Supreme Court allows appeal against lower court for failure to consider sworn witness testimony on accident speed.

Απόφαση 311 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 311/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. χας Β. Σ., 2 Ε. Β. και Ε. Σ. συζ. Α. Λ., κατοίκου ...,3. Α. Σ. του Β., κατοίκου ... 4. Ι. Σ. του Β., κατοίκου ..., 5. Δ. θυγ. Β. Σ., κατοίκου ..., 6. Μ. θυγ. Β. Σ. συζ. Σ. Κ., κατοίκου ..., 7. Ε. θυγ. Β. Σ., κατοίκου ..., 8. Α. Λ. συζ. Ε. θυγ. Β. Σ., κατοίκου ..., 9. Σ. Κ. του Α. συζ. Μ. Σ., κατοίκου ..., 10. Κ. Λ. του Α., κατοίκου ..., όλων εκτός της 1ης, προσωρινά διαμένοντων στο ... Εκ των ανωτέρω αναιρεσειόντων, οι:4ος, 5ος και 7ος παραστάθηκαν μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Γεωργίας Σταυροπούλου-Ραυτόγιαννη και οι λοιποί εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Γεωργίας Σταυροπούλου-Ραυτόγιαννη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Σ. Χ. του Γ., κατοίκου ... και 2. Της εδρεύουσας στην Αθήνα, ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ Α.Ε.Ε.Γ.Α." νόμιμα εκπροσωπούμενης, αμφότεροι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Ανδροβιτσανέα, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-11-2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 19/2012 του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-6-2013 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός ανέγνωσε την από 13-11-2013 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Γρηγορίου Λαπατά, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου και την απόρριψη των δεύτερου και τρίτου λόγων της από 18-6-2013 αιτήσεως για αναίρεση της 19/2012 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Στερεάς

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 17/9-7-2013 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 19/2012 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος, η οποία αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως αυτή προκύπτει από την επιτρεπτή, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Οι αναιρεσείοντες με την από 14-11-2007 αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου εξέθεσαν ότι από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου - ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου, οδηγού του υπ' αρ.

Κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Φ. Αυτοκινήτου ιδιοκτησίας του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη εναγομένη - ήδη δεύτερη αναιρεσίβλητη, ασφαλιστική εταιρεία, στις 22-10-2005, προκλήθηκε αυτοκινητικό ατύχημα, που είχε ως αποτέλεσμα την παράσυρση και τον θανάσιμο τραυματισμό του πεζού Β.

Σ., συζύγου της πρώτης, πατέρα των δεύτερης, τρίτου, τέταρτου, πέμπτης, έκτης και έβδομης, πεθερού των ογδόου και ενάτου και παππού από μητέρα της δεκάτης των εναγόντων. Ζήτησαν δε, μετά το νόμιμο περιορισμό του αιτήματός τους σε αναγνωριστικό, να αναγνωρισθεί η υποχρέωση των εναγομένων να τους καταβάλουν, έκαστος εις ολόκληρο, τα αναγραφόμενα στην αγωγή για τον καθένα χρηματικά ποσά, νομιμοτόκως.

Επίσης, στο ίδιο δικόγραφο σωρεύουν την ασκουμένη πλαγιαστικά αγωγή του οφειλέτη τους, πρώτου εναγομένου, κατά της ασφαλιστικής εταιρείας, περί καταβολής σ' αυτόν όποιο ποσό υποχρεωθεί ο τελευταίος να καταβάλει στους ενάγοντες, εφόσον η ασφαλιστική εταιρεία ήθελε προβάλει την ένσταση διετούς παραγραφής της κατ' αυτής αξίωσης των εναγόντων.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την 35/2009 απόφαση απέρριψε κατ' ουσίαν την αγωγή, ευθεία και πλαγιαστική, κρίνοντας ότι ο ως άνω θανών υπήρξε αποκλειστικώς υπαίτιος του ένδικου ατυχήματος. Κατ' αυτής άσκησαν έφεση οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι ζήτησαν την εξαφάνισή της, με σκοπό να γίνει δεκτή η αγωγή τους.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατέληξε στην ίδια κρίση με το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και απέρριψε κατ'ουσίαν την έφεση. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης, δέχθηκε τα εξής: " Την 22-10-2005 και περί ώρα 11.30 ο πρώτος των εναγομένων-εφεσίβλητος, οδηγώντας το υπ'αρ. κυκλοφορίας ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του, που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη των εναγομένων-εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, κινείτο σε ανώνυμη δημοτική οδό του Δήμου Θέρμου και ειδικότερα στη θέση "Βελιέϊκα", με κατεύθυνση από Χρυσοβίτσα προς Θέρμο. Η παραπάνω οδός είναι διπλής κατεύθυνσης, με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση χωρίς διαγράμμιση, σηματοδότες και διάβαση πεζών, ευθεία σε ικανή απόσταση και με πλάτος οδοστρώματος 5,40 μ.

Η κυκλοφορία των οχημάτων και των πεζών ήταν αραιή, επικρατούσε δε καλοκαιρία και το οδόστρωμα ήταν ξηρό. Στον ίδιο χρόνο και τόπο, ο Β. Σ. του Α., σύζυγος της πρώτης ενάγουσας, πατέρας των 2ης, 3ου, 4ου, 5ης, 6ης και 7ης, πεθερός των 8ου και 9ου και παππούς από μητέρα της 10ης των εναγόντων (βλ. το υπ' αριθ. πρωτ. 4485/2006 πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης του Δημάρχου Θέρμου), βρισκόταν στο αντίθετο σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου ρεύμα κυκλοφορίας και από την εξωτερική πλευρά ενός σταθμευμένου αυτοκινήτου (κλούβας), το οποίο διένειμε αρτοσκευάσματα κάθε ημέρα στους κατοίκους της περιοχής προκειμένου να προβεί στην αγορά άρτου.

Μετά την αγορά επιχείρησε, κινούμενος όπισθεν του φορτηγού αυτοκινήτου, να διασχίσει κάθετα το οδόστρωμα της παραπάνω οδού από αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του οχήματος του πρώτου των εναγομένων, προκειμένου να μεταβεί στην απέναντι πλευρά της οδού, στην οικία του. Ο πρώτος εφεσίβλητος αντιλήφθηκε από ικανή απόσταση την ύπαρξη του σταθμευμένου οχήματος, καθόσον η ορατότητά του δεν περιοριζόταν από φυσικά ή τεχνικά εμπόδια και μείωσε την ταχύτητα του, η οποία δεν υπερέβαινε τα 50 χλμ/ω.

Συνεχίζοντας την πορεία του επεχείρησε να υπερβεί από δεξιά το σταθμευμένο όχημα, απέχοντας από αυτό μόλις 0,60 έως 0,80 εκ., καθόσον το υπόλοιπο οδόστρωμα καταλαμβάνονταν από αυτό (όχημα), πλάτους 2,00 μ. Όταν έφθασε σε παράλληλη σχεδόν θέση με το σταθμευμένο αυτοκίνητο, όλως αιφνίδια, από το πίσω μέρος του- αυτοκινήτου- και σε απόσταση 0,60 εκ.

περίπου από την αριστερή του γωνία, πρόβαλε χωρίς κανένα έλεγχο ο παθών Β. Σ., κινούμενος πεζός από αριστερά προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του εφεσιβλήτου, με σκοπό να εισέλθει στην οικία του. Ο πρώτος εφεσίβλητος αντιλήφθηκε την πρόθεση του Β. Σ. από απόσταση δύο(2) περίπου μέτρων και επεχείρησε ελαφρύ προς τα δεξιά αποφευκτικό ελιγμό με ταυτόχρονη τροχοπέδηση, πλην όμως δεν μπόρεσε ν' αποφύγει την πρόσκρουση του οχήματός του επί του πεζού, τον οποίο παρέσυρε σε απόσταση 4,5 - 5 μέτρων με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος του αυτοκινήτου του (αριστερό φανάρι και αριστερό εμπρόσθιο τμήμα του καπό), το οποίο ακινητοποιήθηκε 1,5 με 2 μέτρα πριν τον πεζό.

Από την παράσυρση αυτή, ο παθών Β. Σ. υπέστη βαρύτατη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, ρήξη πνευμόνων άμφω, ρήξη μεγάλων αγγείων θώρακα και μεγάλη ενδοκοιλιακή αιμορραγία, συνεπεία των οποίων επήλθε αυθημερόν ο θάνατός του (βλ. την από 4-11-2005 ιατρική έκθεση του Γενικού Νοσοκομείου Αγρινίου και το από 22.102005 Ιατρικό Πιστοποιητικό θανάτου).

Αποκλειστικά υπαίτιος του ένδικου ατυχήματος κρίνεται ο θανών, ο οποίος από αμέλεια και έλλειψη της προσοχής, που όφειλε να καταβάλει ως μέσος συνετός άνθρωπος (άρθρο 330 του ΑΚ) με βάση τους νομικούς κανόνες, την κοινή πείρα και τις συνθήκες που επικρατούσαν, δεν προείδε το ζημιογόνο αποτέλεσμα. Επιχείρησε να διασχίσει κάθετα πεζός το οδόστρωμα της παραπάνω οδού, χωρίς προηγουμένως να ελέγξει, ως όφειλε, την κίνηση των οχημάτων σε αυτή και χωρίς να βεβαιωθεί ότι δεν θα εμποδίσει την κυκλοφορία αυτών (άρθρο 38 παρ. 4 περ.

ε' ΚΟΚ ). Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου ενισχύεται από την από 22.10.2005 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος του Α.Τ. Θέρμου και το πρόχειρο σχεδιάγραμμα που τη συνοδεύει, από την επισκόπηση των προσκομιζόμενων φωτογραφιών και από τις προανακριτικές καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων, Π. Π. (αρτοποιού) και Ε. Λ., οι οποίοι ανέφεραν, μεταξύ άλλων, ότι "...το αγροτικό αυτοκίνητο δεν είχε μεγάλη ταχύτητα και πάτησε φρένο πάνω στο χώμα, αφού το έβγαλε λίγο έξω από το δρόμο.

Ο πεζός δεν έλεγξε καθόλου την οδό, παρόλο που εγώ του φώναξα δυνατά "μη", εννοώντας να μην περάσει. Δεν πρόλαβα να τον συγκρατήσω. Άκουσα φρενάρισμα και γύρισα προς το δρόμο. Διαπίστωσα ότι ένα αυτοκίνητο είχε μικρή ταχύτητα, σταματούσε στο φρενάρισμά του και έναν ηλικιωμένο να πέφτει στο οδόστρωμα. Το αυτοκίνητο (αγροτικό) το είδα όταν σταματούσε και είχε πολύ μικρή ταχύτητα".

Στοιχεία, που να θεμελιώνουν συνυπαιτιότητα του εφεσιβλήτου στο ατύχημα δεν αποδείχτηκαν. Κινείτο με μικρή ταχύτητα, μη επακριβώς διαπιστωθείσα, πάντως όχι πάνω από το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας, μέσα σε κατοικημένη περιοχή, δεδομένου ότι το αυτοκίνητό του σταμάτησε σε 3 με 3,5 μέτρα από την παράσυρση.

Ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό και τροχοπέδηση, αν και αντιλήφθηκε από πολύ μικρή απόσταση την κίνηση του παθόντος να διασχίσει κάθετα το οδόστρωμα και δεν μπορούσε, ως μέσος συνετός οδηγός, να προβλέψει ότι ο θανών θα εμφανιζόταν αιφνίδια έπροσθεν του αυτοκινήτου του, μάλιστα δε σε ελάχιστη απόσταση ακινητοποίησε το αυτοκίνητό του".

Επειδή από τα άρθρα 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τη βασιμότητα ή μη των από τους διαδίκους προβαλλόμενων πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αριθμ. 11 του ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική όμως προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης κατά την έννοια του άρθρου 335 του ΚΠολΔ αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.ΑΠ 42/2002).

Από αυτά παρέπεται ότι, για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο α) το φερόμενο ως μη ληφθέν υπόψη αποδεικτικό μέσο, κατά τρόπο που να προκύπτει η ταυτότητα του, β) ο ισχυρισμός προς απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου αυτό προσκομίστηκε και το περιεχόμενο αυτού, ώστε να είναι δυνατό να κριθεί αν αυτός είναι ουσιώδης και το αποδεικτικό μέσο ήταν κρίσιμο για την απόδειξη ή ανταπόδειξη αυτού, γ) το περιεχόμενο του αποδεικτικού μέσου και δ) ο νόμιμος τρόπος που αυτό προσκομίστηκε στο δικαστήριο της ουσίας. (Α.Π. 333/2009).

Παγίως γίνεται δεκτό ότι δεν θεμελιώνει λόγο αναίρεσης η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να μνημονεύσει στην απόφασή του ποια αποδεικτικά μέσα χρησιμοποιήθηκαν στην απόφασή του για άμεση και ποια για έμμεση απόδειξη. Η γενική αναφορά της λήψεως υπόψη όλων των αποδείξεων που προσκομίσθηκαν με επίκληση δεν αποκλείει την ίδρυση του άνω λόγου αναίρεσης για κάποιο αποδεικτικό μέσο που έχει ουσιώδη σημασία στην έκβαση της δίκης όταν από το περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη.

Αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για την ίδρυση του προβλεπόμενου από την άνω διάταξη λόγου αναίρεσης (Ολ. Α.Π. 2/2008, Α.Π.322/2011). Ωστόσο, προκειμένου περί των μνημονευόμενων στο άρθρο 270 § 2 Κ.Πολ.Δ. ένορκων βεβαιώσεων (σχετ. και άρθρα 650 § 1 και 671 § 1 του ίδιου Κώδικα), οι οποίες δεν εμπίπτουν στην κατηγορία των αποδεικτικών εγγράφων, ούτε των μαρτύρων, αλλά αποτελούν αυτοτελές (ιδιαίτερο) αποδεικτικό μέσο, η παράλειψη ειδικής αναφοράς της δικαστικής αποφάσεως σ' αυτές καταφάσκει την εν του άρθρου 559 αρ. 11γ' Κ.Πολ.Δ.

απορρέουσα αναιρετική πλημμέλεια (βλ. Α.Π. 767/2011, ΑΠ 1253/2010). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα περί του κατ' ουσίαν βασίμου της αγωγής των αναιρεσειόντων, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, όπως βεβαιώνει "...την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα των εναγόντων (οι εναγόμενοι δεν εξέτασαν μάρτυρα), που νόμιμα εξετάσθηκε στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και η οποία (κατάθεση) περιέχεται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού και όλα τα έγγραφα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και φωτογραφίες ...", ενώ αντιθέτως δεν αναφέρεται στην απόφαση, ειδικώς, ότι λήφθηκε υπόψη και η ένορκη βεβαίωση του μάρτυρος Α.

Ζ. του Ν., η οποία περιέχεται στην υπ' αρ. .../21-11-2011 έκθεση της συμ/φου Θέρμου Αιτωλ/νίας Μαργαρίτας Ξυθάλη - Γκλιάτη και, όπως προκύπτει από τα σχετικά έγγραφα, έχει ληφθεί σύμφωνα με τις διατυπώσεις του άρθρου 671 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., την οποία σι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει αφού δεν βεβαιώνεται το αντίθετο στην προσβαλλόμενη απόφαση) προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, σχετικά με τις συνθήκες του ατυχήματος, ως προς τις οποίες ο εν λόγω μάρτυς βεβαίωσε τα κατωτέρω αντίθετα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης: "...

υπολογίζοντας την ταχύτητα του προπορευόμενου αυτοκινήτου του Σ. Χ. . . . την προσδιορίζω γύρω στα εξήντα με εβδομήντα χιλιόμετρα την ώρα, αφού και εγώ πήγαινα με την ίδια ταχύτητα ... ". 'Ετσι αναγκαίως πρέπει να γίνει δεκτό ότι η ανωτέρω ένορκη βεβαίωση δεν έχει ληφθεί υπόψη από το Εφετείο, όπως βασίμως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδουν στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο την προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αρ. 11γ' Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια, και ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση του δεύτερου διατυπουμένου με την ένδικη αίτηση λόγου, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Οι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα των τελευταίων (άρθρα 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), τα οποία ορίζει στο ποσό των 3.000 ευρώ, ενώ πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στην καταθέσασα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ.

ε' Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Αναιρεί την 19/2012 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδος. -

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκασή της στο αυτό Δικαστήριο, αποτελούμενο από άλλους δικαστές. -

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ. -Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος (Α/Α 6394/13-6-2013 διπλ. εισπρ. Δ.Ο.Υ. Αγρινίου) παραβόλου στην καταθέσασα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ