313/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 313 / 2014 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 313/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βλαχογιάννη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Κ. Α. του Ν., έως και 65. Κ. Τ. του Σ., κατοίκων ... . Η υπό στοιχείο 35 αναιρεσίβλητη δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Οι υπό στοιχεία 1, 4, 10, 17, 21, 28, 43, 46, 49, 51, 54, 56, 58, 59 αναιρεσίβλητοι παραστάθηκαν μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Δέσποινας Μεταξά και κατέθεσαν προτάσεις. Οι λοιποί αναιρεσίβλητοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Δέσποινα Μεταξά και κατέθεσαν προτάσεις.

Στο σημείο αυτό, η συνήγορος των ως άνω αναιρεσιβλήτων, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε ότι η υπό στοιχείο 35 αναιρεσίβλητη Φ. Χ. του Μ. απεβίωσε στις 22/8/2008 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό .../94/2008 ληξιαρχική πράξη θανάτου της ληξιάρχου του Δήμου Κηφισιάς, και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτής α) Μ.-Γ. Ζ. του Θ., β) Ν. Ζ. του Θ., κάτοικοι ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από την ίδια ως άνω δικηγόρο και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/12/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 481/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4118/2012 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 4/1/2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 28/11/2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη ως απαράδεκτης της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς τους εξηκοστό τρίτο και εξηκοστό τέταρτο των αναιρεσιβλήτων και την παραδοχή του μοναδικού λόγου αναιρέσεως ως προς τους λοιπούς.

Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 249 Κ.Πολ.Δ., αν η διάγνωση της διαφοράς εξαρτάται εν όλω ή εν μέρει από την ύπαρξη ή ανυπαρξία μιας έννομης σχέσης ή την ακυρότητα ή τη διάρρηξη μιας δικαιοπραξίας, που συνιστά αντικείμενο άλλης δίκης εκκρεμούς σε πολιτικό ή διοικητικό δικαστήριο ή από ζήτημα που πρόκειται να κριθεί ή κρίνεται από διοικητική αρχή, το δικαστήριο μπορεί αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την αναβολή της συζήτησης εωσότου περατωθεί τελεσίδικα ή αμετάκλητα η άλλη δίκη ή εωσότου εκδοθεί από τη διοικητικά αρχή απόφαση που δεν μπορεί να προσβληθεί .Από τη διατύπωση και το σκοπό της διατάξεως αυτής, η οποία έχει θεσπισθεί χάριν οικονομίας χρόνου και δαπάνης και προς αποφυγήν εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, μπορεί δε να εφαρμοσθεί και στην αναιρετική δίκη, παρά τη μη ρητή αναφορά στο άρθρο 573 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., ότι στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση εφαρμόζονται και οι διατάξεις του άρθρου 249 Κ.Πολ.Δ., γιατί η απαρίθμηση στο πρώτο άρθρο δεν είναι αποκλειστική, προκύπτει, ότι εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, να διατάξει την αναβολή (αναστολή) της δίκης, όταν η διάγνωση της διαφοράς, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του, εξαρτάται εν όλω ή εν μέρει από την επίλυση του νομικού ζητήματος, το οποίο αποτελεί αντικείμενο άλλης δίκης ενώπιον του ίδιου δικαστηρίου και συναρτάται με έννομη σχέση, η οποία αποτελεί προϋπόθεση για τη γέννηση του επιδίκου δικαιώματος, ενώ παράλληλα η διάγνωση στην άλλη δίκη του νομικού αυτού ζητήματος, θα συντελέσει στην επιτάχυνση της πορείας της δίκης και στην ασφαλέστερη διάγνωση του ζητήματος αυτού.

Στην προκείμενη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, δέχθηκε, ότι η μη χορήγηση στους ενάγοντες, οι οποίοι συνδέονται με το εναγόμενο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και πληρούν τη μοναδική προϋπόθεση που τίθεται από το νόμο, (την υπαγωγή τους στο μισθολόγιο του προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης), της παροχής των 176 ευρώ του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002, συνιστά παραβίαση της συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) και ότι για την επιδίκαση σ' αυτούς της εν λόγω παροχής, η οποία διατηρήθηκε ως προσωπική διαφορά, με το άρθρο 24 παρ. 2 του Ν. 3205/2003, μετά την κατάργηση του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002, με το άρθρο 28 παρ. 4 του Ν. 3205/2003, δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι οι ενάγοντες ελάμβαναν, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, άλλη πρόσθετη παροχή, όπως είναι η πρόσθετη αμοιβή του άρθρου 5 παρ. 4 του Ν. 2229/1994, που είναι υπέρτερη του ποσού των 176 ευρώ, αλλ', όμως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το είδος και τις συνθήκες της παρεχόμενης εργασίας των υπαλλήλων του εναγομένου και τυγχάνει απολύτως και καταφανώς ετεροειδής προς την επίδικη του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002.

Κατ' ακολουθίαν των παραδοχών αυτών, το ως Εφετείο δίκασαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αφού εξαφάνισε την απόφαση του Ειρηνοδικείου, με την οποία είχε απορριφθεί η ένδικη αγωγή, γιατί η επίδικη παροχή συμψηφίζεται με την ειδική αμοιβή του άρθρου 5 παρ. 4 του Ν. 2229/1994, τη δέχθηκε εν μέρει και υποχρέωσε το εναγόμενο να καταβάλει στους ενάγοντες την παροχή των 176 ευρώ, του άρθρου 1 του Ν. 3016/2002.

Την κρίση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας προσβάλλει το αναιρεσείον, με το μοναδικό λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., για παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των διατάξεων των άρθρων 4 παρ. 1 του Συντάγματος, 13 του Ν. 2738/1999, 14 του Ν. 3016/2002, 13 του Ν. 2470/1997, 24 παρ. 2 και 3 και 28 παρ. 4 του Ν. 3205/2003. Όμως, η ευδοκίμηση ή μη του λόγου αυτού αναιρέσεως εξαρτάται από την κρίση για το ζήτημα, της επέκτασης ή μη, κατ' εφαρμογή της συνταγματικής αρχής της ισότητας (άρθρα 4 παρ. 1 του Συντάγματος), της χορήγησης της παροχής των 176 ευρώ και σε κατηγορίες υπαλλήλων για τους οποίους δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 14 του Ν. 3016/2002, το οποίο, ως ζήτημα εξαιρετικής σημασίας, διότι αφορά σε μεγάλη κατηγορία εργαζομένων στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ και τα λοιπά Ν.Π.Δ.Δ., έχει παραπεμφθεί στην Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με την 2233/2013 απόφαση του Β1 Τμήματος, έχει δε ορισθεί δικάσιμος, προς συζήτηση αυτού, η 10η Απριλίου 2014.

Συνεπώς, για την ενότητα της νομολογίας και την αποφυγή εκδόσεως αντιφατικών αποφάσεων, συντρέχει νόμιμη κατ' ουσίαν περίπτωση, όπως αναβληθεί (ανασταλεί), κατ' άρθρο 249 Κ.Πολ.Δ. η έκδοση αποφάσεως επί του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, εωσότου εκδοθεί απόφαση για το ως άνω ζήτημα από την Πλήρη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη ως προς εξηκοστό τρίτο και εξηκοστό τέταρτο των αναιρεσιβλήτων, καθόσον η ένδικη αγωγή απορρίφθηκε ως προς αυτούς, με την προσβαλλόμενη απόφαση, το δε αναιρεσείον δεν επικαλείται έννομο συμφέρον προς άσκηση της και κατ' αυτών (άρθρο 556 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά της 4118/2012 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ως προς τους εξηκοστό τρίτο και εξηκοστό τέταρτο των αναιρεσιβλήτων.

Αναβάλλει την έκδοση αποφάσεως επί του μοναδικού λόγου αναιρέσεως, εωσότου εκδοθεί απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, για το ζήτημα που έχει παραπεμφθεί σ' αυτή με την 2233/2013 απόφαση του Β1 Τμήματος του Αρείου Πάγου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 23 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 10 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ