320/2009320/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 320 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 320/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "...... & ΣΙΑ ΟΕ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ" που εδρεύει στην ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Σπανορρήγα.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Καλέντη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-6-2002 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18617/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 1409/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 2-12-2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 1-11-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 εδ. γ' Κ.Πολ.Δικ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση. Αρκεί δε η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός, εφόσον από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της, προκύπτει αναμφιβόλως η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου. Εξ άλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠοΔικ η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 11 του ΚΠολΔικ αιτίαση ότι το Εφετείο, το οποίο, υιοθετώντας την κρίση της πρωτόδικης απόφασης απέρριψε κατ' ουσίαν την από 21.6.2002 αίτηση της αναιρεσείουσας για επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση και ως απαράδεκτη την σωρευόμενη στο ίδιο δικόγραφο ανακοπή της εκ του άρθρου 986 ΚΠολΔικ κατά της εξομοιουμένης με αρνητική δήλωση παράλειψης του αναιρεσιβλήτου να προβεί σε δήλωση περί υπάρξεως της εις χείρας του ως τρίτου, συντηρητικώς κατασχεθείσης απαίτησης της ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΕΓΕΡΣΗ Α.Ε.Β.Ε.", οφειλέτιδας της αναιρεσείουσας, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκε και προσκόμισε ενώπιόν του η αναιρεσείουσα ήτοι α) τις περιεχόμενες στα από 14.4.2002 πρακτικά της εκκληθείσας 18617/2003 αποφάσεως του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου καταθέσεις των μαρτύρων Α και Β, από τις οποίες (όπως υποστηρίζει προκύπτει ο ισχυρισμός της ότι ο αναιρεσίβλητος δολίως και προς αποφυγή της καταβολής του οφειλομένου στην ως άνω οφειλέτιδα της ανώνυμη εταιρία "ΑΝΕΓΕΡΣΗ Α.Ε." την απέτρεψε από την εμπρόθεσμη άσκηση της ανακοπής του άρθρου 986 ΚΠολΔικ, β) την με αριθμό 5786/2002 τελεσίδικη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, κατά παραδοχή της από 26.4.1999 αγωγής της αναιρεσείουσας, υποχρεώθηκε η ως άνω οφειλέτιδα της "ΑΝΕΓΕΡΣΗ Α.Ε.Β.Ε." να της καταβάλει το ποσό των 40.036,27 ευρώ και γ) την επιστολή της ανώνυμης εταιρίας "ΑΝΕΓΕΡΣΗ Α.Ε.Β.Ε." προς τον αναιρεσίβλητο, με την οποία συναινεί αυτή ("ΑΝΕΓΕΡΣΗ Α.Ε.Β.Ε.") να καταβάλει στην αναιρεσείουσα το συντηρητικώς κατασχεθέν εις χείρας του ποσό των 46.955,25 ευρώ, με την οποία και δεν συμμορφώθηκε ο αναιρεσίβλητος. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι από τη περιεχόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση του Εφετείου, ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα συνεκτίμησε "τις καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων που εξετάσθηκαν ενόρκως ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκκληθείσα απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως αυτού και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι", σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της αποφάσεως αυτής, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη όλα τα ως άνω έγγραφα, χωρίς να έχει υποχρέωση να κάμει ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση για καθένα από αυτά. Ο ίδιος λόγος, κατά τα λοιπά, είναι απαράδεκτος, γιατί υπό την επίκληση της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔικ αποδίδει στο Εφετείο πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία, κατά τα προεκτιθέμενα, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ "πράγματα", η μη λήψη των οποίων από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, όχι δε και τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα. Επομένως, ο δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ, ήτοι ότι δεν έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα και συγκεκριμένα τις καταθέσεις των μαρτύρων Α και Β και το περιεχόμενο των εγγράφων που επικαλέσθηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα και τα οποία επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό της, που προέβαλε με την αίτηση επαναφοράς και την ανακοπή της, ότι εκ δολίας συμπεριφοράς του αναιρεσιβλήτου απετράπη από την εμπρόθεσμη άσκηση της ανακοπής του άρθρου 986 ΚΠολΔικ κατά της πλασματικής αρνητικής δηλώσεως τούτου, είναι απαράδεκτος, αφού τα αποδεικτικά μέσα, δεν συνιστούν, κατά τα προεκτεθέντα, "πράγματα" κατά την έννοια της αμέσως ανωτέρω διατάξεως. Αλλά και αν ήθελε εκτιμηθεί ότι με τον λόγο αυτό προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ αιτίαση, ότι δηλαδή το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον παραπάνω ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, περί του ότι εκ δολίας συμπεριφοράς του αναιρεσιβλήτου απετράπη από την εμπρόθεσμη άσκηση της ανακοπής του άρθρου 986 ΚΠολΔικ κατά της πλασματικής αρνητικής δηλώσεως τούτου, ο ίδιος λόγος είναι αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο ερεύνησε τον εν λόγω ισχυρισμό και τον απέρριψε κατ' ουσίαν, δεχθέν ότι δεν αποδείχθηκε από τα προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα. Με τον τρίτο λόγο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ. 17 ΚΠολΔικ, προβάλλεται πράγματι η από το άρθρο 559 αριθ. 19 ιδίου Κώδικα αιτίαση ότι το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του αντιφατικές αιτιολογίες και κρίσεις, διότι, ενώ δέχεται ότι ο ο αναιρεσίβλητος υπέδειξε ο ίδιος στην αναιρεσείουσα να προβεί εις χείρας του στη συντηρητική κατάσχεση του ποσού που ώφειλε αυτός στην ανώνυμη εταιρία ""ΑΝΕΓΕΡΣΗ Α.Ε.Β.Ε." και της υποσχέθηκε ότι θα της καταβάλει το ποσό αυτό, εφόσον θα ήταν καλυμμένη νομικά, στη συνέχεια, όλως αντιφατικώς, αποφαίνεται ότι η συμπεριφορά αυτή του αναιρεσιβλήτου δεν ήταν δόλια και δεν οφείλεται σαυτήν η απώλεια της προθεσμίας προς άσκηση από την αναιρεσείουσα της ανακοπής του άρθρου 986 ΚΠολΔικ. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η αναφορά σαυτήν ότι "ο καθ' ου και ήδη αναιρεσίλητος δια του πατέρα του πληροφόρησε την αιτούσα και ήδη αναιρεσείουσα ότι έχει χρήματα της οφειλέτιδός του εταιρίας με την επωνυμία "ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΑΕΒΕ", πλην όμως, για να μπορέσει να της τα δώσει έπρεπε να τον καλύψει νομική η αναιρεσείουσα και ότι ο αναιρεσίβλητος είπε συγκεκριμένα στην αναιρεσείουσα "κάντε μου ασφαλιστικά μέτρα ή δέστε με τον δικηγόρο σας τί θα κάνετε, για να μην αναγκαστώ να τα δώσω, αν μου τα ζητήσει (η Ανέγερση ΑΕΒΕ) να είναι δεσμευμένα τα λεφτά", δεν αποτελεί παραδοχή του Εφετείου, αλλά μεταφορά περικοπής από την κατάθεση του μάρτυρος της αναιρεσείουσας. Ενώ η παραδοχή του Εφετείου είναι ότι η αναιρεσείουσα έπρεπε να επιλέξει τις δικαστικές ενέργειες στις οποίες έπρεπε να προβεί προκειμένου να διασφαλίσει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντά της. Επίσης η παραδοχή του Εφετείου ότι ο αναιρεσίβλητος, ο οποίος δεν είναι νομικός, δεν είχε καμία υποχρέωση να της υποδείξει τις δικαστικές ενέργειες στις οποίες έπρεπε να προβεί, αλλά καλοπροαίρετα λόγω των φιλικών σχέσεων που διατηρούσε ο πατέρας του με τον εκπρόσωπο της αναιρεσείουσας, της αποκάλυψε ότι έχει στα χέρια του απαίτηση της "ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΑΕΒΕ" και της εδήλωσε ότι ήθελε να είναι καλυμμένος νομικά, προκειμένου να της μεταβιβάσει την απαίτηση αυτή, αναφέροντας ενδεικτικά να κάνει ασφαλιστικά μέτρα ή οτιδήποτε άλλο της υποδείκνυε ο δικηγόρος της", δεν έρχεται σε αντίφαση με την παραδοχή του ότι η απώλεια της προθεσμία προς άσκηση της ανακοπής δεν οφείλεται σε δόλο του αναιρεσιβλήτου, αλλά αντίθετα οφείλεται σε πταίσμα της αναιρεσείουσας, η οποία δεν χειρίσθηκε όπως έπρεπε την υπόθεσή της και δεν προέβη στις απαιτούμενες δικαστικές ενέργειες. Επομένως πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-12-2005 αίτηση της Ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "...... ΚΑΙ ΣΙΑ ΟΕ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ" για αναίρεση της υπ' αριθ. 1409/2005 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ