310/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 310 / 2010 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 310/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 12η Ιανουαρίου 2010, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άγγελο Μορφόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου .., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κούλα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-10-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 421/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2461/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-6-2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 6-2-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ως "πράγματα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ., τα οποία έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και των οποίων η μη λήψη υπόψη, καίτοι προταθέντων ή η λήψη υπόψη καίτοι μη προταθέντων, ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή, λόγο αναιρέσεως, θεωρούνται οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν σε θεμελίωση ή κατάργηση δικαιώματος ουσιαστικού ή δικονομικού που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο, όχι δε οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής ή της ενστάσεως, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε την ως άνω διάταξη, δεδομένου ότι έλαβε υπόψη τους αναφερόμενους ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου, που αφορούσαν την αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων και των αναφερομένων εγγράφων, καθώς και τους αρνητικούς ισχυρισμούς του που αφορούσαν τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντα για τη χορήγηση δανείων προς αυτόν (αναιρεσίβλητο), αν και δεν είχαν προβληθεί νομίμως ενώπιον του, αλλά ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και δεν επαναφέρθηκαν με νόμιμο τρόπο.

Ο λόγος πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού οι ως άνω ισχυρισμοί δεν αποτελούν "πράγματα κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως. Εξάλλου, απορριπτέος ως απαράδεκτος είναι και ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως κατά το δεύτερο μέρος του, με τον οποίο υπό την επίκληση της ίδιας πιο πάνω διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 8, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό που δεν προτάθηκε νομίμως και δη δέχτηκε ότι ο αναιρεσίβλητος ήταν διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός από το έτος 1974, κάτοχος πτυχίου Δ' τάξεως οικοδομικά και Α' τάξεως οδοποιίας, υδραυλικά, λιμενικά από το 1986...., αν και στην αγωγή ο αναιρεσίβλητος αναφέρει μόνο ότι είναι τοπογράφος μηχανικός χωρίς οποιαδήποτε άλλο στοιχείο για τον προσδιορισμό των ικανοτήτων του, αφού τα πιο πάνω περιστατικά δεν αποτελούν πράγματα, αλλά πραγματικά γεγονότα που προέκυψαν από τις αποδείξεις.

Τέλος, με τον πέμπτο λόγο από την ίδια διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ., ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο απέρριψε την ένσταση καταχρήσεως δικαιώματος που παραδεκτά είχε προτείνει ο ίδιος ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και την είχε επαναφέρει επίσης νομίμως ενώπιον του μόνο κατά το πρώτο σκέλος της που αφορούσε την παράλειψη του αναιρεσιβλήτου να αναζητήσει άλλη εργασία κατά το χρόνο υπερημερίας του, και παρέλειψε να ερευνήσει αυτήν κατά το δεύτερο σκέλος της με το οποίο ο αναιρεσείων ισχυριζόταν ότι είχαν καταρτιστεί μεταξύ αυτού και του αναιρεσιβλήτου οι αναφερόμενες συμβάσεις ατόκων δανείων δυνάμει των οποίων του χορήγησε το συνολικό ποσό των 136.906,93 ευρώ τα οποία είχαν ήδη καταστεί ληξιπρόθεσμα και απαιτητά και ότι με την άσκηση της ένδικης αγωγής ο αναιρεσίβλητος ενεργεί κακόβουλα με μοναδικό σκοπό να ασκήσει πίεση χρησιμοποιώντας γι' αυτό τα δικαστήρια προκειμένου να παραιτηθεί από τα νόμιμα δικαιώματά του και την είσπραξη των οφειλομένων από αυτόν δανείων.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού τα παραπάνω περιστατικά δεν καθιστούν καταχρηστική την άσκηση της αγωγής και ως εκ τούτου δεν στηρίζουν ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ. Επομένως το Εφετείο το οποίο απέρριψε σιωπηρώς τον εν λόγω ισχυρισμό δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της ως άνω διατάξεως και πρέπει να απορριφθεί και ο λόγος αυτός ως αβάσιμος.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338-340 και 346 του Κ.Πολ.Δ., συνάγεται ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τα πραγματικά γεγονότα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι και στηρίζουν την άμεση ή έμμεση απόδειξη, την κύρια απόδειξη ή ανταπόδειξη.

Η παράβαση δε της υποχρέωσης αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αρ. 11 του Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης. Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως από τον αρ. 11 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικά του πόρισμα ότι η σχέση που συνέδεε τους διαδίκους ήταν αυτή της σχέσης εξαρτημένης εργασίας και όχι αυτή των ανεξαρτήτων υπηρεσιών όπως υποστήριζε ο αναιρεσείων, γιατί δεν έλαβε υπόψη του τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα και δη τις από 8-7-2003, 17-10-2003, 2-9-2003, 5-8-2003 15-12-2003 και 11-12-2003 δηλώσεις απασχόλησης εργαζομένων που φέρουν την υπογραφή του από τις οποίες προκύπτει ο αναιρεσίβλητος απασχολούσε δικά του συνεργεία με εργατοτεχνικό προσωπικό τα οποία πλήρωνε ο ίδιος ... .

Όμως, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο για τη θεμελίωση του ως άνω αποδεικτικού πορίσματος έλαβε υπόψη όλα τα νομίμως επικαλούμενα από τους διαδίκους και προσκομισθέντα έγγραφα και δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι λήφθηκαν υπόψη και τα παραπάνω. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο ως άνω λόγος αναιρέσεως.

Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ υπάρχει λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο και μόνο. Η αοριστία της αγωγής ή της εις κατάλυση αυτής τείνουσας ενστάσεως που αντιτάχθηκε από τον εναγόμενο ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, αλλά για να δημιουργηθεί εξ αυτής ο λόγος ακυρότητος του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ πρέπει να προτείνεται στο Εφετείο και να διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο η τοιαύτη πρόταση της αοριστίας ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας, εφόσον ο σχετικός λόγος αναιρέσεως δεν περιλαμβάνεται σ' εκείνους που αναφέρονται στο άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να έχουν προταθεί στο Εφετείο, δεδομένου ότι δεν αφορά την δημοσία τάξη.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως από τον αρ. 14 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρέλειψε να κηρύξει την ακυρότητα των αναφερόμενων ισχυρισμών του αναιρεσιβλήτου, που αφορούσαν την αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων και των αναφερομένων εγγράφων καθώς και τους αρνητικούς ισχυρισμούς του που αφορούσαν τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντα για τη χορήγηση δανείων προς αυτόν (αναιρεσίβλητο), αν και δεν είχαν προβληθεί νομίμως ενώπιόν του, αλλά ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και δεν επαναφέρθηκαν με νόμιμο τρόπο κατ' άρθρο 240 του Κ.Πολ.Δ..

Ο λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού οι ως άνω ισχυρισμοί ως μη αυτοτελείς που δεν ασκούν έννομη επιρροή στο αποτέλεσμα της δίκης δεν είναι από εκείνους που αναφέρονται στο άρθρο 240 του Κ.Πολ.Δ. και ως εκ τούτου η νόμιμη ή μη επίκλησή τους είναι χωρίς έννομες συνέπειες. Περαιτέρω με τον τέταρτο λόγο κατά το πρώτο μέρος του προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε αόριστη την αγωγή παρά το γεγονός ότι τόσο με τις πρωτόδικες προτάσεις του, όσο και με τις προτάσεις του ενώπιον του Εφετείο νομίμως υπέβαλε την ένσταση περί αοριστίας αυτής (αγωγής) ως προς τα κονδύλια που αφορούσαν τις αξιώσεις του αναιρεσιβλήτου για την εργασία του κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές και τα επιδόματα εορτών και αδείας, αφού στην αγωγή ενώ δηλώνει ότι είναι πολιτικός μηχανικός και τοπογράφος μηχανικός του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, εντούτοις δεν αναφέρει το έτος αποφοίτησης του και τα χρόνια της υπηρεσίας του από την αποφοίτηση και έπειτα, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατόν να γίνει ο υπολογισμός των νομίμων αποδοχών του για τα ως άνω κονδύλια.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού τα ως άνω πραγματικά περιστατικά δεν ήταν απαραίτητα για τη θεμελίωση των προαναφερομένων αξιώσεων του αναιρεσιβλήτου, ορθώς δε κρίθηκε η αγωγή από το Εφετείο ως αρκούντως ορισμένη και απέρριψε την ένσταση του αναιρεσείοντος περί αοριστίας αυτής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-6-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 2461/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιανουαρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ