30/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 30 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 30/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Πέππα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεράσιμου Φουρλάνου), Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη, Ιωάννη Μπαλιτσάρη και Θωμά Γκατζογιάννη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 8 Μαΐου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Γεώργιο Θεοδωρακόπουλο, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις. Της αναιρεσιβλήτου: Μονοπρόσωπης Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "... Ε.Π.Ε." και διακριτικό τίτλο "... ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ", τελούσας υπό εκκαθάριση, που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Γαλλή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/10/2010 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22093/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2344/2014 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 28/3/2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 2344/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε επί της από 19-12-2012 έφεσης του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 22093/2012 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 8-10-2010 αγωγή της αναιρεσίβλητης περί καταβολής οφειλομένου εργολαβικού ανταλλάγματος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.1 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται εν όψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει, όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται. Σημειώνεται εδώ ότι ο εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης είναι δυνατό να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση γιατί παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα να πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, κατά το άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 560/2013).

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υφίσταται έτσι εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι, να μην μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 1/1999).

Ειδικότερα, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει, όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα.

Δηλαδή δεν υπάρχει ανεπάρκεια αιτιολογίας, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτική, αλλά πλήρη αιτιολογία, αφού αναγκαίο να εκτίθεται σαφώς στην απόφαση είναι μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε και όχι ο λόγος για τον οποίο αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Συνακόλουθα, τα επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση απλώς των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματός του και επομένως, αιτιολογία της απόφασης, ικανή να ελεγχθεί αναιρετικά με τον παραπάνω λόγο για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, ούτε ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο της ουσίας δεν ανέλυσε ιδιαιτέρως ή διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (ΑΠ 253/2013).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 81 του Ν. 2362/1995, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, πριν καταργηθεί με το άρθρο 177 Ν.4270/2014 (ΦΕΚ Α' 143/28.6.2014), "επιφυλασσομένης της ισχύος ειδικών διατάξεων, κάθε σύμβαση του Δημοσίου καταρτίζεται μόνο υπό του αρμόδιου Διατάκτη ή υπό του ειδικώς εξουσιοδοτημένου από αυτόν Δημόσιου οργάνου.

Η εξουσιοδότηση πρέπει να είναι γραπτή και προγενέστερη του χρόνου καταρτίσεως της συμβάσεως", κατά δε το άρθρο 20 § 1 εδ. α' του ίδιου νόμου, "διατάκτης είναι ο Υπουργός ή το προβλεπόμενο από τις οργανωτικές διατάξεις όργανο του φορέα της Γενικής Κυβέρνησης είτε άλλο εξουσιοδοτημένο από αυτούς όργανο, το οποίο αναλαμβάνει υποχρεώσεις σε βάρος των πιστώσεων του προϋπολογισμού του φορέα του και προσδιορίζει τις απαιτήσεις σε βάρος του.

Επί πλέον, κατά το άρθρο 22 § 2 του ανωτέρω νόμου, όπως ίσχυε πριν την κατά τα προεκτεθέντα κατάργησή του, "δημόσιες δαπάνες αναγνωρίζονται όσες προβλέπονται από διάταξη τυπικού νόμου ή κανονιστικής διοικητικής πράξης. Κατ' εξαίρεση αναγνωρίζονται ως Δημόσιες δαπάνες και όσες δεν προβλέπονται ρητά από διάταξη νόμου αλλά εξυπηρετούν αιτιολογημένα τους σκοπούς των φορέων της Κεντρικής Διοίκηση.", ενώ κατά το άρθρο 79 αυτού "Συμβάσεις, από τις οποίες δημιουργούνται υποχρεώσεις σε βάρος του Δημοσίου, δεν δύναται να συνομολογηθούν εάν δεν προβλέπονται από γενικές ή ειδικές διατάξεις ή δεν συντελούν στην εκπλήρωση των σκοπών του", κατά δε το άρθρο 85 "Η καθ` οιονδήποτε τρόπο παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 79 έως και 84 του παρόντος νόμου επάγεται την απόλυτη ακυρότητα της συμβάσεως.

Από την ακυρότητα αυτής και τη σχετική παρανομία των οργάνων του Δημοσίου δεν γεννάται υποχρέωση αυτού προς αποζημίωση του αντισυμβαλλομένου, στην περίπτωση που τα αρμόδια όργανα εκ προθέσεως παραβίασαν τις σχετικές διατάξεις και αυτός γνώρισε την παρανομία ή συνετέλεσε στην παραβίαση των διατάξεων." Εξάλλου, κατά το άρθρο 11 του ΠΔ 167/2005 (ΦΕΚ Α' 220/02.09.2005) "Οργανισμός του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης", όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, πριν καταργηθεί με το άρθρο 20 του ΠΔ 108/2014, το Τμήμα Οικονομικών Υπηρεσιών και Λογιστηρίου, το οποίο υπάγεται στη Διεύθυνση Διοίκησης, εκτός των άλλων αρμοδιοτήτων του " Επεξεργάζεται σε συνεργασία με την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου τις σχετικές προτάσεις και προκηρύσσει τους απαιτούμενους κατά περίπτωση διαγωνισμούς για την προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών και καταρτίζει τις αντίστοιχες συμβάσεις σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις".

Ακολούθως, με την 9327/30-7-2007 απόφαση του Υπουργού Μακεδονίας - Θράκης (ΦΕΚ Β' 1458/10-8-2007), εξουσιοδοτήθηκε ο Προϊστάμενος της Διεύθυνσης Διοίκησης να υπογράφει "με εντολή του Υπουργού" συμβάσεις από το ποσό των 3.000 ευρώ έως το ποσό των 15.000 ευρώ. Στο άρθρο 1 του Ν.Δ. 391/1969, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο και πριν καταργηθεί με την παράγραφο 3 άρθρου 38 Ν.3986/2011, οριζόταν ότι "Δι' απροβλέπτους και επειγούσης φύσεως ανάγκας Εθνικού χαρακτήρος του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος, εγγράφεται πίστωσις εις τον προϋπολογισμόν του Υπουργείου τούτου υπό ίδιον Κωδικόν αριθμόν και κατονομασίαν "Επείγουσαι και απρόβλεπτοι δαπάναι εθνικού χαρακτήρος".

Η διάθεσις ταύτης ενεργείται διά κοινής αποφάσεως Υπουργών Οικονομικών και Βορείου Ελλάδος.". Τέλος, με την ΚΥΑ 1762/2008 των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και του Μακεδονίας - Θράκης (ΦΕΚ Β' 326/28-2-2008), εγκρίθηκε η διάθεση της εγγεγραμμένης πίστωσης στον προϋπολογισμό του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης, Οικονομικού Έτους 2008 του Ειδικού Φορέα 25.110 Κ.Α.Ε. 5161 ύψους (10.200.000,00 €) δέκα εκατομμυρίων διακοσίων χιλιάδων Ευρώ για την αντιμετώπιση Δαπανών Εθνικού Χαρακτήρα, στο Χώρο Ευθύνης του Υπουργείου Μακεδονίας- Θράκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση, έγιναν δεκτά, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά, κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων: "Η ενάγουσα - εφεσίβλητη μονοπρόσωπη εταιρία περιορισμένης ευθύνης, συνήψε στις 23.9.2008 έγγραφη σύμβαση έργου με το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης εκπροσωπούμενο από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Διοίκησης Β.

Μ., με την οποία ανέλαβε την υποχρέωση να εκδώσει 800 αντίτυπα του βιβλίου με τίτλο "...", με σκοπό τη διανομή τους σε Δήμους και Νομαρχίες της Μακεδονίας και της Θράκης. Κατά τους όρους της σύμβασης το βιβλίο θα είχε 160 σελίδες διαστάσεων 17 X 24, με τετράχρωμη εκτύπωση Offset, χαρτί εσωτερικού Velvet 135 gr/m2, άριστης ποιότητας, εσω - εξωφύλλου Stucco Tintoretto 160 gr, εξωφύλλων (για σκληρό καπάκι) illustration 135gr/m2 illustration 170 gr/m2 άριστης ποιότητας με matt πλαστικοποίηση και βιβλιοδεσία με σκληρό εξώφυλλο (ραφτή - κολλητή με καπάκια) δηλαδή καλλιτεχνική βιβλιοδεσία.

Το έργο επρόκειτο να παραδοθεί εντός δύο μηνών, δηλαδή έως τις 23.11.2008, με αμοιβή ανά τεμάχιο 17,90 ευρώ, πλέον ΦΠΑ από 4,5%, η δε συνολική αμοιβή ανερχόταν σε 14.964,40 ευρώ. Συμφωνήθηκε ακόμη ότι η καταβολή της αμοιβής θα γίνει με την προσκόμιση των δικαιολογητικών και σε χρόνο προσδιοριζόμενο από την αναγκαία διοικητική διαδικασία, ενώ με το άρθρο 7 ορίστηκε ότι ο εργοδότης δικαιούται να καταγγείλει τη σύμβαση σε κάθε περίπτωση πλημμελούς εκπλήρωσης του έργου από τον ανάδοχο και αθέτησης της παρούσας σύμβασης.

Τα βιβλία παραδόθηκαν με καθυστέρηση, στις 31.3.2009, το Υπουργείο, ωστόσο, τα παρέλαβε ανεπιφύλακτα με πρωτόκολλο ποιοτικής και ποσοτικής παραλαβής, η δε ενάγουσα εξέδωσε το ....3.2009 τιμολόγιο - δελτίο αποστολής, το οποίο και παρέδωσε στο Υπουργείο αυθημερόν, όπως προκύπτει από την υπογραφή της υπαλλήλου του τελευταίου Θ.

Κ., χωρίς να καταβάλει τη συμφωνηθείσα αμοιβή. Κατόπιν οχλήσεων της ενάγουσας το Υπουργείο Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, στο οποίο υπαγόταν το καταργηθέν κατά το χρόνο εκείνο Υπουργείο ως Γενική Γραμματεία Μακεδονίας - Θράκης, απήντησε με το .../10.12.2010 έγγραφό του ότι "λόγω της εφαρμογής της αριθμ. ...συνεδρίαση 27η/7.10.2009 πράξης του IV Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σταμάτησε η πληρωμή δαπανών από τον ΚΑΕ 5161 "Εθνικές δαπάνες" του προϋπολογισμού της ΓΓΜΘ και δεν υπάρχει δυνατότητα, προς το παρόν τουλάχιστον, εξόφλησης της ανωτέρω οφειλής από κανένα άλλο κωδικό εξόδων του Προϋπολογισμού της Υπηρεσίας μας".

Από τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά αποδεικνύεται αφενός ότι η σύμβαση ήταν έγκυρη, διότι οι σχετικές με την εγγραφή της δαπάνης στο αντίστοιχο κωδικό του προϋπολογισμού του Υπουργείου διατάξεις δεν επηρεάζουν την εγκυρότητα της κατάρτισής της, αλλά σχετίζονται με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που αναλήφθηκαν με αυτή, αφετέρου ότι δεν επρόκειτο για αδυναμία παροχής που ανυπαιτίως αγνοούσε το εκκαλούν κατά την κατάρτιση της σύμβασης.

Ανεξαρτήτως του χρόνου έκδοσης της προμνησθείσας πράξης του ΕΣ με την οποία δεν δικαιολογείται η καταβολή της αμοιβής της ενάγουσας από τον ως άνω κωδικό, το εκκαλούν όφειλε να γνωρίζει δια των οργάνων του και στην προκειμένη περίπτωση δια του αρμόδιου υπουργού του, ότι ο προϋπολογισμός της δαπάνης από το ανωτέρω κονδύλιο δεν ήταν σύννομος, αφού σε καμία περίπτωση η ανάγκη προβολής της περιοχής των Πρεσπών, που επιδιωκόταν με την έκδοση του βιβλίου δεν συνιστούσε "Επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη εθνικού χαρακτήρος" ώστε να στοιχειοθετείται η από τη διάταξη του άρθρου 363 ΑΚ καταλυτική ένσταση της αγωγής, την οποία παραδεκτώς πρόβαλε το εκκαλούν με τις προτάσεις που κατέθεσε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Επομένως, το τελευταίο το οποίο απέρριψε ρητώς και με εκτενή αιτιολογία την ένσταση περί ακυρότητας της σύμβασης και σιωπηρός την ένσταση περί ανυπαίτιας αδυναμίας παροχής δεν έσφαλε και οι σχετικοί λόγοι έφεσης αποδεικνύονται ουσιαστικά αβάσιμοι". Ακολούθως και με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση.

Έτσι που έκρινε, ορθά εφάρμοσε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, τις οποίες δεν παραβίασε ούτε εκ πλαγίου, καθόσον κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, αφού δέχθηκε ότι α) το αναιρεσείον, κατά τη σύναψη της από 23-9-2008 σύμβασης έργου, με την οποία η αναιρεσίβλητη ανέλαβε την υποχρέωση να εκδώσει 800 αντίτυπα του βιβλίου με τίτλο "...", με σκοπό τη διανομή τους σε Δήμους και Νομαρχίες της Μακεδονίας και της Θράκης.

εκπροσωπήθηκε προϊστάμενο της Διεύθυνσης Διοίκησης του Υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης Β. Μ., β) τα βιβλία αν και παραδόθηκαν στις 31.3.2009 και το Υπουργείο τα παρέλαβε ανεπιφύλακτα με πρωτόκολλο ποιοτικής και ποσοτικής παραλαβής, δεν καταβλήθηκε η συμφωνηθείσα αμοιβή και γ) δεν επηρεάζεται η εγκυρότητα της σύμβασης από το γεγονός ότι λόγω της εφαρμογής της υπ' αριθμ. ...συνεδρίαση 27η/7.10.2009 πράξης του IV Τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, σταμάτησε η πληρωμή δαπανών από τον ΚΑΕ 5161 "Εθνικές δαπάνες", ενόψει του ότι το αναιρεσείον όφειλε να γνωρίζει δια των οργάνων του και στην προκειμένη περίπτωση δια του αρμόδιου υπουργού του, ότι ο προϋπολογισμός της δαπάνης από το ανωτέρω κονδύλιο δεν ήταν σύννομος, αφού σε καμία περίπτωση η ανάγκη προβολής της περιοχής των Πρεσπών, που επιδιωκόταν με την έκδοση του βιβλίου δεν συνιστούσε "επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη εθνικού χαρακτήρος" ώστε να στοιχειοθετείται η από τη διάταξη του άρθρου 363 ΑΚ καταλυτική ένσταση της αγωγής, την οποία και παραδεκτώς πρόβαλε (το αναιρεσείον).

Ενόψει αυτών ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Κατόπιν τούτων και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί και να καταδικαστεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητης (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 § 2), που θα επιβληθούν όμως μειωμένα (άρθρο 5 Ν. 3210/1955 και 22 § 1 του Ν.3693/1957, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει μετά την υπ' αριθμ. 134423/8-12-1992 απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ Β' 11/20-1-1993), που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 5 § 12 του Ν.1738/1987), κατά οριζόμενα στα διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-3-2016 αίτηση αναίρεσης.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Μαΐου 2018.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Ιανουαρίου 2020.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ