318/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 318 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 318/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Κωνσταντίνο Τσόλα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Ν. του Χ. και 2. Χ. Ν. του Β., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γρηγόριο Γερασίμου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Του αναιρεσίβλητου: Π. Κ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πρέβεζας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1069/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 228/2008 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 11-11-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Τσόλας ανέγνωσε την από 2-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, κατ'αποδοχή του πρώτου λόγου της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 576 § 2, 568 § 1 και 498 § 1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι ο Άρειος Πάγος οφείλει να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν κλήθηκε νομίμως και εμπροθέσμως ο μη εμφανισθείς αντίδικος του επισπεύδοντος τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και, σε καταφατική περίπτωση, να προχωρήσει στη συζήτηση παρά την απουσία του.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την 7236β'/10-8-2011 έκθεση επίδοσης της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Πρέβεζας ..., την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι επισπεύδουν τη συζήτηση, ακριβές αντίγραφο της από 22-11-2010 κλήσης τους, με την κάτω από αυτή πράξη κατάθεσης και κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (της 16-11-2011) του Δικαστηρίου τούτου, επιδόθηκε, με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου των τελευταίων, στον αναιρεσίβλητο. Στον τελευταίο είχε κοινοποιηθεί, με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου των αναιρεσειόντων, και αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, όπως προκύπτει από την 4353β'/21-4-2010 έκθεση επίδοσης επίδοσης της ανωτέρω δικαστικής επιμελήτριας, που επίσης επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες. Όμως ο αναιρεσίβλητος, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδρίασης του παρόντος Δικαστηρίου, δεν εμφανίστηκε κατά την πιο πάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξούσιου δικηγόρου του, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. α' και γ' ίδιου Κώδικα).

2.- Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό του πόρισμα, αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όπως είναι και εκείνοι που στηρίζουν την έμμεση απόδειξη με δικαστικά τεκμήρια, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 11 περ.γ' ΚΠολΔ, ο οποίος θεμελιώνεται όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη του και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά και όταν, παρά τη βεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι λήφθηκαν υπόψη όλα ή ορισμένα από τα αποδεικτικά αυτά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση του αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει, ότι με αυτήν έγινε δεκτός ο ισχυρισμός του αναιρεσιβλήτου, ότι το επίδικο ακίνητο ανήκει στην κυριότητα του (μη διαδίκου) Δήμου Φαναρίου, στον οποίο περιήλθε νομοτύπως κατά το 1957 με παραχώρηση από το Ελληνικό Δημόσιο και, συνεπώς, οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες δεν απέκτησαν το επικαλούμενο δικαίωμα (ψιλή κυριότητα ο πρώτος και επικαρπία ο δεύτερος) από αγορά από τον Σ.

Β. δυνάμει του αναφερομένου, νομίμως μεταγραφέντος, συμβολαίου, γι' αυτόν το λόγο η ένδικη αγωγή τους απερρίφθη ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθ.11 περ.γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προσάπτουν στο Εφετείο την αιτίαση, ότι δεν έλαβε υπόψη την 189/2001 αμετάκλητη απόφαση του Ειρηνοδικείου Πρέβεζας, που με επίκληση προσκομίσθηκε από αυτούς με τις προτάσεις της δευτεροβάθμιας δίκης, προς απόδειξη του ουσία βασίμου της αγωγής τους και ειδικότερα του ισχυρισμού τους, ότι ο ως άνω άμεσος δικαιοπάροχός τους Σ.

Β. σε δίκη του με το Δήμο Φαναρίου Πρέβεζας, αναγνωρίστηκε κύριος του επίδικου ακινήτου. Από την προσβαλλόμενη απόφαση, παρά την σε αυτή διαβεβαίωση ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα ενώπιον του δευτέρου βαθμού δικαιοδοσίας προσκομισθέντα από τους διαδίκους προς άμεση ή έμμεση απόδειξη έγγραφα, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε το ανωτέρω αποδεικτικό στοιχείο κατά τη μόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος ότι το επίδικο ακίνητο ανήκει στην κυριότητα του Δήμου Φαναρίου.

Τούτο γιατί, παρά τη μη κατ' αρχήν ύπαρξη δικονομικού καθήκοντος του δικαστηρίου προς διαμνημόνευση ενός εκάστου των ληφθέντων υπόψη αποδεικτικών μέσων, στη συγκεκριμένη περίπτωση η έλλειψη οιασδήποτε αναφοράς του Εφετείου, έστω και εμμέσως, στο κατά τον αναιρεσείοντα περιεχόμενο της ως άνω αμετάκλητης απόφασης του Ειρηνοδικείου γεννά αμφιβολία για το αν ελήφθη πράγματι υπόψη από το Εφετείο κατά το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος η εν λόγω απόφαση, από την οποία, υπό την προϋπόθεση της αλήθειας των σ' αυτήν διαλαμβα-νομένων, προκύπτει η ακρίβεια του ανωτέρω θεμελιώδους ισχυρισμού των αναιρεσειόντων.

Επομένως, το Εφετείο με το να μη λάβει υπόψη την ανωτέρω απόφαση και να μη τη συνεκτιμήσει (μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα) για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, υπέπεσε στην επικαλούμενη με τον ως άνω λόγο αναίρεσης πλημμέλεια από τον αριθ. 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ήτοι της μη λήψης υπόψη αποδεικτικού μέσου νομίμως προσκομισθέντος και επικληθέντος.

Συνεπώς, είναι βάσιμος ο λόγος αυτός αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών διατυπουμένων με την ένδικη αίτηση λόγων αναίρεσης.

3.- Κατ' ακολουθίαν, πρέπει, κατά παραδοχή του ανωτέρω λόγου αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο όμως από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την 228/2008 απόφαση του Εφετείου Ιωαννίνων.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ