310/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 310 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 310/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Ελένη Σπίτσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσείοντων:1. X1 και 2. X2, κατοίκου ......, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Δημήτριο Μπόντη. Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος δικηγόρος δήλωσε ότι ο πρώτος αναιρεσίων απεβίωσε την 29-7-2007 και κληρονομήθηκε από την δεύτερη και από τους 1. X3, κατοίκου ......, 2. X4, κατοίκου ......, 3. X5, κατοίκων ......, οι οποίοι δηλώνουν ότι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη και εκπροσωπούνται από αυτόν.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΝΑΣΙΟΝΑΛ ΓΟΥΕΣΤΜΙΝΣΤΕΡ ΜΠΑΝΚ ΠΛΣ (WESTMINSTER BANK PLS), που εδρεύει στο ...... και είναι νομότυπα εγκατεστημένη στην Ελλάδα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Θεοδώρα Μονοχάρτζη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-4-1995 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31016/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 3160/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-9-2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Σπίτσα ανέγνωσε την από 16-1-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, μετά τη διακοπή της δίκης που επήλθε με τον θάνατον του πρώτου των αναιρεσειόντων X1 (άρθρο 286 παρ. 1 στοιχ. α ΚΠολΔ), νομίμως επαναλαμβάνεται αυτή, ως προς τον εν λόγω αναιρεσείοντα, από την δεύτερη αναιρεσείουσα, την X3, τον X4 και τον X5, ως μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους του, μετά τη σχετική δήλωση αυτών στο ακροατήριο.

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχεται, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, ως πλήρως αποδειχθέν το περιστατικό ότι η θυγατέρα του πρώτου εναγομένου (δεύτερη εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα), στην οποία μεταβιβάσθηκε με γονική παροχή η ακίνητη περιουσία του πατέρα της, συνολικής αξίας 30.000.000 δραχμών, γνώριζε ότι ο πατέρας της μεταβίβαζε σ' αυτήν τα ακίνητα αυτά προς βλάβη της ενάγουσας (ήδη αναιρεσίβλητης) οφειλέτριάς του. Το κατά την πορεία του συλλογισμού προς συναγωγή του ως άνω πορίσματος διατυπωθέν πραγματικό επιχείρημα του δικαστηρίου ότι, δηλαδή, αυτή αν και ζούσε κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα στην Αμερική, είναι αδύνατο να μη συζητούσε με τον πατέρα της τα οικονομικά του προβλήματα και να μην γνωστοποίησε αυτός την ως άνω πρόθεσή του σε εκείνη, όταν αιφνιδίως την κάλεσε από την Αμερική για να μεταβιβάσει σ' αυτήν ολόκληρη την ακίνητη περιουσία του, του αποτελούνταν από αρκετά ακίνητα, έστω και σε ποσοστό εξ αδιαιρέτου 25%, ουδόλως κλονίζει το πόρισμα τούτο ως προϊόν πλήρους δικανικής πεποίθησης.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' ορθή εκτίμηση, πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ήτοι ότι το Εφετείο με το να δεχθεί τα παραπάνω κατέστησε αμφίβολο, υποθετικό και ασαφές το αποδεικτικό του πόρισμα και στέρησε με τον τρόπο αυτόν την απόφαση του νόμιμης βάσης, αφού διέλαβε, σχετικά με το ουσιώδες ζήτημα της γνώσης της αναιρεσείουσας, ανεπαρκείς αιτιολογίες, είναι αβάσιμος.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. β' αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, που προκύπτει και από τον συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 237 εδ.1 στοιχ. β, 346 και 453 παρ. 1 του ΚΠολΔ, ως αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν θεωρούνται και εκείνες των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε.

Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός αν το Εφετείο στηρίχθηκε για την συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος κυρίως σε άλλα νόμιμα αποδεικτικά μέσα και μόνο επικουρικά σε αποδεικτικό μέσο που δεν είχε προσκομισθεί. Συνακόλουθα, ο δεύτερος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις από τον αριθ. 11 περ.

β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο, προς στήριξη του αποδεικτικού του πορίσματος ως προς την γνώση εκ μέρους της δεύτερης αναιρεσείουσας της κακής οικονομικής κατάστασης του πρώτου τούτων και της πρόθεσης αυτού να βλάψει την αναιρεσίβλητη με την μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας του, έλαβε υπόψη συναλλαγματικές οι οποίες δεν προσκομίσθηκαν ενώπιον του, είναι αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασης το Εφετείο για την συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος στηρίχθηκε κυρίως στα άλλα νόμιμα και επαρκή αποδεικτικά μέσα που προσκομίσθηκαν και επικουρικά στα ανωτέρω αναφερόμενα.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 περ. α του ΚΠολΔ, ορίζουσα ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, συνάγεται ότι ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν στη θεμελίωση ή κατάλυση του ασκουμένου με την αγωγή ή ένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος όχι δε και εκείνοι που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής και αποτελούν άρνηση αυτής, ούτε εκείνοι που δεν έχουν αυτοτέλεια και αποτελούν επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ. ΑΠ 25/2003).

Συνεπώς ο τρίτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διατεινόμενοι ότι το Εφετείο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του αορίστως προβληθέντα ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης περί υπάρξεως μεταχρονολογημένων συναλλαγματικών, τις οποίες τριτεγγυήθηκε η δεύτερη υπέρ του πρώτου εξ αυτών, χωρίς να αναφέρονται ο αριθμός αυτών, ο εκδότης, ο αποδέκτης, ο χρόνος έκδοσης, λήξης και το ποσό εκάστης τούτων, είναι απαράδεκτος, αφού ο ισχυρισμός αυτός δεν συνιστά "πράγμα" κατά την έννοια της προαναφερθείσας διάταξης του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αλλά πραγματικό επιχείρημα το οποίο το δικαστήριο άντλησε από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Επειδή, κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-9-2006 αίτηση των α) X1 και β) X2 για αναίρεση της με αριθ. 3160/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ