Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility regarding contradictory reasoning not found in the operative part of the judgment.

Απόφαση 317 / 2021 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 317/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Τζανερρίκο, Γεώργιο Χριστοδούλου, Βασίλειο Μαχαίρα και Ασημίνα Υφαντή - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Νοεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "GROUPAMA ΦΟΙΝΙΞ Α.Ε.Α.Ε.", που εδρεύει στη Νέα Σμύρνη Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Δημήτριο Γεωργόπουλο και Γεώργιο Γεωργόπουλο που ανακάλεσαν την από 12-10-2020 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκαν στο ακροατήριο και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Π. Δ. του Ν., κατοίκου ... Αττικής, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Νικολόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-04-2015 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και την από 12-12-2016 ανταγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2033/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6323/2018 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20-03-2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[Α] Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, υπ' αριθ. 6323/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών που απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθμ. 2033/2017 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Η απόφαση αυτή είχε απορρίψει κατ' ουσίαν την αγωγή της αναιρεσείουσας, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί ο αναιρεσίβλητος να της καταβάλει ως αποζημίωση το ποσό των 433.868,42 ευρώ, κατά το οποίο ζημιώθηκε από την τέλεση σε βάρος της αδικοπραξίας και είχε δεχθεί εν μέρει την ανταγωγή του αναιρεσιβλήτου, αναγνώρισε ότι η καταγγελία της μεταξύ τους ασφαλιστικής συμβάσεως εκ μέρους της αναιρεσείουσας είναι άκυρη και περαιτέρω ότι η τελευταία υποχρεούται να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο το ποσό των 5.599,50 ευρώ νομιμοτόκως. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και βάσιμο του λόγου της.

Ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις, οι οποίες όμως θα πρέπει να εντοπίζονται στο διατακτικό της, καθιστώντας αυτό αόριστο, έτσι ώστε να εμποδίζεται η εκτέλεση της αποφάσεως ή η πρόκληση της σκοπούμενης διαπλάσεως (ΟλΑΠ 13/1995). Επομένως, δεν επιτρέπεται αναίρεση αν η αντίφαση υπάρχει ανάμεσα στο αιτιολογικό και στο διατακτικό της αποφάσεως, εκτός αν η αντίφαση έχει τη μορφή ανεπαρκών αιτιολογιών, οπότε στην περίπτωση αυτή ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 998/2017, ΑΠ 1320/2011, 765/2008).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, η έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επίλυση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους [αντιφατική αιτιολογία] (ΟλΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει, όμως, ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες (ΑΠ 622/1983). Περαιτέρω, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες (ΑΠ 413/1993).

Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθ. 19 του ως άνω άρθρου για ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των αρθρ. 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο της ουσίας ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, καθόσον ο κανόνας αυτός προσδιορίζει το ζήτημα που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες και σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια και αντιφατικότητα αυτών και όλες οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δηλ.

τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ότι προέκυψαν από τις αποδείξεις ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή αβάσιμο της αγωγής. Διαφορετικά ο σχετικός λόγος είναι αόριστος και απορριπτέος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωσή του με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα ή την προσβαλλόμενη απόφαση (ΑΠ 1438/2009, ΑΠ 1206/2008, ΑΠ 901/2010).

Τέλος από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναιρέσεως από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υποθέσεως που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 357/2018, ΑΠ 1022/2017, ΑΠ 198/2015).

[Β] Στην προκείμενη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο της αναιρέσεως η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια των αντιφατικών διατάξεων αιτιώμενη ειδικότερα ότι ενώ δέχθηκε ότι ο ασφαλισμένος αναιρεσίβλητος εισέπραξε απ' αυτήν (αναιρεσείουσα) για το χρονικό διάστημα 2004 έως και 2009, για μη παρασχεθείσες σ' αυτόν υπηρεσίες αποκλειστικών νοσοκόμων το ποσό των 433.868,42 ευρώ, έχοντας προσκομίσει συνολικά 699 αποδείξεις εκ των οποίων 145 πλαστές, 200 νοθευμένες και στο σύνολό τους εικονικές αποδείξεις, στη συνέχεια αποφάνθηκε ότι η εκ μέρους αυτής καταγγελία της ασφαλιστικής συμβάσεως έγινε χωρίς την συνδρομή σπουδαίου λόγου. Ο λόγος αυτός από τον αριθμό 17 του ως άνω άρθρου είναι απαράδεκτος, διότι η αποδιδόμενη αντίφαση αφορά σε αιτιολογίες της αποφάσεως και όχι σε διατάξεις του ίδιου του διατακτικού της.

Αλλά και αν εκτιμηθεί ότι με το λόγο αυτό αιτιάται την προσβαλλόμενη απόφαση ότι περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, κατά τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι και πάλι απαράδεκτος λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο α) η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, καθόσον ο κανόνας αυτός προσδιορίζει το ζήτημα που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και β) οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δηλ. τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ότι προέκυψαν από τις αποδείξεις ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του ότι δεν συνέτρεχε σπουδαίος λόγος για την καταγγελία της ένδικης ασφαλιστικής συμβάσεως από την αναιρεσείουσα καθόσον δεν αρκούν για τη στοιχειοθέτηση του λόγου αυτού οι μεμονωμένες και κατ' επιλογή της αναιρεσείουσας αποσπασματικές και όχι πλήρεις παραδοχές της προσβαλλόμενης. Σε κάθε δε περίπτωση ο ανωτέρω λόγος είναι απαράδεκτος κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, διότι, υπό την επίφαση της πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα πλήττει την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων και την αξιολόγηση των αποδείξεων, τα οποία εκφεύγουν του αναιρετικού ελέγχου.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-03-2019 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 6323/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 12 Μαρτίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ