300/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 300 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Πολιτική δικονομία. Αναίρεση. Αγωγή καταβολής αποζημίωσης από αδικοπραξία. Η μη παράθεση στην απόφαση των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν την αδικοπραξία, για τα οποία υποχρεώθηκε ο εναγόμενος στην καταβολή χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, και ο προσδιορισμό τους με παραπομπή αποκλειστικά στο δικόγραφο της αγωγής, στερεί την απόφαση νόμιμης βάσης (άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ).

Αριθμός 300/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Π. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Λιάγκα

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Γ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Μυταλούδη .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-6-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:5979/2002 μη οριστική, 2944/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 733/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 13-4-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου ανέγνωσε την από 2-12-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης, ιδρύεται όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του κατάλληλου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία εκδόθηκε επί εφέσεως του αναιρεσιβλήτου κατά της 2944/2007 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε ως βάσιμη την από 10-6-2001 αγωγή του αναιρεσείοντος για καταβολή αποζημίωσης, λόγω αδικοπραξίας, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "αποδείχθηκε ότι ο τέταρτος εναγόμενος (Θ.Π.), εξεταζόμενος ένορκα ως μάρτυρας στις 29-3-1999 ενώπιον των ανακριτικών υπαλλήλων της Δ/νσης Οικονομικού Εγκλήματος Αθηνών που διενεργούσαν προανάκριση στα πλαίσια της με αριθμό ΑΒΜ Α99/422 μήνυσης που είχε υποβάλλει αρμόδια η πρώτη εναγομένη σε βάρος του ενάγοντα, εγκαλώντας τον για το αδίκημα της τοκογλυφίας, κατέθεσε τα αναφερόμενα στην αγωγή γεγονότα σε βάρος του.

Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, αποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της ανωτέρω κατάθεσης είναι ψευδές, πράγμα που σαφώς γνώριζε ο τέταρτος εναγόμενος, τα ισχυριζόμενα ψευδή, και ο εναγόμενος τα διέδιδε ενώπιον τρίτων εν γνώσει της αναληθείας τους με πρόθεση βλάβης της προσωπικότητας του ενάγοντα και της επαγγελματικής του οντότητας...

Με βάση τα παραπάνω και το παρόν δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη, προς αποκατάσταση της οποίας πρέπει να του επιδικασθεί ανάλογη χρηματική ικανοποίηση, η οποία ανέρχεται στο ποσό των 40.000 ευρώ". Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμη κατ' ουσίαν την έφεση του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος Θ.Π..

Έτσι που έκρινε, το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 57, 59, 297, 298, 914, 932 Α.Κ., καθόσον δέχθηκε αδικοπρακτική συμπεριφορά του αναιρεσείοντος, χωρίς να παραθέτει καθόλου στην απόφασή του τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την συμπεριφορά αυτή, δηλαδή τα περιστατικά που ο αναιρεσείων κατέθεσε (εν γνώσει του, ψευδώς), κατά την εξέτασή του ως μάρτυρα και τα οποία ο ίδιος διέδωσε (εν γνώσει της αναληθείας τους) και με σκοπό να βλάψει τον ενάγοντα, τα οποία περιστατικά ο αναιρεσίβλητος, με τα διαλαμβανόμενα στην έφεσή του ότι "είναι ψευδές, καταχρηστικόν και αβάσιμον λοιπόν ότι εγώ ο εκκαλών διέδιδα ενώπιον τρίτων τα αναφερόμενα στην αγωγή και την επικαλούμενη (εκκαλούμενη) απόφαση τελώντας εν γνώσει της αναληθείας τους με πρόθεση βλάβης της προσωπικότητας του ενάγοντος και της επαγγελματικής οντότητας και τούτο έχει αποδειχθεί αμετακλήτως, αφού αθωώθηκα με την 60028/2007 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών δια της οποίας εκηρύχθην αθώος δια το αδίκημα της ψευδορκίας μάρτυρα και της συκοφαντικής δυσφήμησης...", ρητά αμφισβήτησε και παραπονέθηκε για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά για τον προσδιορισμό των περιστατικών αυτών το Εφετείο παραπέμπει, ανεπιτρέπτως, στο δικόγραφο της αγωγής..

Η αναφορά του Εφετείου ότι "τα ανωτέρω έχουν κριθεί αμετάκλητα με την 19050/2003 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών..." δεν καθιστά περιττή την παράθεση στην προσβαλλόμενη απόφαση των ανωτέρω περιστατικών, ενόψει και του ότι δεν παράγεται δεδικασμένο στην πολιτική δίκη από απόφαση του ποινικού δικαστηρίου.

Η ανωτέρω πλημμέλεια του Εφετείου καθιστά αδύνατο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου. Επομένως, ο μοναδικός και ορισμένος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι με την προσβαλλόμενη απόφασή του το Εφετείο παραβίασε με εσφαλμένη υπαγωγή και εκ πλαγίου με ανεπαρκή αιτιολογία τις άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, καθόσον "η ανωτέρω αιτιολογία της σε σχέση με το τελικό της πόρισμα είναι εντελώς ανεπαρκής, αφού τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αυτή επικαλείται και οι εν γένει παραδοχές της αναφορικώς με τη φερόμενη συμπεριφορά μου παρατίθενται γενικώς και αορίστως", υπαγόμενος κατ' ορθή εκτίμηση, στο άρθρο 559 αριθ. 19 (όχι και 1) του ΚΠολΔ, είναι βάσιμος και πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 733/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων πεντακοσίων (3.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 28 Φεβρουαρίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ