310/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 310 / 2018 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 310/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, και Παρασκευή Καλαϊτζή, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 6η Δεκεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Στελιανή Κουστουμπάρδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Σ. Ν. του Δ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου Έλλης Ανδριανάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-5-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6/2014 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 176/2015 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 3-6-2016 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο από τον αρ. 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνος δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσης έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Προσέτι, κατά τον αρ. 8β του άνω άρθρ. θεμελιώνεται αναιρετήριος λόγος αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, (εμπεριεχόμενοι στο εισαγωγικό δικόγραφο ή στις προτάσεις των διαδίκων) που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα), αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από τον νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Περαιτέρω, κατά τον αρ. 11γ του ιδίου, ως άνω, άρθρου, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

ΙΙ. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως το αναιρεσείον υποστηρίζει, ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλομένη απόφασή του υπέπεσε στην υπ'αρ. 8β του άνω αρθρ. πλημμέλεια, μη λαβόν υπόψιν την 4/2010 απόφαση της Β/θμιας Επιτροπής Επίλυσης Δασικών Αμφισβητήσεων της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης εν σχέσει προς τον χαρακτήρα της επίδικης εκτάσεως ως ανέκαθεν χορτολιβαδικής, ήτοι δημόσιας δασικής, διοικουμένης και διαχειριζομένης από την οικεία Δ/νση Δασών. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αλυσιτελής, τούτου δοθέντος, διότι (πέραν του ότι επιτρεπτώς επισκοπείται και προκύπτει, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψιν και μνημονεύει την απόφαση αυτήν της Β/θμιας Επιτροπής στο αποδεικτικό του πόρισμα, εν πάσει περιπτώσει), η πεμπτουσία της προρρηθείσης (επισκοπουμένης) αποφάσεως είναι, ότι η επίδικη έκταση πρέπει να θεωρηθεί ως μη ανήκουσα στην κατηγορία δασών ή δασικών εκτάσεων κατά την έννοια των §§1 έως 5 του άρθρου 3 του Ν. 998/79, όπως αυτές αντικαταστάθηκαν με το άρθρο 1§1 του Ν. 3208/2003, ως υπαγομένη στις διατάξεις της §6β του άρθρου 3 του Ν. 998/79, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1§1 του Ν. 3208/2003, προβλεπομένου στο προαναφερόμενο άρθρο (3§6β, ως ισχύει, του δασικού νόμου), ότι οι εκεί μνημονευόμενες εκτάσεις δεν υπάγονται στις διατάξεις του άνω δασικού νόμου.

ΙΙΙ. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως το αναιρεσείον ισχυρίζεται, ότι το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του "διολίσθησε" στην πλημμέλεια του αρ. 11γ του ανωτέρω άρθρου, διότι δεν έλαβε υπόψιν του την προμνησθείσα απόφαση της Β/θμιας Επιτροπής. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, καθόσον, όπως προεκτίθεται, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ρητώς μνημονεύει στο πόρισμα της προσβαλλομένης αποφάσεώς του την επίμαχη αυτήν απόφαση ως υπ' αυτού ληφθείσα υπόψιν και ομού μετά των υπολοίπων αποδεικτικών μέσων (συν-) αξιολογηθείσα.

IV. Με τον τρίτο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως το αναιρεσείον προσάπτει στο Εφετείο, ότι με την προσβαλλομένη απόφασή του υπέπεσε στην υπ'αρ. 1 του άνω άρθρου πλημμέλεια ως εκ της παραβιάσεως (εκ πλαγίου) της διατάξεως του άρθρου 14 του ν. 998/1979, το οποίον θεσπίζει ειδική ενδικοφανή διαδικασία για τον χαρακτηρισμό μίας εκτάσεως ως δασικής ή μη, με πράξη του αρμοδίου δασάρχη, η οποία πρέπει να είναι προσηκόντως ητιολογημένη, υπόκειται δε σε αντιρρήσεις και εν συνεχεία σε προσφυγή ενώπιον, αντιστοίχως, της κατ'άρθρ. 10 του ιδίου νόμου πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας επιτροπής. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, υπό την έννοια, ότι υπό το προειπωθέν περιεχόμενο, δεν ιδρύεται καν ο ανωτέρω αναιρετήριος λόγος, με φερομένη πλημμέλεια την παραβίαση του προρρηθέντος άρθρου του δασικού νόμου, ενός άρθρου εν τούτοις (όχι ουσιαστικού, αλλά) του δικονομικού δικαίου, παρά τα όσα αντίθετα υποστηρίζει το αναιρεσείον, αδοκίμως όμως, κατά τα άνω εκτιθέμενα. V. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος ετέρου λόγου αναιρέσεως προς διερεύνηση, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και κατά παραδοχή του αιτήματος της αναιρεσίβλητης να επιβληθεί στο αναιρεσείον η δικαστική της δαπάνη (άρθρ. 176, 183, 191 § 2 ΚΠολΔ, 22 ν. 3693/57, ως ισχύει), συμφώνως προς το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-6-2016 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου περί αναιρέσεως της 176/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Και

Επιβάλλει στο αναιρεσείον την δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, το ποσόν της οποίας ορίζει σε τριακόσια ευρώ (300€).

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 12 Φεβρουαρίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ