παραπάνω καταδικαστικής απόφασης για τους εξής, επί λέξει λόγους, ήτοι: "1) Γιατί η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση στερείται νομίμου βάσεως, δοθέντος ότι δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά που εδέχθη ότι προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία στην εφαρμοσθείσα ουσιαστικού ποινικού δικαίου διάταξη περί των ανωτέρω αδικημάτων, στη διατύπωση δε των αιτιολογιών της έχουν εμφιλοχωρήσει αντιφάσεις και λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου... 2) Γιατί η αναιρεσιβαλλόμενη στερείται της κατά το άρθρο 139 του ΚΠΔ και 93 του Συντάγματος επιβαλλομένης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, αφού δεν αναφέρονται στο σκεπτικό της με σαφήνεια και πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από τη συζήτηση στο ακροατήριο, στα οποία στηρίχθηκε για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, ούτε οι σκέψεις με τις οποίες υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στην εφαρμοσθείσα ουσιαστικού ποινικού δικαίου διάταξη...".

Με αυτό το περιεχόμενό του, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο δεύτερος ως άνω λόγος αναίρεσης, που δεν προσδιορίζει τις αποδιδόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες και τις κατ'αυτής αιτιάσεις είναι αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτίμησης. Ειδικότερα δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και σε τί συνίσταται οι ελλείψεις της αιτιολογίας, σε ποια κεφάλαια της προσβαλλόμενης απόφασης ανάγονται αυτές και ποια πραγματικά περιστατικά, που ήταν αναγκαία για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων των εγκλημάτων που αποδίδονται στον αναιρεσείοντα κατηγορούμενο, δεν περιέχονται με πληρότητα σ'αυτήν (προσβαλλόμενη απόφαση).

Αλλά και ο πρώτος ως άνω λόγος αναίρεσης, όπως έχει διατυπωθεί, είναι αόριστος, διότι δεν προσδιορίζονται οι ουσιαστικές ποινικές διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν εκ πλαγίου, σε τι συνίσταται η παραβίαση της καθεμιάς απ' αυτές σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, οι οποίες ουδόλως αναφέρονται στο αναιρετήριο, ούτε τέλος οι ασάφειες ή αντιφάσεις που αναφέρεται ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο αιτιολογικό αυτής (προσβαλλόμενης απόφασης), για να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο για την ορθή ή όχι εφαρμογή του νόμου και να μην έχει εκ τούτων η προσβαλλόμενη απόφαση νόμιμη βάση.

Συνεπώς οι παραπάνω από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ λόγοι της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης είναι αόριστοι και εκ τούτου απαράδεκτοι και σαν τέτοιοι πρέπει να απορριφθούν. Παραπέρα όλες οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, που περιέχονται στο δικόγραφο τις κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, διότι αφορούν την περί τα πράγματα ουσιαστική κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτη η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, διότι δεν περιέχεται σ'αυτήν ούτε ένας ορισμένος και παραδεκτός λόγος αναίρεσης, απορριπτομένης δε για το λόγο αυτό της αίτησης αναίρεσης, πρέπει επίσης να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι και οι αιτιάσεις και οι λόγοι αναίρεσης, που προβλήθηκαν από τον αναιρεσείοντα εκπρόθεσμα με το μετά τη συζήτηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης κατά την 31 Ιανουαρίου 2006 υποβληθέν από 31-1-2006 έγγραφο υπόμνημά του, οι οποίοι, όπως προαναφέρθηκε, ούτε και αυτεπαγγέλτως μπορούν να ληφθούν υπόψη από τον Άρειο Πάγο. Πρέπει τέλος να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1 Απριλίου 2005 και με αριθ. 8/2005 αίτηση του Α. Ι. του Ι., κατοίκου ..., για αναίρεση της με αριθ. 1586/2004 αίτησης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.- Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2a006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ