Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of presence in prior appeal proceedings.

Απόφαση 317 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 317/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πέτρο Σαλίχο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή-Εισηγήτρια, Γεώργιο Παπανδρέου και Ανθή Γκάμαρη , Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 20η Φεβρουαρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Σ. του Ν., κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε. Του αναιρεσίβλητου: Φ. Φ. του Σ., ο οποίος δεν παραστάθηκε. Στο σημείο αυτό ο συνήγορος Συμεών Γιαννιώτης-Γαλανός δήλωσε ότι ο αναιρεσείων απεβίωσε και τη βιαίως διακοπείσα δίκη συνεχίζουν ως πλησιέστεροι συγγενείς και εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του οι: 1 Ε. χήρα Φ. Φ., κάτοικος ..., 2 Μ. Φ. του Φ., κάτοικος ..., 3. Α. Φ. του Φ., κάτοικος ..., οι οποίες παραστάθηκαν η 1η δια και οι 2η και 3η μετά του ως άνω πληρεξούσιου δικηγόρου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-6-2006 αγωγή του αρχικώς ενάγοντος-αποβιώσαντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7856/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 622/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10-9-2009 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Παρασκευή Καλαϊτζή, ανέγνωσε την από 3-1-2019 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει απ' την σχετική καταχώρηση στα πρακτικά συνεδριάσεως, ο δικηγόρος Συμεών Γιαννιώτης - Γαλανός δήλωσε, ότι ο (μη παρασταθείς) αναιρεσίβλητος απεβίωσε και τη βιαίως διακοπείσα δίκη συνεχίζουν οι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, ήτοι η Ε. χα Φ. Φ. και οι θυγατέρες του Μ. Φ. και Α. Φ. Οι δε ανωτέρω (συνεχίζουσες τη δίκη ως έχουσες υπεισέλθει στην δικονομική θέση του αποβιώσαντος αναιρεσιβλήτου) προσκομίζουν ως επισπεύδουσες και επικαλούνται την …84Δ/14.12.2018 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών Α. Π., απ' την οποία προκύπτει, ότι στον απολειπόμενο αναιρεσείοντα έχει επιδοθεί ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την ανωτέρω δικάσιμο. Επομένως, η συζήτηση προχωρεί, παρά την απουσία του αναιρεσείοντος (άρθρ. 576§2 εδ. τελ. ΚΠολΔ).

ΙΙ. Συμφώνως προς το άρθρ. 553§1 ΚπολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση. Ωσαύτως, το αναιρετήριο δικόγραφο, είναι (κατ' άρθρ. 216§1, 566§1 ΚΠολΔ) ορισμένο, όταν, εμπεριέχει έστω και έναν ορισμένο λόγο αναιρέσεως, από τους διαλαμβανόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, (ή αν πρόκειται για απόφαση του Ειρηνοδικείου ή του Πρωτοδικείου που δίκασε κατ' έφεση, ένας λόγος από τους αναφερόμενους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ).

Ο λόγος αναιρέσεως είναι ορισμένος, όταν με σαφήνεια εκτίθενται τα (κατά τον αναιρεσείοντα) δεδομένα στοιχεία της περιπτώσεως, τα οποία συγκροτούν το σφάλμα, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο (αναιρετικός) έλεγχος αυτής. Συμπλήρωση του λόγου αναιρέσεως με παραπομπή στο δικόγραφο της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος, που υποβλήθηκαν ενώπιον του Εφετείου κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ή με τις προτάσεις που υποβάλλονται ενώπιον του Αρείου Πάγου, είναι ανεπίτρεπτη (Ολ.

ΑΠ 20/2005, Ολ. ΑΠ 27/1998, Ολ. ΑΠ 32/1996). Ειδικότερα, η διατύπωση του αναιρετικού λόγου συνίσταται στην περιγραφή των σφαλμάτων της προσβαλλόμενης αποφάσεως που αποτελούν τις νόμιμες προϋποθέσεις για τη συνδρομή ενός από τους αναιρετικούς λόγους του άρθρου 559 (ή 560) ΚΠολΔ. Η αοριστία του αναιρετηρίου μπορεί να θεραπευθεί με το δικόγραφο των προσθέτων λόγων, καθώς και με τη συμπλήρωση των αναγκαίων στοιχείων του λόγου αναιρέσεως αυτεπαγγέλτως από τον Εισηγητή Αρεοπαγίτη, εφόσον πρόκειται για τους αναιρετικούς λόγους του άρθρου 562§4 ΚΠολΔ.

Ακόμη, η (μη κατά τους ανωτέρω τρόπους θεραπεθείσα) αοριστία του αναιρετηρίου προκαλεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως (ως νομικώς αβάσιμης, αν η αοριστία αφορά στην περιγραφή του λόγου αναιρέσεως και ως απαράδεκτη σε κάθε άλλη περίπτωση).

ΙΙΙ. Κατ' άρθρ. 559 αρ. 10 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, "αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη". Περαιτέρω, κατά τον αρ. 11γ του ιδίου άρθρου, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Προσέτι, ο από το άνω άρθρο αρ. 20 λόγος αναιρέσεως θεμελιώνεται, αν το δικαστήριο της ουσίας για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού, δηλαδή ισχυρισμού που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Ως έγγραφα, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων θεμελιώνει τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως θεωρούνται τα αναφερόμενα στα άρθρα 339 και 432 Κ.Πολ.Δ, ως αποδεικτικά μέσα και μπορεί να είναι είτε ιδιωτικά, είτε δημόσια και να χρησιμεύουν προς άμεση ή έμμεση απόδειξη και προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

IV. Ο αναιρεσείων με τους λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως, (την οποία στρέφει κατά της 622/2009 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών και της 7856/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών), υποστηρίζει τα ακόλουθα:

"1. Διότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την έφεσή μου και επεκύρωσε την υπ' αριθμ. 7856/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία ανεγνώρισε την αναιρεσίβλητο κύριο του επιδίκου οικοπέδου, χωρίς να ζητήσει περαιτέρω στοιχεία από εμένα τα οποία αποδεικνύουν ότι: είμαι αποκλειστικός κύριος, νομεύς και κάτοχος του επιδίκου οικοπέδου που βρίσκεται στη θέση "..." της περιφέρειας της Κοινότητας ... και εντός του σχεδίου πόλης, όπως εμφαίνεται στο από Ιουλίου 2003 τοπογραφικό διάγραμμα του Πολιτικού Μηχανικού Η. Γ. και στο υπ' αριθμόν 25 Οικοδομικό Τετράγωνο, φέρει δε το ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα την υπεύθυνη δήλωση του Ν.651/1977 και 1337/1983 του ως άνω μηχανικού με την οποία δηλώνει ότι το οικόπεδο με τα στοιχεία ΑΒΓΔΑ με συνολικό εμβαδόν μέτρα τετραγωνικά 1.635,60 είναι εντός του σχεδίου πόλης, συνορεύει δε σύμφωνα με το ως άνω τοπογραφικό, Νότια επί προσώπου ΒΓ μήκους μέτρων 23,20 με την οδό …. πλάτους 10 μέτρων, Δυτικά επί πλευράς ΓΔ μήκους μέτρων 70,50 με ιδιοκτησίες αγνώστου και Τ., Βόρεια επί προσώπου ΑΔ μήκους μέτρων 23,20 με την οδό …, πλάτους 10 μέτρων και Ανατολικά επί προσώπου ΑΒ μήκους μέτρων 70,50 με την οδό …. πλάτους 10 μέτρων.

Το ως άνω οικόπεδο περιήλθε στην πλήρη και αποκλειστική μου κυριότητα, νομή και κατοχή μου με την υπ' αριθμόν ….39/2006 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου, Μ. Θ. Σ., νόμιμα μεταγεγραμμένη στα Βιβλία Μεταγραφών του Δήμου ..., τόμος …1, αριθμό …9.

Με την ως άνω πράξη αποδέχθηκα και για λογαριασμό της προαποβιωσάσης μητέρας μου, Α. χήρας Ν. Σ., η οποία ήταν εξ αδιαθέτου κληρονόμος του συζύγου της και πατέρα μου, Ν. Σ., αλλά ουδέποτε είχε αποδεχθεί την κληρονομιά. Το ανωτέρω οικόπεδο περιήλθε στην πλήρη και αποκλειστική κυριότητα, νομή και κατοχή του πατέρα μου Ν. Σ., με το υπ' αριθμόν ….35/1943 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου, Κ. Ι. Δ., νόμιμα έκτοτε μεταγεγραμμένου στα Βιβλία Μεταγραφών του Δήμου ... από αγορά από την Κτηματική Εταιρία με την επωνυμία "...". Ο τόμος των μεταγραφών 2035/1943 δεν σώζεται στο Υποθηκοφυλακείο ... ούτε και το Βιβλίο όπου ήταν εγγεγραμμένη η μερίδα του πατέρα μου, Ν. Σ., το μετέγραψα εκ νέου στις 26-6-2006, στον τόμο 877 με αύξ. αρ. 416.

2. Επειδή ο αναιρεσίβλητος εγνώριζε ότι μοναδικός κύριος του επιδίκου οικοπέδου είμαι εγώ με νόμιμο τίτλο από το έτος 1943, όπως άλλωστε ο ίδιος ομολογεί στην από 30-6-2006 αγωγή του που άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εναντίον μου και επί της οποίας η υπ' αριθμ. 7856/2007 απόφαση, εσφαλμένα την έκανε δεκτή στην οποία αγωγή, συγκεκριμένα αναφέρει: "...με το εμφαινόμενο αρ. 3 στο, από 5-10-1942, σχεδιάγραμμα του μηχανικού Ε.

Τ., που προσαρτάται στο υπ' αριθμ. …35/1943 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Κ. Δ.". Δηλαδή ο αντίδικος γνώριζε και γνωρίζει ποίος ήταν και είναι ο κύριος του ακινήτου και παραπλάνησε το δικάσαν πρωτόδικα Δικαστήριο Πολυμελές Πρωτοδικείο, το οποίο έκανε δεκτή την αγωγή του, δηλαδή τόσον το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών όσο και το Εφετείο Αθηνών δέχτηκαν παρά το νόμο ως αληθινά, πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση την έκβαση της δίκης, ενώ έπρεπε και τα δύο ως άνω Δικαστήρια να διατάξουν απόδειξη περί του ποίος είναι κύριος του επίδικου οικοπέδου και ως εκ τούτου τόσον η υπ' αριθμ. 7856/2007 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, όσο και η υπ' αριθμ. 622/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, οι οποίες εκδόθηκαν ερήμην μου και χωρίς να θέσω υπόψη των Δικαστηρίων αυτών, τα αποδεικτικά μου μέσα ήτοι:

α) Το υπ' αριθμ. …35/1943 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Κ. Δ., β) Την υπ' αρ. …39/2006 πράξη αποδοχής κληρονομιάς από εμένα και το από 5-4-2006 πιστοποιητικό μεταγραφής της, γ) Την από 13-4-06 δήλωση μου αποδοχής κληρονομιάς στην Δ.Ο.Υ. ... και δ) την υποβολή δηλώσεως και καταχωρήσεως επ' ονόματι μου του επιδίκου ακινήτου στο Εθνικό Κτηματολόγιο, από τα οποία αποδεικνύεται η κυριότητα μου και ως εκ τούτου οι ως άνω αποφάσεις, πρέπει ν' αναιρεθούν κατ' άρθρ. 559 ΚΠολΔικ παρ. 10 και 11 και να αναγνωριστώ εγώ κύριος του επίδικου οικοπέδου.

3. Διότι και τα δύο δικάσαντα δικαστήρια ήτοι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και το Εφετείο Αθηνών με τις, ερήμην εμού, εκδοθείσες υπ' αριθμ. 7856/2007 και 622/2009 αντιστοίχως αποφάσεις, παραμόρφωσαν το περιεχόμενο των προσκομισθέντων υπό του αναιρεσιβλήτου εγγράφων (συμβόλαιο κλπ.) και εδέχθησαν πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στα έγγραφα αυτά και ως εκ τούτου οι ως άνω αποφάσεις παραβιάζοντας το εδ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. πρέπει να αναιρεθούν".

V. Οι λόγοι αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι. Συγκεκριμένα, ο υπό στοιχ. 1, 2 λόγος στηρίζεται επί λανθασμένης προϋποθέσεως, διότι: Καθόσον αφορά στην πλημμέλεια του αρ. 11γ, προϋπόθεση της λήψεως υπόψιν, κατά το συζητικό σύστημα της πολιτικής δίκης των αποδεικτικών μέσων που επικαλείται και προσκομίζει ένας διάδικος και, σε περίπτωση, μη λήψεως υπόψιν αυτών υπό του δικαστηρίου της ουσίας, στοιχειοθετήσεως του άνω λόγου αναιρέσεως είναι η παράσταση του διαδίκου, ειδάλλως, (όπως παρέπεται), αν ερημοδικασθεί ο διάδικος, δεν συγκροτείται, ο προμνησθείς λόγος αναιρέσεως.

Εν προκειμένω, ο αναιρεσείων αναφέρει στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, ότι, δεν παρέστη κατά την έκκλητη δίκη. Επίσης, όπως επισκοπείται, το (Τριμελές) Εφετείο Αθηνών με την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε ως, ανυποστήρικτη την έφεση του νυν αναιρεσείοντος κατά της 7856/2007, αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Οίκοθεν νοείται ότι με την προρρηθείσα δικανική κρίση αντιμετωπίζεται και η φερόμενη από τον αρ. 10 ανωτέρω πλημμέλεια, η οποία αναγκαίως συνέχεται με τα προαναφερόμενα για την υπ' αρ. 11γ προεκτεθείσα τοιαύτη. Προσέτι, της προειπωπείσης λανθασμένης προϋποθέσεως ερείδεται και ο υπό στοιχ. 3 λόγος αναιρέσεως (παρεκτός του ότι πάσχει αοριστία, που άπτεται της περιγραφής των διαλαμβανομένων στο περιεχόμενο του δεδομένων αυτού). Ωσαύτως, επισημειώνεται εδώ, ότι η αίτηση απαραδέκτως στρέφεται (και) κατά της 7856/07 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά τα άνω στη νομική σκέψη εκτιθέμενα.

VI. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος προς διερεύνηση ετέρου λόγου, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη των υπεισελθουσών στην θέση του αποβιώσαντος αναιρεσιβλήτου στον ηττώμενο αναιρεσείοντα, κατά παραδοχή του αιτήματός τους (άρθρ. 176, 183, 191§2 ΚΠολΔ) συμφώνως προς το διατακτικό. Τέλος, δεν τίθεται ζήτημα διατάξεως εισαγωγής παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο, αφού κατά το χρόνο καταθέσεως στις 14.9.2009 της αιτήσεως αναιρέσεως δεν ήτο νομοθετημένη και ισχύουσα υποχρέωση καταβολής τέτοιου παραβόλου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10.9.2009 αίτηση του Σ. Σ. περί αναιρέσεως της 622/2009 αποφάσεως του Εφετείου (Τριμελούς) Αθηνών, (συμπροβληθείσης της 7856/2007 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της οποίας εκδόθηκε η άνω 622/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Και

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα την δικαστική δαπάνη των υπεισελθουσών στην θέση του αποβιώσαντος αναιρεσιβλήτου Ε. χας Φ. Φ., Μ. Φ. και Α. Φ. το ποσόν της οποίας ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Μαρτίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Μαρτίου 2019.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ