315/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 315 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 315/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ανδρέα Μοσχανδρέου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη-Εισηγητή, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ελευθερίου Βορτσέλα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 20 Ιανουαρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για τις αιτήσεις του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου Θ. Κ. του Π., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρου του Πέτρο Σφαλαγκάκο, για αναίρεση των υπ' αριθμ. ΑΤ 5829/2004 και ΒΤ 2330/2004 αποφάσεων του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιώς, με τις ως άνω αποφάσεις του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτές, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση των αποφάσεων αυτών, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 29 Μαρτίου 2005 και 1 Απριλίου 2005 αιτήσεις του, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 666/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ελευθέριος Βορτσέλας, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Σιδέρη με αριθμό 340/3-8-2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω τις υπ'αρίθ. 8/29.3.2005 και 9/1.4.2005 αιτήσεις αναιρέσεως του Θ. Κ.

του Π., κατοίκου ..., οι οποίες ασκήθηκαν στο όνομά του και για λογαριασμό του από το δικηγόρο Πέτρο Σφαλαγκάκο, δυνάμει ειδικής προς αυτόν εξουσιοδοτήσεως, κατά αντίστοιχα των υπ'αρίθ. ΑΤ 5829/19.10.2004 και ΒΤ 2330/2.4.2004 αποφάσεων του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με τις οποίες απορρίφθηκαν, με την μεν πρώτη η αίτηση αυτού ακυρώσεως της διαδικασίας κατά της πιο πάνω ΒΤ 2330/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την δε δεύτερη η έφεση αυτού, κατά της υπ'αρίθ.

ΑΜ 1763/2002 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς και εκθέτω τα ακόλουθα: Α. Επί της πρώτης αιτήσεως αναιρέσεως. 1. Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 341 παρ. 2 ΚΠΔ, η οποία έχει εφαρμογή κατ'αναλογία και στην κατ'έφεση δίκη κατ'άρθρο 501 παρ. 1 του αυτού Κώδικα, η αίτηση για ακύρωση της διαδικασίας εισάγεται χωρίς να κλητευθεί ο αιτών στην πρώτη δικάσιμο του δικαστηρίου που δίκασε, το οποίο αποφασίζει αμετάκλητα.

Κατά δε το άρθρο 546 παρ. 2 ΚΠΔ "αμετάκλητη είναι η απόφαση κατά της οποίας δεν επιτρέπεται ένδικο μέσο ή δεν ασκήθηκε μέσα στη νόμιμη προθεσμία το επιτρεπόμενο ένδικο μέσο ή ασκήθηκε εκπρόθεσμα και απορρίφθηκε". Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι η εκδιδόμενη απόφαση επί αιτήσεως ακυρώσεως διαδικασίας δεν υπόκειται σε αναίρεση, ανεξαρτήτως αν το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση κατ'ουσία ή ως απαράδεκτη.

Η ως άνω δε διάταξη, ως ειδική, υπερισχύει της διατάξεως του άρθρου 476 παρ. 2 ΚΠΔ, με την οποία ορίζεται ότι κατά της αποφάσεως που απορρίπτει το ένδικο μέσο ως απαράδεκτο επιτρέπεται μόνο αναίρεση (ΑΠ 73/1999, Π.Χ. ΜΘ/317, ΑΠ 186/2000, ΑΠ 1037/2000, Ποιν.Δικ. 2000/579, 1288). 2. Στην προκειμένη περίπτωση κατά της υπ'αρίθ. ΑΤ 5829/19.10.2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη) αίτηση ακυρώσεως, κατά της υπ'αριθ.

ΒΤ 2330/2.4.2004 ερήμην εκδοθείσης αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, ασκήθηκε η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως από τον αναιρεσείοντα. Εν όψει όμως των εκτεθέντων παραπάνω, πρέπει να απορριφθεί η ασκηθείσα αναίρεση ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ. 1,583 παρ. 1 ΚΠΔ).

Β. Επί της δευτέρας αιτήσεως αναιρέσεως.

1. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε, εκτός άλλων περιπτώσεων, εκπροθέσμως, το Δικαστικό Συμβούλιο ή το Δικαστήριο (σε Συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που τυχόν θα εμφανισθούν, μετά προηγούμενη ειδοποίηση του αναιρεσείοντος από το γραμματέα της Εισαγγελίας 24 ώρες πριν από την εισαγωγή της υποθέσεως, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση του βουλεύματος ή της αποφάσεως που έχει προσβληθεί και την καταδίκη του ασκήσαντος στα έξοδα.

Εξάλλου από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 462 και 473 παρ. 1 ΚΠΔ, προκύπτει ότι η προθεσμία ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως κατά αποφάσεως είναι δεκαήμερη, αρχομένη από της εκδόσεως παρόντος του δικαιούχου, άλλως από τη νόμιμη επίδοσή της στον δικαιούμενο σε αναίρεση και έχοντα γνωστή διαμονή στην ημεδαπή, χωρίς να αρχίζει η προθεσμία σε κάθε περίπτωση, πριν από την καταχώρησή της στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων τελεσιδίκων αποφάσεων της παρ. 3 του άρθρου 473 (ΑΠ 416/1995, Π.Χ.

ΜΕ/750, ΑΠ 637/2003, Πράξη και Λόγος Π.Δ. 2003/160). Ενώ τυχόν εκπρόθεσμη άσκηση τότε μόνο συγχωρείται, όταν στην κατά το άρθρο 474 ΚΠΔ συντασσόμενη έκθεση ασκήσεως του ενδίκου μέσου γίνεται επίκληση των περιστατικών τα οποία συνιστούν την ανωτέρα βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα που κατέστησε αδύνατη την εμπρόθεσμη άσκηση, καθώς και των αποδεικνυόντων τα περιστατικά αυτά αποδεικτικών μέσων, άλλως η αναίρεση κηρύσσεται απαράδεκτη (ΑΠ 2234/02, Π.Χ.

ΝΓ/791, ΑΠ 1451/03, Πράξη και Λόγος Π.Δ. 2003/308). 2. Στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλόμενη ανωτέρω απόφαση (ΒΤ 2330/04) καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων τελεσιδίκων αποφάσεων την 24.6.2004, όπως αυτό προκύπτει από τη συνημμένη στη δικογραφία υπηρεσιακή βεβαίωση του αρμοδίου γραμματέα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα συνημμένα στη δικογραφία αποδεικτικά επιδόσεως των Αστυφυλάκων Ι. Λ. και Ι. Δ., η πιο πάνω απόφαση επεδόθη νομότυπα με θυροκόλληση στον ίδιο τον αναιρεσείοντα την 13.10.2004, ενώ στον αντίκλητο δικηγόρο του Πέτρο Λεωτσάκο επεδόθη ομοίως νομότυπα την 21.1.2005. Παρά ταύτα όμως, ο αναιρεσείων εφησύχασε για μακρό χρονικό διάστημα και άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως εκπροθέσμως και μάλιστα την 1.4.2005, με δήλωσή του ενώπιον του αρμοδίου γραμματέα του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, για την οποία συντάχθηκε η υπ'αρίθ. 9/2005 έκθεση αναιρέσεως.

Στην έκθεση δε αυτή αναιρέσεως δεν επικαλείται ο αναιρεσείων κάποιο λόγο ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκησή της. Κατόπιν τούτων, πρέπει σύμφωνα με τα προαναφερθέντα να κηρυχθεί απαράδεκτη λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς τους, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρα 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΛΟΓΟΥΣ Π Ρ Ο Τ Ε Ι Ν Ω: 1) Να απορριφθούν ως απαράδεκτες οι υπ'αρίθ. 8/29.3.2005 και 9/1.4.2005 αιτήσεις αναιρέσεως του Θ. Κ. του Π., κατοίκου ..., κατά των υπ'αριθ. αντίστοιχα ΑΤ 5829/2004 και ΒΤ 2330/2.4.2004 αποφάσεων του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς. Και 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον παραπάνω αναιρεσείοντα, για κάθε μία από τις ως άνω αιτήσεις αυτού αναιρέσεως.

Αθήνα 24.5.2005 Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χρήστος Γ. Σιδέρης

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τη διάταξη του άρθρου 341 παρ. 1 εδ. γ' του Κ.Π.Δ., η οποία εφαρμόζεται ανάλογα και στην κατ' έφεση δίκη (άρθρο 501 παρ. 1 Κ.Π.Δ), σε συνδυασμό προς τη διάταξη του άρθρου 546 παρ. 2 του ίδιου κώδικα προκύπτει, ότι η απόφαση που εκδίδεται επί αιτήσεως ακυρώσεως διαδικασίας δεν υπόκειται στο ένδικο μέσο της αναιρέσεως, ανεξαρτήτως αν το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση εκείνη ως απαράδεκτη ή κατ' ουσίαν.

Η ανωτέρω διάταξη ως ειδική κατισχύει της διατάξεως του άρθρου 476 παρ. 2 Κ.Π.Δ με την οποία ορίζεται, ότι κατά της αποφάσεως που απορρίπτει το ένδικο μέσο (προς το οποίο προσομοιάζει και η αίτηση ακυρώσεως διαδικασίας) ως απαράδεκτο, επιτρέπεται μόνο αναίρεση. Στην προκειμένη περίπτωση η κρινόμενη υπ' αριθμ. 8/29-3-2005 αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της υπ' αριθμ.

ΑΤ 5829/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η αίτηση του αναιρεσείοντος για ακύρωση της διαδικασίας, κατά την οποία εκδόθηκε η υπ' αριθμ. ΒΤ 2330/2004 απόφαση του ίδιου δικαστηρίου, που απέρριψε ως ανυποστήρικτη την έφεσή του κατά της υπ' αριθμ. ΑΜ 1763/2002 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την οποία είχε καταδικασθεί για μη καταβολή χρεών προς το δημόσιο.

Επομένως εφόσον η υπό κρίση αίτηση στρέφεται κατά αποφάσεως που δεν υπόκειται σε αναίρεση, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη. Περαιτέρω πρέπει να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.). Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 168 παρ. 1, 473 παρ. 1, 2, και 3, 474, 476 παρ. 1 και 507 παρ. 1 του Κ.Π.Δ προκύπτει ότι η προθεσμία για άσκηση αναιρέσεως κατά αποφάσεως, με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι δεκαήμερη κα αρχίζει α)αν ο δικαιούμενος είναι παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως, από την επομένη της καταχωρήσεώς της στο ειδικό βιβλίο που τηρείται από τη γραμματεία του ποινικού δικαστηρίου και β) αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών και έχει γνωστή διαμονή στην ημεδαπή, από την επομένη της επιδόσεως σ' αυτόν της αποφάσεως, εφόσον η ως άνω καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο είχε γίνει προηγουμένως, άλλως από την επομένη της καταχωρήσεως αυτής, αν η επίδοση της αποφάσεως είχε προηγηθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση η κρινόμενη υπ' αριθμ. 9/1-4-2005 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. ΒΤ 2330/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την οποία είχε απορριφθεί ως ανυποστήρικτη η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ αριθμ. ΑΜ 1763/2002 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, ασκήθηκε με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του Πέτρου Σφαλαγκάκου στο γραμματέα του παραπάνω ποινικού δικαστηρίου, η οποία έγινε την 1-4-2005.

Από τα έγγραφα δε της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται για την έρευνα του παραδεκτού της αναιρέσεως προκύπτει, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, που δημοσιεύθηκε την 2-4-2004 έχει καταχωρηθεί καθαρογραμμένη στο κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠΔ ειδικό βιβλίο την 24-6-2004 και ότι αντίγραφό της επιδόθηκε στον μεν αναιρεσείοντα, που είχε γνωστή διαμονή στην ημεδαπή και δικάσθηκε απών, με θυροκόλληση την 13-10-2004, στο δε διορισθέντα αντίκλητό του την 21-1-2005 (βλ.

τα από 13-10-2004 και 21-1-2005 αποδεικτικά επιδόσεως των αστυφυλάκων Ι. Λ. και Ι. Δ. αντιστοίχως). Έτσι η εν λόγω αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε μετά την πάροδο της προαναφερόμενης προθεσμίας των δέκα ημερών, χωρίς ο αναιρεσείων να επικαλείται σ' αυτήν προς δικαιολόγηση του εκπρόθεσμου της ασκήσεώς της, κανένα λόγο ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος.

Συνεπώς η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 29 Μαρτίου 2005 και 1 Απριλίου 2005, αιτήσεις του Θ. Κ. του Π., για αναίρεση των υπ' αριθμούς ΑΤ 5829/2004 και ΒΤ 2330/2004 αποφάσεων του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς αντιστοίχως. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε τετρακόσια είκοσι (420) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2005. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ