309/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 309 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 309/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Ελένη Σπίτσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κωστόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Εταιρίας με την επωνυμία "MEDIPAC SYSTEMS LTD" η οποία εδρεύει στη ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παραμυθιώτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-4-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτ οδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5937/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 2420/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 22-5-2007 αίτησή του και τους από 24-5-2007 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Σπίτσα ανέγνωσε την από 29-9-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 70 ΑΚ "δικαιοπραξίες που επιχείρησε μέσα στα όρια της εξουσίας του το όργανο που διοικεί το νομικό πρόσωπο υποχρεώνουν το νομικό πρόσωπο". Με τη διάταξη αυτή καθιερώνεται ως βασική αρχή του δικαίου των νομικών προσώπων και κυρίως εκείνων που έχουν σωματειακή οργάνωση, όπως είναι η ανώνυμη εταιρία και η εταιρία περιορισμένης ευθύνης, η περιουσιακή αυτοτέλεια του νομικού προσώπου έναντι των μελών του και αντιστρόφως.

Ωστόσο, η αρχή αυτή κάμπτεται κατ' εξαίρεση, όταν ο διαχωρισμός αυτός δεν είναι ανεκτός από το δίκαιο, είτε ευθέως με βάση σχετική διάταξη νόμου, είτε κατά την καλή πίστη (ΑΚ 281, 288, 200). Έτσι, καταφάσκεται η άρση της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου οσάκις τα μέλη αυτού, καταχρώμενα του εταιρικού τύπου που επέλεξαν, ενεργούν προς καταστρατήγηση του νόμου ή την πρόκληση δολίως ζημίας σε τρίτους ή την αποφυγή των υποχρεώσεών τους.

Στις περιπτώσεις αυτές, ως κύρωση επιβαλλόμενη προς αποφυγή της κατάχρησης, προβάλλει η άρση ή η κάμψη της νομικής προσωπικότητας της εταιρίας και η μετακύλιση από την εταιρία στους μετόχους ή εταίρους των συνεπειών που την αφορούν. Οι περιπτώσεις κατάχρησης της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου προσλαμβάνουν στο εταιρικό δίκαιο πολλές και ποικίλες μορφές, είναι δε δυνατό να εμφανίζονται τόσο κατά το στάδιο της ίδρυσης, όσο και κατά το στάδιο λειτουργίας του νομικού προσώπου.

Εξάλλου, η μονοπρόσωπη εταιρία περιορισμένης ευθύνης ευθύνεται κατά το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 3190/1955, εφαρμοζόμενου και επ' αυτής κατ' άρθρο 43α παρ. 5 του ίδιου ως άνω ν. 3190/1955 που προστέθηκε με το άρθρο 2 του π.δ/τος 239/1993" προσαρμογή του ν. 3190/1955 προς τις διατάξεις της Δωδεκάτης Οδηγίας 89/667/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 21-12-1989, δια της περιουσίας της, μόνο αυτή, για τις εταιρικές υποχρεώσεις.

Η συγκέντρωση όμως των εταιρικών μεριδίων σε ένα πρόσωπο μόνο, που ασκεί απόλυτο έλεγχο σ' αυτή και η χωρίς τη συνδρομή άλλων προϋποθέσεων ταύτιση εκ του λόγου αυτού των συμφερόντων του φυσικού και νομικού προσώπου, δεν είναι αρκετή για την άρση της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου (Ολ. ΑΠ 5/1996, 17/1994), αφού η κατοχή των εταιρικών μεριδίων μπορεί να παρέχει σ' αυτό τη δυνατότητα κατάχρησης της νομικής προσωπικότητας, πλην όμως καταφάσκεται η άρση μόνο με τη συνδρομή προσθέτων στοιχείων, από α οποία να προκύπτει ότι η χρήση των δυνατοτήτων, που το ίδιο το δίκαιο παρέχει στον εταίρο της μονοπρόσωπης ΕΠΕ, έχει ως αποτέλεσμα την χρήση της νομικής προσωπικότητας της εταιρίας για σκοπούς μη συμβατούς ή και αντίθετους στην έννομη τάξη και η ύπαρξη των οποίων κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης περίπτωσης.

ΙΙ.- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως από το παραδεκτώς, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκοπούμενο αντίγραφο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει, το Εφετείο δέχθηκε, ανελέγκτως, τα εξής : Η ενάγουσα εταιρεία με έδρα τη ...... (.....) είχε μέχρι το έτος 1999 ως αντικείμενο εργασιών της την εμπορία εμφυτεύσιμων ιατροτεχνολογικών προϊόντων και ειδικότερα την αποκλειστική αντιπροσώπευση, στην Ελλάδα και Μέση Ανατολή και τη διανομή των συναφών προϊόντων (βηματοδοτών καρδιάς κ.λ.π.) του Γαλλικού Οίκου ELA MEDIPAC.

Ότι αντιπρόσωπος για τα ίδια προϊόντα στην Ελλάδα ήταν η εταιρεία "ΕΛΕΤΡΟΝ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Ε.Π.Ε.", σκοπός της οποίας είναι η αντιπροσώπευση, εξαγωγή, εμπορία, εκμετάλλευση και εξυπηρέτηση λειτουργίας καρδιοχειρουργικού υλικού, βηματοδοτών, αναλώσιμου ή μη υγειονομικού υλικού, αντιπροσώπευση οίκων εξωτερικού και κάθε άλλη δραστηριότητα που δεν απαγορεύεται από το νόμο, μοναδικός δε εταίρος και διαχειριστής αυτής είναι ο εναγόμενος.

Ότι η διάρκεια της εταιρείας αυτής ορίστηκε με το ...... συμβόλαιο της Συμβ/φου Νέας Ερυθραίας Αικατερίνης Μπασιούκου, που δημοσιεύτηκε νομίμως, και έδρα αυτής ο Δήμος ......, οδός ...... αριθ. ... ......, στη συνέχεια, όμως, με το ...... συμβόλαιο της ίδιας Συμβ/φου Αθηνών, που επίσης δημοσιεύθηκε νομίμως, έγινε τροποποίηση και κωδικοποίηση του καταστατικού αυτής, ως έδρα της ορίστηκε ο Δήμος ......, οδός ......

αριθ. ..., η διάρκεια της ορίστηκε σε 25 έτη και μοναδικός εταίρος και διαχειριστής παρέμεινε ο εναγόμενος. Ότι η εταιρεία αυτή, ατά το χρονικό διάστημα από Φεβρουάριο του 1997 έως τον Ιούλιο του 1998, αγόρασε από την ενάγουσα εμφυτεύσιμα ιατροτεχνολογικά προϊόντα του παραπάνω οίκου ΕLA MEDIPAC συνολικής αξίας 8.077.852 γαλλικών φράγκων, ήδη 1.231.460,50 ευρώ, δεν εξόφλησε όμως το τίμημα και έτσι η ενάγουσα άσκησε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας την από 26.4.1999, με αριθ.

κατάθεσης 4631/1999 αγωγή της με την οποία ζήτησε να υποχρεωθεί η αγοράστρια εταιρεία στην καταβολή του εν λόγω τιμήματος. Ότι επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η από 21.2.2000 απόφαση, με την οποία το άνω Δικαστήριο έκανε δεκτή την αγωγή και υποχρέωσε την αγοράστρια εταιρεία να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό του τιμήματος των 8.077.852 γαλλικών φράγκων με το νόμιμο τόκο 8% ετησίως από τις 21.4.1999.

Ότι, μετά από αίτηση της ενάγουσας, εκδόθηκε η 7669/2000 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (εκούσια δικαιοδοσία) που έκανε δεκτή αυτή (αίτηση) και κήρυξε την από 21.2.2000 απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εκτελεστή στην Ελλάδα. Ότι, ακολούθως, η ενάγουσα επέδωσε αντίγραφο από πρώτο εκτελεστό απόγραφο στην αγοράστρια εταιρεία, με το οποίο την επιτάσσει να της καταβάλει το συνολικό ποσό των 1.614.544,70 ευρώ (ήτοι 1.231.460,50 για κεφάλαιο, 382.984,20 για τόκους και 100,00 για λήψη απογράφου, έκδοση αντιγράφου, σύνταξη και επίδοση επιταγής) με το νόμιμο τόκο, εκτός από το κονδύλιο των τόκων μέχρι την εξόφλησή του.

Περαιτέρω δέχεται το Εφετείο ότι ο εναγόμενο στις 16.6.1999, ήτοι μόλις λίγες ημέρες μετά την άσκηση της αγωγής της ενάγουσας ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, συνέστησε με την σύζυγό του, Α, η οποία είναι εκπαιδευτικός, δυνάμει του ...... συμβολαίου της Συμβ/φου Αθηνών Κυριακούλας Κουασίδου - Κοψίδα ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΕΛΕΤΡΟΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΕΙΣΑΓΩΠΚΗ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΕΙΔΩΝ ΤΕΧΝΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ" και διακριτικό τίτλο "ΕΛΕΤΡΟΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ".

Ότι έδρα της εταιρίας αυτής ορίστηκε ο Δήμος Αθηναίων, η διάρκειά της επί τριάντα έτη από την καταχώρισή της στο μητρώο ανωνύμων εταιρειών και σκοπός της εκτός των άλλων η εμπορία και διάθεση ιατρικών προϊόντων και ειδών αναλωσίμων ή μη, υγειονομικού υλικού, ιατρικών ή παραϊατρικών μηχανημάτων κάθε είδους και χρησιμότητας, η εισαγωγή, εξαγωγή και αντιπροσώπευση (αποκλειστική ή μη) οίκων του εξωτερικού ή του εσωτερικού που παράγουν και διαθέτουν τα παραπάνω προϊόντα και είδη.

Ότι το μετοχικό κεφάλαιο ορίστηκε σε 40.000.000 δρχ. και διαιρέθηκε σε 40.000 μετοχές ονομαστικής αξίας 1.000 δρχ. η κάθε μία, εκ των οποίων ο ενάγων ανέλαβε 30.000 μετοχές και η σύζυγός του Α τις υπόλοιπες 10.000 μετοχές. Ότι και η εταιρεία αυτή ευρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο του εναγομένου, ο οποίος ορίστηκε ως Πρόεδρος του Δ.Σ.

και Διευθύνων Σύμβουλος. Ότι από την ίδρυση της τελευταίας ο εναγόμενος έχοντας, όπως προαναφέρεται, υπό τον απόλυτο έλεγχο του τις παραπάνω εταιρείες (μονοπρόσωπη Ε.Π.Ε. και Α.Ε.) μετέφερε το σύνολο των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων από την πρώτη Ε.Π.Ε. στη δεύτερη Α.Ε., που συστέγασε στα επί της οδού .....

αρ. ... γραφεία, ιδιοκτησίας της τελευταίας Α.Ε. Ότι ειδικότερα, έχοντας πετύχει κατά το έτος 1999 τα δικαιώματα αποκλειστικής αντιπροσώπευσης του Γαλλικού Οίκου ELA MEDIPAC, μετέφερε, με τη συναίνεση του Γαλλικού Οίκου, τα δικαιώματα αυτά, που ανήκαν στην Ε.Π.Ε., στην Α.Ε., η οποία (Α.Ε.) συνέχισε την δραστηριότητα της πρώτης χρησιμοποιώντας τους ίδιους συνεργάτες, υπαλλήλους και την υφισταμένη υλικοτεχνική υποδομή και την οργάνωση γενικά της Ε.Π.Ε..

Ότι αποτέλεσμα της συμπεριφοράς αυτής του εναγομένου ήταν, κατ' αρχήν, ο κύκλος εργασιών της Ε.Π.Ε. να παρουσιάσει φθίνουσα πορεία, ενώ αυτός της Α.Ε. ανοδική τοιαύτη, και συγκεκριμένα η πρώτη (Ε.Π.Ε.) είχε κύκλο εργασιών το 1999 ύψους 640.996.575 δρχ., το 2000 ύψους 106.486.260 δρχ., το 2001 ύψους 87.345.479 δρχ. και το 2002 ύψους 100.400 Ευρώ (ή 34.211.300 δρχ.), ενώ η δεύτερη είχε κύκλο εργασιών το 2000 ύψους 1.030.060.865, το 2001 ύψους 1.227.435.754 δρχ. (ή 3.602.159,22 Ευρώ), το 2002 ύψους 3.961.032,92 Ευρώ (ή 1.349.721.957 δρχ.) και το 2003 ύψους 6.543.482,01 Ευρώ (ή 3.229.691.495 δρχ.).

Ότι έτσι η Ε.Π.Ε., που ήταν μία κερδοφόρα εταιρεία και είχε παραταθεί το έτος 2000 η διάρκεια της, εμφανίζει (από το έτος 2000 και εντεύθεν) ζημίες. Επίσης δέχεται το Εφετείο ότι η επιχειρηθείσα κατά το έτος 2003, με την επίδοση στις 20.3.2003 αντιγράφου του πρώτου εκτελεστού απογράφου, αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος της αγοράστριας Ε.Π.Ε.

απέβη άκαρπη, καθόσον ο παραπάνω δικαστικός επιμελητής δεν βρήκε περιουσιακά στοιχεία αυτής προς κατάσχεση και ικανοποίηση ων απαιτήσεων της ενάγουσας ύψους 1.614.544,70 Ευρώ, πλέον τόκων. Ότι ο εναγόμενος προέβη στην σύσταση της νέας ανώνυμης εταιρείας, μέσω της οποίας ανέλαβε την συνέχιση και συνέχισε την αντιπροσώπευση του Γαλλικού Οίκου ELA MEDIPAC, ενώ ήταν ευχερές να πράξει αυτό είτε μέσω της υφιστάμενης Ε.Π.Ε.

ή της τροπής αυτής σε ανώνυμη, προκειμένου να αποφύγει την πληρωμή του παραπάνω οφειλόμενου στην ενάγουσα ποσού και ότι, ενόψει αυτών, ο εναγόμενος, καταχρώμενος τη νομική προσωπικότητα της εταιρείας "ΕΛΕΤΡΟΝ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ", παρανόμως και υπαιτίως προξένησε ζημία στην ενάγουσα ύψους 1.614.544, 70 Ευρώ, και άρα συντρέχει περίπτωση άρσεως της νομικής προσωπικότητας της εταιρείας αυτής και πρέπει να γίνει δεκτή η αγωγή.

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 5937/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε γίνει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη η από 19-4-2004 αγωγή της αναιρεσίβλητης και είχε καταδικασθεί ο αναιρεσείων να της καταβάλει και με προσωπική του κράτηση, διάρκειας μέχρι 8 μηνών, το ποσό των 1.614.544,70 ευρώ, εντόκως από της επιδόσεως της αγωγής. 'Ετσι κρίνοντας το Εφετείο, με το να δεχθεί, δηλαδή, ότι η εκ μέρους του αναιρεσείοντος, επίκληση της νομικής προσωπικότητας της εταιρείας "ΕΛΕΤΡΟΝ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΕΠΕ" της οποίας ήταν μοναδικός εταίρος, είναι καταχρηστική, ενόψει της επιδειχθείσης δόλιας συμπεριφοράς του, σκοπούσης στο να καταστήσει την ανωτέρω ΕΠΕ, πρόσωπο αφερέγγυο και εντεύθεν να καταστήσει αδύνατη την ικανοποίηση της απαίτησης της αναιρεσίβλητης κατ' αυτής, προκαλώντας σ'αυτήν ισόποση ζημία και ότι ενόψει τούτων καταφάσκεται στη συγκεκριμένη περίπτωση η άρση της νομικής προσωπικότητας της ΕΠΕ και η μετακύλιση των ευθυνών της σ' αυτόν, δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 281, 914 ΑΚ και 1 παρ. 1 του ν. 3190/1955.

Συνεπώς ο πρώτος κύριος και πρώτος πρόσθετος εκ του αριθ. 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους ο αναιρεσείων παραπονείται για ευθεία παραβίαση των προαναφερθεισών διατάξεων, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παρά το νόμο έκρινε καταχρηστική όχι τη λειτουργία της επιχείρησης αλλά τη μη λειτουργία αυτής δηλαδή γεγονός αρνητικό που δεν ενέχει άσκηση δικαιώματος, ότι η μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων ή των επιχειρηματιών δραστηριοτήτων της ΕΠΕ προς την ΑΕ με σκοπό την ματαίωση της ικανοποιήσεως των απαιτήσεων των δανειστών της γεννά ενδεχομένως ευθύνη της ΑΕ κατ' εφαρμογή των άρθρων 939 ή 979 ΑΚ, δεν ανακύπτει όμως ζήτημα άρσης της νομικής προσωπικότητας της ΕΠΕ και τέλος ότι κάμψη της αυτοτέλειας του νομικού προσώπου της εταιρίας επέρχεται μόνο κατά την ίδρυσή της, μετά δε την ίδρυσή της μόνο στην περίπτωση που η εταιρία χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα της ατομικής δραστηριότητας των εταίρων, είναι αβάσιμοι.

IV.- "Πράγμα", η μη λήψη υπόψη των οποίων ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 περ. β' του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, αποτελούν οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που θεμελιώνουν την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση.

Συνεπώς, δεν αποτελούν πράγματα οι αρνητικοί ισχυρισμοί, εκείνοι δηλαδή που συνιστούν έστω και αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης. Επομένως, είναι απαράδεκτος ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β' του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του, παραδεκτώς επαναφερθέντα, ενώπιόν του με λόγο έφεσης, ισχυρισμό του ότι η ίδρυση της εταιρίας ΕΛΕΤΡΟΝ ΑΕ δεν ήταν δική του επινόηση αλλά αξίωση του αντιπροσωπευόμενου γαλλικού οίκου ELA MEDIΡΑC, η ικανοποίηση της οποίας τέθηκε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της συνεργασίας τους, ο οποίος ισχυρισμός αποτελεί άρνηση της βάσης της αγωγής και ειδικότερα άρνηση του αγωγικού ισχυρισμού περί δόλιας συμπεριφοράς του.

V.- Από τα άρθρα 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τη βασιμότητα ή μη των από τους διαδίκους προβαλλομένων πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Η παράβαση όμως της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 του ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, κατά την έννοια του άρθρου 335 του ΚΠολΔ, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.

ΑΠ 42/2002). Με τον τέταρτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει ως πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης ότι η τελευταία δεν έλαβε υπόψη 1) την από 7-7-1999 επιστολή της ELA MEDIΡΑC και 2) την από 25-8-1999 έγγραφη συμφωνία αποκλειστικής διανομής μεταξύ των εταιριών ΕLETRON ΑΕ WILLARG, έγγραφα που νομίμως αυτή επικαλέσθηκε και προσκόμισε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο προς απόδειξη του ισχυρισμού του, ότι η ίδρυση της ανώνυμης εταιρίας ELETRON AE ήταν αξίωση του γαλλικού οίκου ELA MEDIΡΑC και είχε τεθεί ως προϋπόθεση της συνέχισης της συνεργασίας τους.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος αφού τα ως άνω έγγραφα στηρίζοντα κατ' αυτόν τον παραπάνω ισχυρισμό του, κατέτειναν σε απόδειξη αρνητικού της αγωγής ισχυρισμού που δεν είχε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ενόψει του ότι το Εφετείο έκρινε ως υπαίτια και παράνομη τη συμπεριφορά του αναιρεσείοντος να λειτουργήσει την ELETRON AE με τους υπαλλήλους και εν γένει υποδομή της ΕΠΕ, και να μεταφέρει τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της δεύτερης στην πρώτη ώστε να καταστεί αυτή (ΕΠΕ) αφερέγγυο πρόσωπο.

VI.- Ο τέταρτος λόγος εκ του αριθ. 1 περ. β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ για παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας κατά την εφαρμογή της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 914 ΑΚ, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 αριθ. 3 του ΚΠολΔ, είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος, αφού δεν μνημονεύονται στο αναιρετήριο τα διδάγματα της κοινής πείρας, τα οποία φέρονται ως παραβιασθέντα κατά την εφαρμογή της ως άνω διάταξης.

VII.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας στερείται νόμιμης βάσης και πρέπει να αναιρεθεί για το λόγο αυτό, όταν από τις αιτιολογίες της δεν προκύπτουν τα αναγκαία πραγματικά περιστατικά για την υπαγωγή στη διάταξη που εφαρμόσθηκε και συνεπώς δεν μπορεί να γίνει από τον 'Αρειο Πάγο ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης αυτής, όχι δε όταν πρόκειται για ελλείψεις κατά την ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από αυτές εκτίθεται σαφώς και πλήρως.

Εξάλλου, ζητήματα, για τα οποία η απουσία πλήρους αιτιολογίας ή η ύπαρξη ανεπαρκούς ή αντιφατικής αιτιολογίας δημιουργεί λόγο αναίρεσης, δεν θεωρούνται τα απλά επιχειρήματα που προβάλλουν οι διάδικοι προς υποστήριξη των απόψεών τους, αλλά οι ισχυρισμοί εκείνου που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάλυση ασκηθέντος ουσιαστικού δικαιώματος είτε ως επιθετικού είτε ως αμυντικού μέσου.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, ψέγεται το Εφετείο ότι δεν έχει αιτιολογίες άλλως έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες επί ζητήματος ασκούντος ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα, ενώ δέχεται ότι ο μεν κύκλος εργασιών της ΕΠΕ παρουσίασε φθίνουσα πορεία αυτός δε της ΑΕ ανοδική πορεία και ότι η ΕΠΕ από το έτος 1999 μέχρι και το έτος 2002 εισέπραξε από πωλήσεις 3.644.039 ευρώ, δεν αιτιολογεί γιατί από του έτους 2003 έως του μηνός Μαρτίου 2003 η αναιρεσίβλητη δεν προέβη προς ικανοποίηση της απαιτήσεώς της σε κατάσχεση στα χέρια τρίτων οφειλετών.

Με την προβολή όμως της αιτιάσεως αυτής ο αναιρεσείων, υπό την επίφαση της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελιώσεως του ως άνω αναιρετικού λόγου, πλήττει την εφετειακή απόφαση ως προς την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση από το Εφετείο των αποδείξεων και την εξ αυτών συναγωγή του σαφώς διατυπουμένου αποδεικτικού πορίσματος.

Συνεπώς ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-5-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 2420/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και τους περιεχόμενους στο από 24-5-2007 ιδιαίτερο δικόγραφο προσθέτους λόγους αναίρεσης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ