29/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 29 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 29/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. χήρας Π. Μ., το γένος Α. Ρ., 2 Η. Μ. του Π., 3Π. Μ. του Η., νομίμως εκπροσωπούμενου από τους γονείς του ως ανήλικο: α) Η. Π. Μ. και ) Β. συζύγου Η. Μ., όλων των ανωτέρω κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θαλή Πολυχρονάκο και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ν. Τ. του Σ., 2 Σ. συζ. Σ. Τ., κατοίκων αμφοτέρων δ.δ. Σκούρας Δήμου Θεραπνών Ν.Λακωνίας, και 3. Του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού εκ του νόμου διαδόχου της Ανώνυμης Εταιρίας Γενικών Ασφαλίσεων με την επωνυμία "…." της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε οριστικά. Οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλη Κούρτη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ'αρ.κατθ.1087/ΕΓα62/11-7-2003, 5-7-2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σπάρτης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:177/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 161/2009 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23-11-2009 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 1-2-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των άρθρων 335, 339, 591 παρ.1 και 681 Α'του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο και στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητα, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση, πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκη.

Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι και αυτοί που θεμελιώνουν την αγωγή. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ.11 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως κατά της αποφάσεώς του. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τέτοια αποδεικτικά μέσα.

Στην προκειμένη περίπτωση, επί της από 5-7-2003 αγωγής των μελών της οικογένειας του θανόντος σε τροχαίο ατύχημα Π. Μ., πεζού στη δημοτική οδό Λεωνίδου της πόλεως Σπάρτης, τον οποίο παρέσυρε και τραυμάτισε θανάσιμα αγροτικό αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο Ν. Τ., με αίτημα την επιδίκαση θετικής ζημίας και χρηματικής ικανοποίησης για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το θάνατό του, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε συνυπαιτιότητα των εμπλακέντων στο ατύχημα του μεν πεζού σε ποσοστό 70%, του δε οδηγού σε 30%.

Οι ενάγοντες για την απόδειξη του αγωγικού τους ισχυρισμού ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το θανάσιμο τραυματισμό του πεζού είναι ο οδηγός του αυτοκινήτου επικαλέστηκαν και προσκόμισαν τόσο πρωτοδίκως, όσο και στο δεύτερο βαθμό 1)την από 6-2-2002 έκθεση αυτοψίας Τ.Τ.Σπάρτης του Ανθ/μου Χ. Α. και 2)το από 6-2-2002 σχεδιάγραμμα Τ.Τ.Σπάρτης, που συντάχθηκε από τον ίδιο.

Από το σύνολο όμως των αιτιολογιών της πληττομένης αποφάσεως δημιουργούνται αμφιβολίες αν το Εφετείο έλαβε υπόψη τα ανωτέρω έγγραφα, αφού παραλείπει να διαβεβαιώσει ότι έλαβε υπόψη τα έγγραφα στα οποία αναφέρετο η εν λόγω αναιρετική αιτίαση.

Έτσι δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι έλαβε υπόψη τα εν λόγω έγγραφα, κρίσιμα για την ουσιαστική βασιμότητα της αγωγής. Επομένως είναι βάσιμος ο από το άρθρο 559 αριθ.11 ΚΠολΔ δεύτερος λόγος αναίρεσης. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, παρελκούσης της έρευνας του πρώτου αναιρετικού λόγου, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνιση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων (άρθρο 183 ΚΠολΔ), που κατέθεσαν και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 161/2009 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ