310/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 310 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 310/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Δ., χήρας Χ. Δ., 2. Σ. Δ. του Χ. και 3. Ε. συζ. Α. Π., το γένος Χ. Δ., κατοίκων ..., ως κληρονόμων του Χ. Δ. του Χ., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Μπόκοτα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσιβλήτου: Ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Τζανετάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5 Ιανουαρίου 2000 αγωγή του αρχικά διαδίκου και ήδη αποβιώσαντος Χ. Δ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 469/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1922/2003 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8 Ιουλίου 2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 10 Ιανουαρίου 2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η με αρ. καταθέσεως 589/2000 αγωγή ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου Θεσ/κης με αντικείμενο την επιδίκαση αποζημιώσεως για στέρηση υπηρεσιών του πατέρα από τη θανάτωση της θυγατέρας του ασκήθηκε από τον Χ. Δ., ο οποίος στη συνέχεια άσκησε έφεση κατά της 469/2001 αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που απέρριψε την αγωγή του. Η συζήτηση της εφέσεως ενώπιον του Εφετείου Θεσ/κης που εξέδωσε την ήδη προσβαλλόμενη με την αίτηση αναιρέσεως απόφαση με αριθ. 1922/2003 έγινε, όπως απ' αυτή προκύπτει, στις 6-3-2003 και η δημοσίευση της αποφάσεως έγινε στις 10-6-2003. Όμως στις 14-5-2003, δηλαδή μετά τη συζήτηση της υποθέσεως και πριν από τη δημοσίευση της αποφάσεως απεβίωσε ο τότε άνω εκκαλών, όπως τούτο προκύπτει από το μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενα απόσπασμα ληξιαρχικής πράξεως θανάτου του ληξιάρχου ... και υπεισήλθαν στην κληρονομία του ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι οι ήδη αναιρεσείοντες, δηλαδή η Δ. χήρα Χ. Δ. και τα τέκνα του Σ. Δ. και Ε. συζ. Α. Π., το γένος Χ. Δ., οι οποίοι ως κληρονόμοι του αρχικώς ενάγοντος άσκησαν παραδεκτώς την κρινόμενη από 8.7.2004 αίτηση αναιρέσεως νομιμοποιούμενοι προς τούτο με την άνω ιδιότητα (βλ. τα από 27-12-2005 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου ... και το από 22-12-2005 πιστοποιητικό του γραμματέα του πρωτοδικείου Κοζάνης).

ΙΙ. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος.

Έτσι είναι πράγματα και άρα η μη λήψη υπόψη ιδρύει το λόγο αναιρέσεως μεταξύ άλλων τα προς θεμελίωση ενστάσεων περιστατικά, όπως και οι λόγοι εφέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο από το άρθρο 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ.

λόγο αναιρέσεως προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την αιτίαση ότι αυτή δεν έλαβε υπόψη και δεν ερεύνησε τον αποτελούντα "πράγματα" ισχυρισμό τους, τον οποίο με το εφετήριο ενώπιον του Εφετείου προέβαλαν. Ειδικότερα με λόγο εφέσεως ο αρχικώς εκκαλών, στη θέση του οποίου υπεισήλθαν ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του οι ήδη αναιρεσείοντες ισχυρίσθηκε, ότι επήλθε διακοπή της παραγραφής της επίδικης αξιώσεως περί αποζημιώσεως του αρχικώς ενάγοντος για στέρηση υπηρεσιών που εν ζωή του προσέφερε η θανατωθείσα θυγατέρα του με την άσκηση της πρώτης από 17-9-1996 αγωγής η οποία επιδόθηκε στην εναγομένη στις 5-11-1996, δηλαδή μέσα στη διετία από το ατύχημα που έγινε στις 8-4-1996 και ότι η νέα αγωγή περιέχουσα την ίδια ιστορική και νομική αιτία προς την προηγούμενη ασκήθηκε μέσα στην προθεσμία των έξι (6) μηνών από την τελεσιδικία που δημιουργήθηκε με την 2612/1999 απόφαση του Εφετείου Θεσ/κης, αφού η τελευταία που απέρριψε ως αόριστο το σχετικό αγωγικό κονδύλιο δημοσιεύθηκε στις 26-7-1999, ενώ η ήδη κρινόμενη αγωγή ασκήθηκε και επιδόθηκε αυθημερόν στην εναγόμενη στις 20-1-2000 και επομένως η διακοπή της παραγραφής, σύμφωνα με το άρθρο 263 παρ. 2 Α.Κ., λογίζεται επελθούσα από την άσκηση της πρώτης από 17-9-1996 αγωγής που τότε είχε ασκηθεί εμπρόθεσμα.

Το Εφετείο, όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του περιορίσθηκε να απορρίψει ως απαράδεκτο γιατί προβλήθηκε καθυστερημένα, ήτοι μετά παρέλευση επτά (7) ημερών από τη συζήτηση της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο τον αποτελούντα αντένσταση στην ένσταση παραγραφής της εναγόμενης ισχυρισμό περί διακοπής της παραγραφής της ένδικης αξιώσεως που επήλθε με την άσκηση της από 17-9-1996 αγωγής και δεν ερεύνησε τον με λόγο εφέσεως προβληθέντα ίδιο ισχυρισμό περί διακοπής της παραγραφής που διατυπώθηκε, επικουρικώς, με τη συνδρομή των όρων των άρθρων 527 παρ. 3 και 269 παρ. 2 περ.

δ' του Κ.Πολ.Δ., δηλαδή ως αποδεικνυόμενο εγγράφως από τη μνησθείσα υπ' αριθ. 2612/1999 απόφαση του Εφετείου Θεσ/κης σε συνδυασμό με την από 20-1-2000 νέα αγωγή ασκηθείσα μετά εξάμηνο από την έκδοση στις 26-7-1999 της άνω αποφάσεως του Εφετείου που απέρριψε ως αόριστο το ενδιαφέρον ενπροκειμένω αγωγικό κονδύλιό της πάντως εντός του χρόνου της αρχικής διετούς παραγραφής ασκηθείσης πρώτης από 17-9-1996 αγωγής.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. γιατί δεν έλαβε υπόψη την παραδεκτώς προσβληθείσα το πρώτο ενώπιον του Εφετείου με την έφεση αντένσταση διακοπής της παραγραφής που είναι νόμιμη και αποτελεί "πράγματα" κατά την έννοια της άνω διατάξεως. Επομένως είναι βάσιμος ο σχετικός λόγος αναιρέσεως και η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει ν'αναιρεθεί, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από δικαστές άλλους πλην εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Αναιρεί την 1922/2003 απόφαση του Εφετείου Θεσ/κης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, δε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ