302/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 302 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 302/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Ε. Χ., κατοίκου ... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λάλλα.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά του Θωμαΐδα Κουρτέση, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27/9/2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4221/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 1031/2013 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/9/2014 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης, ανέγνωσε την από 14/1/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η ένδικη αίτηση αναίρεσης, ως προς τον πρώτο λόγο της. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά το άρθρο 8 παρ. 1 του α.ν. 1539/1938, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 24 του ν. 2732/1999 και ισχύει από τη δημοσίευση του τελευταίου αυτού νόμου στην εφημερίδα της Κυβέρνησης, στις 30.7.1999 (άρθρο 28 ίδιου νόμου), "οποιοσδήποτε αξιώνει δικαίωμα κυριότητας ή άλλο εκτός της νομής εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου έναντι του ελληνικού δημοσίου, ανεξάρτητα αν αυτό κατέχεται από το Δημόσιο ή τον ίδιο, οφείλει πριν υποβάλει σχετική αγωγή στο αρμόδιο, κατά τις κείμενες διατάξεις, δικαστήριο, να κοινοποιήσει με δικαστικό επιμελητή προς το Δημόσιο αίτηση, η οποία θα περιλαμβάνει τις αξιώσεις του, δηλαδή το δικαίωμα του, το είδος, την έκταση, την ακριβή θέση, όπου κείται το ακίνητο, και τα όρια του μετά τοπογραφικού διαγράμματος, συνταγμένου από μηχανικό και τους τίτλους, στους οποίους στηρίζει το δικαίωμα του, ως και τα ονόματα και την ακριβή διεύθυνση κατοικίας των μαρτύρων, οι οποίοι μπορούν να καταθέσουν υπέρ αυτού.

Αγωγή που ασκείται χωρίς να έχει τηρηθεί η ως άνω προδικασία κηρύσσεται απαράδεκτη από το αρμόδιο δικαστήριο". Επίσης κατά την παράγραφο 4 του άρθρου αυτού, μόνον έξι μήνες μετά την επίδοση της ως άνω αιτήσεως μπορούν οι αναφερόμενοι στην παράγραφο 1 του εν λόγω άρθρου, αν δεν λάβουν ειδοποίηση για την αποδοχή των αξιώσεών τους, στο σύνολο ή κατά ένα μέρος, να ασκήσουν αγωγή.

Οι διατάξεις αυτές, οι οποίες, ως εξ αυτών προκύπτει, αποσκοπούν στην προστασία των δημοσίων κτημάτων, δεν έχουν λόγο εφαρμογής, ενόσω μεταξύ του Δημοσίου και των αντιδίκων του που αξιώνουν έναντι αυτού εμπράγματο δικαίωμα επί ακινήτου, έχει κριθεί με δύναμη δεδικασμένου ότι πρόκειται όχι για δημόσιο αλλά για ιδιωτικό κτήμα.

Ακολούθως και το δικαστήριο, που υπό τέτοια δεδομένα απορρίψει αγωγή αντιδίκων του Ελληνικού Δημοσίου ως απαράδεκτη για μη τήρηση των άνω διατάξεων του άρθρου 8 παρ. 1 και 4 του α.ν 1539/1938 (όπως τροποποιούμενος, ως άνω, ισχύει), υποπίπτει στην αναιρετική πλημμέλεια του αριθμού 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ για παρά το νόμο κήρυξη απαραδέκτου.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε, ότι μεταξύ των διαδίκων έχει κριθεί με δύναμη δεδικασμένου- με την 602/2003 αμετάκλητη ήδη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς- ότι " η επίδικη έκταση είναι ιδιωτική και δεν ανήκει στο εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο...".

Παρά ταύτα, - το Εφετείο- έκρινε, ότι πρέπει η ένδικη αναγνωριστική κυριότητας της επίδικης έκτασης αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος να απορριφθεί ως απαράδεκτη, για μη τήρηση της άνω προδικασίας του άρθρου 8 παρ. 1 του α.ν 1539/1938 (όπως τροποποιημένος, ως άνω , ισχύει), και απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος, ότι υπό τα δεδομένα αυτά δεν ήταν αναγκαία η τήρηση της προδικασίας αυτής, επικυρώνοντας, έτσι, την απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, στο οποίο είχε εκφέρει όμοια- με το Εφετείο-κρίση.

Έτσι, όμως, που έκρινε το Εφετείο, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, κατά το βάσιμο, από τον αριθμό- όχι 16, αλλά -14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρώτο λόγο της αναίρεσης, ο οποίος και πρέπει να γίνει δεκτός. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Μονομελές Εφετείο αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο δικαστή εκτός από εκείνο που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί τη 1031/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Μονομελές Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή εκτός από εκείνο που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση.

Διατάσσει να επιστραφεί το κατατεθέν παράβολο στον καταθέσαντα.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, 17 Φεβρουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ