299/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 299 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 299/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας (Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω.)", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2)Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης (Ε.Τ.Ε.Α.) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και ως καθολικού διαδόχου του Κλάδου Ασφάλισης Προσωπικού Δ.Ε.Η. του Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας (Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω.)", ως προς τους κατ' επικουρική ασφάλιση ασφαλισμένους του. Το 1ο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευσταθία Καλαντζή, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και το 2ο εκπροσωπήθηκε από τις πληρεξούσιες δικηγόρους του Ελένη Μυλωνά και Βασιλική Πυργάκη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε" (Δ.Ε.Η. Α.Ε.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαράλαμπο Σινοδινό, ο οποίος διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο για τη συνέχιση τον δικηγόρο Αθηνών Δημήτριο Λιάππη.

Κοινοποιούμενη προς: 1)Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.) που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής, όπως εκπροσωπείται νόμιμα, 2)Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ - ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ, Ι.Κ.Α. Ε.Τ.Α.Μ., που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, και 3)Πανελληνία Ομοσπονδία Συνταξιούχων ΔΕΗ (Π.Ο.Σ. - Δ.Ε.Η.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/1/2007 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, την από 22/1/2007 αγωγή του "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΔΕΗ" (ΟΑΠ-ΔΕΗ) και την από 18/4/2007 πρόσθετη παρέμβαση της "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΔΕΗ", που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7420/2007 του ίδιου Δικαστηρίου, 783/2009 μη οριστική και 4841/2013 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν τα αναιρεσείοντα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου με την από 9/4/2014 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης, ανέγνωσε την από 14/1/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσίβλητης ζήτησαν την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη των αντιδίκων της στη δικαστική της δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από της ισχύος του Ν. 4491/1996, η ΔΕΗ, η οποία από της ιδρύσεώς της, δυνάμει του άρθρου 1 παρ. 1 Ν. 1468/1950, αποτελούσε, ως προς το κύριο έργο της, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, ειδικώς, ως προς τον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης του προσωπικού της, λειτουργούσε μέχρι την ίδρυση, με το άρθρο 34 Ν 2773/1999, του Οργανισμού Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ (ΟΑΠ-ΔΕΗ), ως φορέας κοινωνικής ασφάλισης και ασκούσε το έργο που αφορούσε τον τομέα αυτό με την ειδικώς συσταθείσα για το σκοπό αυτό Διεύθυνση Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ.

Από την καθιερωθείσα με τον ανωτέρω Ν- 4491/1966 κοινωνική ασφάλιση του Προσωπικού της ΔΕΗ, την οποία είχε αναλάβει η ίδια η ΔΕΗ, ρητά εξαιρέθηκε, με το άρθρο 2 § 2 του ίδιου νόμου, το προσωπικό της ΔΕΗ που υπαγόταν στην ασφάλιση του υφιστάμενου τότε Ταμείου Ασφαλίσεως Προσωπικού της Ηλεκτρικής Εταιρείας Αθηνών -Πειραιώς και της Ελληνικής Ηλεκτρικής Εταιρείας (ΗΕΑΠ-ΕΗΕ).

Επακολούθησε ο Ν. 163/1975, στον οποίο, ενόψει της προβλεπόμενης από το άρθρο 2 § 1 του νόμου αυτού κατάργησης στο μέλλον του Ταμείου Ασφαλίσεως Προσωπικού ΗΕΑΠ-ΕΗΕ, όταν ο αριθμός των ασφαλισμένων σ' αυτό θα κατερχόταν κάτω των εκατό, ορίσθηκαν με το άρθρο 5 του ίδιου νόμου τα εξής: "§ 1. Από της, κατά το άρθρον 2 του παρόντος νόμου, καταργήσεως του Ταμείου, άπαντα τα περιουσιακά στοιχεία τούτου ως και αι υποχρεώσεις αυτού, εν τω συνόλω των, περιέρχονται εις την ΔΕΗ, ήτις υπεισέρχεται, ως καθολικός διάδοχος, εις το σύνολον των πάσης φύσεως δικαιωμάτων, πόρων και υποχρεώσεων του καταργουμένου Ταμείου.

§ 3. Από της ισχύος του παρόντος απαγορεύεται η εκποίησις ή οιαδήποτε ετέρα πράξις δεσμεύσεως ή μεταβολής των περιουσιακών στοιχείων του Ταμείου. § 4. Εν περιπτώσει μεταβολής του σήμερον ισχύοντος συστήματος ασφαλίσεως του προσωπικού της ΔΕΗ και συστάσεως ιδίου ασφαλιστικού φορέως ανεξαρτήτου της ΔΕΗ, τα κατά την δημοσίευσιν του παρόντος υφιστάμενα περιουσιακά στοιχεία του Ταμείου περιέρχονται εις τον συσταθησόμενον φορέα".

Η θεσπισθείσα με την άνω διάταξη της § 3 του άρθρου 5 απαγόρευση .της εκποίησης ή οποιασδήποτε πράξης δέσμευσης ή μεταβολής των περιουσιακών στοιχείων του πιο πάνω Ταμείου (ΤΑΠ ΗΕΑΠ-ΕΗΕ) αφορά το χρονικό διάστημα από την έναρξη ισχύος του Ν 163/1975 (20-9-1975) και μέχρι την κατά τα ανωτέρω κατάργηση του Ταμείου και δεν εκτείνεται και στον μετά την κατάργηση αυτού χρόνου, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την § 1 του πιο πάνω άρθρου, φορέας της περιουσίας του Ταμείου θα ήταν η ΔΕΗ.

Κατά την αληθή δε έννοια της § 4 του ίδιου άρθρου 5, η περιέλευση των περιουσιακών στοιχείων του ΤΑΠ ΗΕΑΠ-ΕΗΕ στον "συσταθησόμενο ιδιαίτερο ασφαλιστικό φορέα", αναφέρεται αποκλειστικά στην περίπτωση κατά την οποία, ο νέος ασφαλιστικός φορέας θα ιδρυόταν μέχρι, την προβλεπόμενη κατάργηση του εν λόγω Ταμείου και όχι οποτεδήποτε μετά απ' αυτήν, οπότε η περιέλευση της περιουσίας τούτου στο νέο ασφαλιστικό φορέα θα ήταν δικαιολογημένη, αφού στην περίπτωση αυτή ο νέος ασφαλιστικός φορέας θα αναλάμβανε, αντί της ΔΕΗ, τα κάθε είδους ελλείμματα και βάρη του πιο πάνω Ταμείου.

Στη συνέχεια, με την Φ62/1954/31-5-1985 διαπιστωτική απόφαση του Υπουργού Κοινωνικών Υπηρεσιών, το πιο πάνω Ταμείο (ΤΑΠ ΗΕΑΠ-ΕΗΕ) καταργήθηκε, διότι πληρώθηκε ο προβλεπόμενος από το άρθρο 2 του Ν 163/1975 όρος για την κατάργηση του, αφού ο αριθμός των ασφαλισμένων σ' αυτό κατήλθε κάτω των εκατό, και, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 5 § 1 του ίδιου νόμου, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του καταργηθέντος Ταμείου περιήλθαν στην κυριότητα της ΔΕΗ, η οποία έκτοτε υπεισήλθε ως καθολική διάδοχος αυτού, στο σύνολο των πάσης φύσεως δικαιωμάτων, πόρων και υποχρεώσεων του.

Ακολούθως, το έτος 1999, εκδόθηκε ο Ν 2773/1999, με τον οποίο, ενόψει της υποχρεωτικής απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας, διαχωρίστηκε το διφυές νομικό πρόσωπο της ΔΕΗ σε δύο αυτοτελή νομικά πρόσωπα, ήτοι σε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, που αναπτύσσει την επιχειρηματική δραστηριότητα στο χώρο της ηλεκτρικής ενέργειας με τη μορφή ανώνυμης εταιρείας (ΔΕΗ ΑΕ), και σε νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που θα λειτουργεί ως ασφαλιστικός φορέας του προσωπικού της (Οργανισμός Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ, ΟΑΠ-ΔΕΗ), και ακόμη αντιμετωπίστηκε οριστικά το ασφαλιστικό ζήτημα του προσωπικού και των συνταξιούχων της ΔΕΗ.

Ειδικότερα, με τη διάταξη του άρθρου 34 § 11 του νόμου αυτού ορίζεται ότι "η ΔΕΗ με απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου παραχωρεί στον ΟΑΠ-ΔΕΗ, ατελώς και χωρίς αντάλλαγμα, την κυριότητα των κτιρίων, των οχημάτων, των επίπλων και εξοπλισμών των παιδικών σταθμών, των πολυιατρείων, των κατασκηνώσεων και των λοιπών εγκαταστάσεων που χρησιμοποιεί κατά τη δημοσίευση αυτού του νόμου η Διεύθυνση Ασφάλισης.

Προσωπικού της ΔΕΗ. Οι δαπάνες συντήρησης και ανανέωσης βαρύνουν τον ΟΑΠ-ΔΕΗ". Ενώ με την § 12 του ίδιου άρθρου κυρώνεται η συμφωνία που υπεγράφη στις 30 Ιουλίου 1999 μεταξύ του Υπουργού Ανάπτυξης και της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, με την οποία συμφωνήθηκαν τα εξής: "1. Από τη λειτουργία του ασφαλιστικού Φορέα της ΔΕΗ, βάσει του Ν 4491/1966 και ειδικότερα του άρθρου 7 παρ. 2, έχει σχηματιστεί περιουσία αυτού του φορέα ενσωματωμένη στην περιουσία της ΔΕΗ, η οποία είχε την πλήρη και αποκλειστική διαχείριση των πόρων του Φορέα στο πλαίσιο της κατά τις ανωτέρω διατάξεις ιδιότητας της ως Ασφαλιστή του προσωπικού της .... 2.

Το Κράτος αναγνωρίζει πλήρως τις υποχρεώσεις της ΔΕΗ προς τον ασφαλιστικό της φορέα, έναντι της προαναφερόμενης ενσωματωμένης περιουσίας, και υποκαθιστά τη ΔΕΗ σε όλες τις ασφαλιστικές υποχρεώσεις της προς τους εργαζομένους και συνταξιούχους της. Προς τούτο το Κράτος αναλαμβάνει την πλήρη κάλυψη, με τις αναγκαίες καταβολές, όπως προβλέπεται στην παρ. 6, όλων των αναγκών του νέου Ασφαλιστικού Φορέα Προσωπικού ΔΕΗ (ΝΠΔΔ), καθώς και των εν γένει υποχρεώσεων του.

Ειδικότερα οι υποχρεώσεις που αναλαμβάνει εν προκειμένω το Κράτος αποτελούν αντιπαροχές έναντι της περιουσίας του Ασφαλιστικού Φορέα, κατά τα αναφερόμενα στην παρ. 1, με την οποία περιουσία αυξάνεται η περιουσία της ΔΕΗ και ουσιαστικά του Κράτους, ως ιδιοκτήτη της επιχείρησης ... 6. Οι καταβολές του Κράτους (παρ. 2.) συνιστούν πάγιο πόρο του Νέου Ασφαλιστικού Φορέα Προσωπικού ΔΕΗ (ΝΙΠΔΔ) ....

Οι καταβολές αυτές θα εγγράφονται στον εκάστοτε Κρατικό Προϋπολογισμό, στην εισηγητική έκθεση του οποίου θα γίνεται σημείωση ότι η εγγραφή αυτή γίνεται έναντι της κατά τα ανωτέρω περιουσίας (αντιπαροχή) του Φορέα. Πιο συγκεκριμένα στον εκάστοτε Κρατικό Προϋπολογισμό θα αναγράφεται το προϋπολογιζόμενο ποσό της διαφοράς εσόδων μείον παροχές, το οποίο θα χρησιμοποιείται για τη χρηματοδότηση του φορέα...".

Η αληθής έννοια των ανωτέρω διατάξεων του άρθρου 34 § 12 Ν 2773/1999 είναι ότι, το μεν Κράτος ανέλαβε την πλήρη κάλυψη όλων των οικονομικών αναγκών και εν γένει υποχρεώσεων του νέου Ασφαλιστικού Φορέα, με εγγραφή των σχετικών καταβολών στον εκάστοτε κρατικό προϋπολογισμό, η δε περιουσία που είχε σχηματιστεί από τη διαχείριση μέχρι τότε από τη ΔΕΗ, με την ιδιότητα της ως Ασφαλιστικού Φορέα του προσωπικού της, των πόρων που αναφέρονται στις παραπάνω διατάξεις των άρθρων 7 Ν.4491/1966 και 5 ΝΔ 4202/1961, παρέμεινε ενσωματωμένη στην περιουσία της ΔΕΗ ΑΕ, προκειμένου να λειτουργήσει, λόγω της συμμετοχής του Κράτους στο μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΗ ΑΕ, ως αντάλλαγμα για τις καταβολές του Κράτους προς το νέο Οργανισμό (ΟΑΠ-ΔΕΗ), και όχι ότι άλλα περιουσιακά στοιχεία που απέκτησε το τότε διφυές νομικό πρόσωπο της ΔΕΗ ΑΕ από τη μέχρι την ισχύ του Ν 2773/1999 λειτουργία της ως Ασφαλιστικού Φορέα του προσωπικού της, όπως είναι και τα περιουσιακά στοιχεία που, κατά τα προεκτεθέντα, περιήλθαν στην κυριότητα αυτής, ως καθολικής διαδόχου του καταργηθέντος το έτος 1985 Ταμείου Ασφάλισης Προσωπικού ΗΕΑΠ-ΕΗΕ, σύμφωνα με το άρθρο 5 § 1 Ν 163/1975, δεν ενσωματώθηκαν στην περιουσία αυτής και ότι έτσι περιέρχονται αυτά, από τη σύσταση του, στο νέο Οργανισμό Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ.

Επομένως, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις του άρθρου 34 Ν 2773/1999, οι οποίες δεν ρυθμίζουν κατά τρόπο διαφορετικό με τις προβλέψεις των διατάξεων του άρθρου 5 Ν 163/1975 την τύχη των περιουσιακών στοιχείων που περιήλθαν στη ΔΕΗ ως καθολική διάδοχο του καταργηθέντος το έτος 1985 Ταμείου Ασφάλισης Προσωπικού ΗΕΑΠ-ΕΗΕ, τα περιουσιακά αυτά στοιχεία παρέμειναν και μετά την ισχύ του Ν. 2773/1999 στην ενσωματωμένη περιουσία της ΔΕΗ ΑΕ και δεν περιήλθαν αυτοδικαίως στην κυριότητα του ΟΑΠ-ΔΕΗ.

Αντίθετο συμπέρασμα δεν μπορεί να συναχθεί από τη διάταξη του άρθρου 8 § 1 ΠΔ 51/2001, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 34 § 2 Ν. 2773/1999, και με την οποία ορίστηκε ότι στους πόρους του ΟΑΠ-ΔΕΗ περιλαμβάνονται και τα έσοδα από τα περιουσιακά στοιχεία που ορίζει ο νόμος 163/1975, δηλαδή και τα έσοδα από τα περιουσιακά στοιχεία που είχε αποκτήσει η ΔΕΗ ως καθολική διάδοχος του ΤΑΠ ΗΕΑΠ-ΕΗΕ, διότι η διάταξη αυτή του άρθρου 8 § 1 .

ΠΔ 51/2001 είναι ανίσχυρη, ως αντικείμενη στην πιο πάνω εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 34 § 2 Ν 2773/1999. Συγκεκριμένα, ενώ η τελευταία ορίζει ότι "με προεδρικό διάταγμα.....ρυθμίζονται στο πλαίσιο των επόμενων παραγράφων... τα σχετικά με τη σύσταση, την οργάνωση και τη λειτουργία του ΟΑΠ-ΔΕΗ, καθώς και κάθε αναγκαία λεπτομέρεια", η εν λόγω διάταξη του άρθρου 8 δεν αφορά τη σύσταση, οργάνωση ή λειτουργία του ασφαλιστικού αυτού οργανισμού, αλλά τη συγκρότηση της ρυθμιζόμενης αποκλειστικά από το Ν 2773/1999 περιουσίας του και επιπλέον έρχεται σε αντίθεση με το σκοπό του νόμου τούτου, ο οποίος καθιερώνει την αρχή της διαφύλαξης της ακεραιότητας της περιουσίας της ΔΕΗ, με μοναδική εξαίρεση τα περιουσιακά στοιχεία που, κατά την προαναφερόμενη διάταξη της παραγράφου 11 του ίδιου άρθρου 34 Ν. 2773/1999, έχει την υποχρέωση η ΔΕΗ να μεταβιβάσει κατ'ακυριότητα στον ΟΑΠ-ΔΕΗ (ΟλομΑΠ 13/2010, ΑΠ 1767/2014).

Εξάλλου, ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται, αν για την εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, το δικαστήριο απαίτησε περισσότερα στοιχεία ή αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ότι αποδείχτηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε τα εξής: "Το επίδικο ακίνητο, ήτοι οικόπεδο μετά των επ' αυτού κτισμάτων, που βρίσκεται στην Αθήνα, στη διασταύρωση των οδών Αγίου Κωνσταντίνου και Γερανίου, ανήκε στην κυριότητα του Ταμείου Ασφάλισης Προσωπικού της Ηλεκτρικής Εταιρίας Αθηνών -Πειραιώς και της Ελληνικής Ηλεκτρικής Εταιρίας (ΗΕΑΠ-ΕΗΕ), το οποίο καταργήθηκε με την Φ52/1594/31-5-1985 απόφαση του Υπουργού Κοινωνικών Υπηρεσιών, όταν τα μέλη του μειώθηκαν σε λιγότερα από εκατό.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, με βάση τη διάταξη του άρθρου 5 § 1 Ν 163/1975, μετά την κατάργηση του ΤΑΠ ΗΕΑΠ-ΕΗΕ, το ακίνητο αυτό περιήλθε στην κυριότητα της ΔΕΗ, ως καθολικής διαδόχου του καταργηθέντος Ταμείου και ενσωματώθηκε στην περιουσία της, παρέμεινε δε και μετά την έναρξη ισχύος του Ν 2773/1999 στην ενσωματωμένη περιουσία της ΔΕΗ ΑΕ και δεν περιήλθε, βάσει των διατάξεων του άρθρου 34 §§ 11 & 12 του τελευταίου νόμου, στην κυριότητα του εφεσίβλητου ΟΑΠ-ΔΕΗ.

Οι ως άνω εκ του νόμου καθολικοί διάδοχοι του αρχικού ενάγοντος -εφεσίβλητου ισχυρίζονται ότι η κρίση της προαναφερθείσας αναιρετικής απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (13/2010) στηρίζεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, δεδομένου ότι δεν τηρήθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο η προβλεπόμενη από το άρθρο 34 § 12 Ν. 2773/1999 συμφωνία περί παγίου πόρου, ότι ο νόμος αυτός αντίκειται στα άρθρα 22 § 5 και 17 § 1 του Συντάγματος και στο άρθρο. 1 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και ότι από της εκδόσεως της αποφάσεως αυτής μέχρι σήμερα μεταβλήθηκαν τα πραγματικά περιστατικά, καθώς και το νομικό και οικονομικό πλαίσιο, διότι με το "Μνημόνιο II" προβλέπεται η άρση του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ, αρνείται το Δημόσιο την ανταποδοτικότητα και καταργήθηκε η οικονομική και λογιστική αυτοτέλεια του ΤΑΥΤΕΚΩ.

Οι ισχυρισμοί αυτοί αλυσιτελώς προβάλλονται, δεδομένου ότι η αναφορά της απόφασης στο Ν.2773/1999 έγινε μόνο για να καταδείξει ότι ο νόμος αυτός δεν ανέτρεψε την επιταγή του Ν.163/1975 για την περιέλευση των περιουσιακών στοιχείων του ΤΑΠ ΗΕΑΠ-ΕΗΕ στη ΔΕΗ. Τα αναφερόμενα δε μεταγενέστερα στοιχεία, δεν έχουν μεταβάλει το άνω υφιστάμενο νομικό καθεστώς.

Κατ' ακολουθίαν η υπό κρίση από 22.1.2007 αγωγή είναι κατ' ουσίαν αβάσιμη, αφού δεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων (ΟΑΠ-ΔΕΗ) απέκτησε την κυριότητα επί του επίδικου ακινήτου, την οποία αντίθετα, όπως αναφέρθηκε, έχει η εναγόμενη ΔΕΗ ΑΕ". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχτηκε ως βάσιμη και κατ' ουσίαν την έφεση της ήδη αναιρεσίβλητης εναγομένης κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, το οποίο είχε εκφέρει αντίθετη κρίση, και, αφού εξαφάνισε την απόφαση αυτή του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και κράτησε και δίκασε την υπόθεση κατ' ουσίαν, απέρριψε, εν τέλει, την άνω -από 22.1.2007- ένδικη διεκδικητική αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως τις προεκτεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των Ν. 163/1975 και 2773/1999 και μάλιστα εκείνες των άρθρων 5 παρ. 3 και 4 του Ν. 163/1975 και 34 του Ν. 2773/1999, που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, τις οποίες σωστά ερμήνευσε και εφάρμοσε, ούτε τις άνω διατάξεις των άρθρων 17 και 22 παρ. 5 του Συντάγματος, που αφορούν στην προστασία της ιδιοκτησίας και στη μέριμνα του κράτους για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, αντίστοιχα, και, επίσης, τις διατάξεις του πρόσθετου (πρώτου) πρωτοκόλλου στη Σύμβαση περί προασπίσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, τις οποίες σωστά ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε, εφόσον υπό τα προεκτιθέμενα δεδομένα δεν συνέτρεχε περίπτωση εφαρμογής τους, και, συνεπώς, οι περί του αντίθέτου, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9.4.2014 αίτηση των 1) Ν.Π.Δ.Π. με την επωνυμία "Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Τραπεζών και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφελείας (Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω) κ.ά. για αναίρεση της 4841/2013 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ. ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Φεβρουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ