29/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 29 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 29/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σωκράτη Γοριδάρη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσίβλητων: 1. .....και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Μαλλιακούδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-11-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27659/2003 προδικαστική, 13505/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 843/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση των δύο τελευταίων αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16-5-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 24-10-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης της 13505/2005 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης να γίνει δε δεκτή η αίτηση αναίρεσης της 843/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στο οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε, αναφορικώς με την ένδικη αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, ότι οι ενάγοντες είναι, από το έτος 1999, συγκύριοι, κατά ποσοστό 34% ο πρώτος και 66% η δεύτερη, του ......

αγροτεμαχίου, συνολικού εμβαδού 7.500τ.μ.,που βρίσκεται στην περιοχή του αγροκτήματος ..... του νομού Θεσσαλονίκης ο δε εναγόμενος είναι αποκλειστικός κύριος του .....αγροτεμαχίου, εμβαδού 7.073 τ.μ., που βρίσκεται στην ίδια περιοχή και στο νότιο τμήμα του συνορεύει με το ανωτέρω ακίνητο των εναγόντων. Το έτος 1987 ο τελευταίος ανήγειρε στο ακίνητό του διώροφη κατοικία και προέβη σε περίφραξη, με τοιχίο, καταλαμβάνοντας ένα τμήμα του ακινήτου των εναγόντων, στο βόρειο μέρος του, εμβαδού 1.068 τ.μ., με σκοπό να το προσαρτήσει στην ιδιοκτησία του.

Οι τότε κύριοι του ακινήτου και δικαιοπάροχοι των εναγόντων διαμαρτυρήθηκαν, με συνέπεια ο εναγόμενος να αφαιρέσει τμήμα της περίφραξης που ήταν κατασκευασμένη από συρματόπλεγμα.. Τον Φεβρουάριο όμως του 2002, δημιούργησε τοιχίο, στα όρια της παλαιάς περίφραξης ενσωματώνοντας στο δικό του οικόπεδο, το επίδικο εδαφικό τμήμα, επικαλούμενος ίδια κυριότητα επ' αυτού και αρνήθηκε να το αποδώσει στους ενάγοντες που του κοινοποίησαν την από 14-4-2004 εξώδικη πρόσκληση- διαμαρτυρία.

Την κρίση του, ότι η περίφραξη που έκανε ο εναγόμενος βρίσκεται εντός του οικοπέδου των εναγόντων, στο βόρειο τμήμα αυτού, συνακόλουθα και ότι το επίδικο εδαφικό τμήμα ανήκει κατά κυριότητα στους ενάγοντες, στήριξε το Εφετείο στο ότι μετά από μετρήσεις του διορισθέντος πραγματογνώμονα το .... κληροτεμάχιο των εναγόντων βρέθηκε να είναι 6.500 τ.μ., και όχι 7.500 τ.μ., που αναφέρονται στο τίτλο κτήσης αυτού.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, αφού απέρριψε ως αβάσιμη την ένσταση του εναγομένου περί καταχρηστικής άσκησης της ένδικης αξίωσης, με την αιτιολογία ότι δεν προέκυψαν περιστατικά από τα οποία να συνάγεται αδράνεια των εναγόντων ή των δικαιοπάρόχων τους, ενώ η κατασκευή της περίφραξης έγινε με πρωτοβουλία του εναγομένου, το ότι δε ο εναγόμενος θα υποστεί ζημία από τη μετατόπισή της στα σωστά όρια δεν συνιστά καταχρηστική συμπεριφορά των εναγόντων, έκρινε ως βάσιμη την αγωγή, και επικυρώνοντας την εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση, που δέχθηκε τα ίδια, απέρριψε την έφεση.

Όπως έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στήριξε την κρίση του επί του ουσιώδους ζητήματος για την έκβαση της δίκης, της κυριότητας των εναγόντων επί του επίδικου εδαφικού τμήματος των 1068 τ.μ. Διότι ως προς το ζήτημα αυτό αρκέσθηκε στο ότι μετά από μετρήσεις του διορισθέντος πραγματογνώμονα το .....

κληροτεμάχιο των εναγόντων βρέθηκε να είναι 6.500 τ.μ., και όχι 7.500 τ.μ., που αναφέρονται στο τίτλο κτήσης αυτού, χωρίς όμως περαιτέρω να αναφέρει, προς πλήρη αιτιολόγηση του πορίσματός αυτού, πραγματικά περιστατικά που ήταν αναγκαία για να στηριχθεί η κρίση του , ότι το επίδικο αποτελεί τμήμα της ελλείπουσας αυτής έκτασης του ακινήτου των εναγόντων, και μάλιστα αυτό ενσωματώθηκε στο όμορο ακίνητο του εναγομένου, με αναφορά στην έκταση του όμορου ακινήτου του εναγομένου, αν δηλαδή αυτό καταμετρήθηκε και βρέθηκε να είναι 7.073τ.μ.,που σύμφωνα με τις παραδοχές της απόφασης ήταν η έκτασή του, ή βρέθηκε να είναι μεγαλύτερο αυτής και μάλιστα κατά 1068 τ.μ., ήτοι όσο και η έκταση του επίδικου εδαφικού τμήματος.

Επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, που αυτεπαγγέλτως προτείνεται από τον Εισηγητή (άρθρο 562 παρ.4 ΚΠολΔ), πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, να αναιρεθεί η πληττόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές(άρθρο 580 παρ.3ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί, την 843/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ