299/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 299 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 299/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος Ά. Π. του Γ. κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νικόλαου Βαβούρη και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Χ. Π. του Τ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σαράντη Τόλια και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αριθ. καταθ. 53517/2006 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8577/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1710/2009 προδικαστική και 636/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-12-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 7-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του πρώτου λόγου, κατά το πρώτο σκέλος αυτού, και την απόρριψη του δεύτερου λόγου τούτου και των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 636/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής :

Ο ήδη αναιρεσίβλητος Χ. Π. είχε εγείρει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την από 27.11.2006 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 53517/2006 αγωγή, την οποία έστρεφε κατά α) του ήδη αναιρεσείοντος Ά. Π., ) του Κ. Π. και γ) του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων" (του λοιπού Επικουρικό Κεφάλαιο), ως υποκαταστήσαντος την ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", της οποίας η άδεια λειτουργίας είχε ανακληθεί δυνάμει της υπ' αριθμ.

Κ3 - 9118/25.7.2006 απόφασης του Υπουργού Ανάπτυξης, με την οποία αγωγή ιστορούσε ότι ο πρώτος εναγόμενος, οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... ΔΧΦ αυτοκίνητο, που ανήκε στην ιδιοκτησία του δεύτερου εναγόμενου, από τον οποίο είχε προστηθεί στην οδήγησή του και το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γέννησης αστικής ευθύνης του έναντι τρίτων κατά την κυκλοφορία του στην ως άνω ασφαλιστική εταιρία, η οποία όμως, κατά τα προαναφερόμενα, είχε υποκατασταθεί από το τρίτο εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο, προκάλεσε από υπαιτιότητά του φθορές και βλάβες στην με αριθμό κυκλοφορίας ...

δίκυκλη μοτοσυκλέτα της δικής του ιδιοκτησίας, καθώς και τον τραυματισμό του (ενάγοντος) κατά την σύγκρουση των οχημάτων αυτών που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή. Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησε όπως : α) υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, έκαστος εις ολόκληρον, να του καταβάλουν 459.519,46 ευρώ, ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της θετικής του ζημίας, ως ιδιαίτερη αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, που υπέστη από το ατύχημα και β) να αναγνωρισθεί ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται να του καταβάλουν, έκαστος εις ολόκληρον, το ποσό των 2.102.629 ευρώ, ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της θετικής και αποθετικής του ζημίας, παρούσας και μέλλουσας, ως ιδιαίτερη αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και τα ποσά αυτά εντόκως από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση και όπως απαγγελθεί προσωπική κράτηση κατά του πρώτου εναγόμενου και ήδη αναιρεσείοντος, ως μέσον αναγκαστικής εκτέλεσης της εκδοθησόμενης απόφασης.

Επί της αγωγής αυτής, η οποία συζητήθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, το οποίο δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, η υπ' αριθμ. 8577/2008 οριστική απόφαση, με την οποία, αφού κρίθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του επισυμβάντος ενδίκου ατυχήματος ήταν ο πρώτος εναγόμενος - νυν αναιρεσείων, έγινε εν μέρει δεκτή αυτή, ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη, για τα ειδικότερον εις αυτήν μνημονευόμενα χρηματικά ποσά και απαγγέλθηκε κατά του πρώτου εναγόμενου - νυν αναιρεσείοντος προσωπική κράτηση διάρκειας δώδεκα (12) μηνών, ως μέσον αναγκαστικής εκτέλεσης αυτής.

Κατά της εν λόγω απόφασης άσκησαν ο μεν ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος την από 4.7.2008 και με αριθμό κατάθεσης 2728/2008 έφεση, στρεφομένη καθ' απάντων των πρωτοδίκως εναγομένων, ο δε πρώτος των εναγομένων και ήδη αναιρεσείων την από 25.6.2008 και με αριθμό κατάθεσης 2954/2008 έφεση, στρεφομένη κατά του ενάγοντος, καθώς και πρόσθετους λόγους, με το από 15.1.2009 και με αριθμό κατάθεσης 199/2009 ιδιαίτερο δικόγραφο.

Επί των ως άνω εφέσεων, με τους πρόσθετους λόγους της δεύτερης τούτων, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε αρχικά από το Εφετείο Θεσσαλονίκης η υπ' αριθμ. 1710/2009 παρεμπίπτουσα απόφαση, με την οποία διατάχθηκε η διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης σχετικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντος - αναιρεσίβλητου και την ικανότητα ή μη αυτού προς εργασία, ως εμπόρου δικύκλων μοτοποδηλάτων και μοτοσυκλετών, σύμφωνα με τα ειδικότερον σ' αυτήν εκτιθέμενα.

Στη συνέχεια δε, μετά την διενέργεια της πραγματογνωμοσύνης, εκδόθηκε, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, ερήμην του δευτέρου των εναγομένων - δευτέρου εφεσιβλήτου της πρώτης των ως άνω εφέσεων Κ. Π. και κατ' αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, η υπ' αριθμ.636/2011 απόφαση του παραπάνω Εφετείου, με την οποία, αφού κρίθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος ήταν ο πρώτος εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων, στη συνέχεια έγιναν εν μέρει δεκτές οι ως άνω εφέσεις, εξαφανίσθηκε η εκκαλούμενη πρωτόδικη απόφαση, κρατήθηκε και δικάσθηκε η υπόθεση κατ' ουσία και έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη.

Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνεται ο εν μέρει ηττηθείς πρώτος εναγόμενος - εκκαλών και ήδη αναιρεσείων με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους διατυπούμενους δι' αυτής λόγους, οι οποίοι και ερευνώνται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω ειδικότερον εκτιθέμενα.-

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση γιατί δεν έχει καθόλου ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν, από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν προκύπτουν σαφώς και επαρκώς, τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι, κατά το νόμο, αναγκαία για την εφαρμογή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να μην είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή όχι εφαρμογής του κανόνα αυτού του ουσιαστικού δικαίου.

Αντίθετα, δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης, κατά τη διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις της απόφασης ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση και στάθμισή τους και στην αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως κατά το άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα :

Στις 2.12.2004 και περί ώρα 10.55 π.μ. ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος Χ. Π., οδηγώντας την με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα, ιδιοκτησίας του, κινείτο επί της κεντρικής οδού Μοναστηρίου της πόλης της Θεσσαλονίκης με κατεύθυνση προς την έξοδο της πόλης αυτής. Την ίδια ημέρα και ώρα ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων Ά.

Π., οδηγώντας το με αριθμό κυκλοφορίας ... Δ.Χ.Φ. αυτοκίνητο, στην οδήγηση του οποίου είχε προστηθεί από τον μη μετέχοντα της παρούσας κατ' αναίρεση δίκης ιδιοκτήτη αυτού Κ. Π., αφού κινήθηκε επί της ως άνω οδού Μοναστηρίου, εισήλθε σε παρακείμενο πρατήριο υγρών καυσίμων. Έπειτα, εξερχόμενος από το ως άνω πρατήριο υγρών καυσίμων με το φορτηγό που οδηγούσε, επιχείρησε να διασχίσει κάθετα το ρεύμα κυκλοφορίας της οδού Μοναστηρίου το οποίο είχε κατεύθυνση προς την έξοδο της πόλης, με σκοπό στη συνέχεια να εισέλθει στο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού το οποίο είχε κατεύθυνση προς το κέντρο της πόλης, χωρίς όμως προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να πράξει τούτο χωρίς κίνδυνο ή παρακώλυση των λοιπών χρηστών της οδού που κινούνταν στο ρεύμα κυκλοφορίας της με κατεύθυνση προς την έξοδο της πόλης, λαμβάνοντας υπόψη τη θέση και την ταχύτητά τους, με αποτέλεσμα κατά τον χρόνο που διέσχιζε κάθετα με το φορτηγό που οδηγούσε την οδό Μοναστηρίου, να διακόψει αιφνιδίως την πορεία της οδηγούμενης από τον αναιρεσίβλητο μοτοσυκλέτας, που κινείτο με κανονική ταχύτητα στη μεσαία λωρίδα της οδού αυτής και με κατεύθυνση προς την έξοδο της πόλης.

Ο τελευταίος (αναιρεσίβλητος), μολονότι επιχείρησε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά της πορείας του, έτσι ώστε να διέλθει δια μέσου ενός ελαχίστου ελευθέρου χώρου, πλάτους ενός περίπου μέτρου, όπισθεν του φορτηγού, εντούτοις δεν κατόρθωσε να επιτύχει τούτο και επέπεσε επί του προτελευταίου τροχού αυτού.

Συνεπεία της σύγκρουσης αυτής ο αναιρεσίβλητος οδηγός της μοτοσυκλέτας εκτινάχθηκε στο οδόστρωμα και τραυματίσθηκε. Με βάση δε τα ως άνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά και με τις περαιτέρω παραδοχές ότι ο αναιρεσείων - εναγόμενος δεν κατέβαλε την προσοχή την οποία όφειλε και μπορούσε κατά τις περιστάσεις να καταβάλει ως μέσος συνετός οδηγός οχήματος που εξυπηρετούσε την βιοποριστική μεταφορά πραγμάτων, ήτοι ότι δεν οδηγούσε το όχημά του με σύνεση και έχοντας διαρκώς τεταμένη την προσοχή του στην οδήγηση του οχήματός του και αφού εξήλθε από πρατήριο υγρών καυσίμων που βρισκόταν στην οδό Μοναστηρίου, παντελώς ανέλεγκτα, κινήθηκε στη συνέχεια καθέτως στην οδό αυτή, προς το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας από εκείνο στο οποίο βρισκόταν, με αποτέλεσμα να αποφράξει την πορεία της κανονικά κινούμενης με ταχύτητα 40 - 50 χλμ/ώρα επί της μεσαίας λωρίδας κυκλοφορίας του ρεύματος πορείας μοτοσυκλέτας που οδηγούσε ο αναιρεσίβλητος - ενάγων και να συγκρουσθεί με αυτή, παρά τον προαναφερόμενο αποφευκτικό ελιγμό που πραγματοποίησε ο τελευταίος για να αποφύγει τη σύγκρουση, οδηγήθηκε στην κρίση ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος τυγχάνει ο αναιρεσείων - εναγόμενος και ότι ουδεμία υπαιτιότητα ή συνυπαιτιότητα βαρύνει τον ενάγοντα - αναιρεσίβλητο στην επέλευση αυτού (ατυχήματος).

Στη συνέχεια δε απέρριψε ως αβάσιμο τον πρώτο λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος με τον οποίο παραπονούνταν αυτός για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων σχετικά α) με την μη γενομένη δεκτή άρνηση της υπαιτιότητάς του στην επέλευση του εν λόγω ατυχήματος και β) την απόρριψη της νομίμως προβληθείσας πρωτοδίκως και νομίμως επαναφερθείσας στην κατ' έφεση δίκη ένστασης περί συνυπαιτιότητας του αναιρεσίβλητου στο επίμαχο ατύχημα.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, για έλλειψη πλήρους, σαφούς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίας, αναφορικά με το κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας του αναιρεσείοντος - εναγομένου και της έλλειψης οποιασδήποτε υπαιτιότητας ή συνυπαιτιότητας του αναιρεσίβλητου - ενάγοντος στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος.

Ειδικότερα, ενώ υπονοεί ότι το φορτηγό αυτοκίνητο εξήλθε από τα δεξιά σε σχέση με την πορεία της δίκυκλης μοτοσυκλέτας, με σκοπό αφού διασχίσει το προς την έξοδο της πόλης ρεύμα κυκλοφορίας της οδού Μοναστηρίου, στο οποίο κινείτο η μοτοσυκλέτα, να εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα πορείας αυτής και να κατευθυνθεί προς το κέντρο της πόλης της Θεσσαλονίκης, δέχεται προσπάθεια αποφευκτικού ελιγμού της μοτοσυκλέτας προς τα αριστερά της πορείας της, δηλαδή προς το εμπρόσθιο πλάγιο αριστερό μέρος του φορτηγού και συγχρόνως δέχεται ότι ο οδηγός της μοτοσυκλέτας προσπάθησε να περάσει πίσω από το φορτηγό που οδηγούσε ο αναιρεσείων, δηλαδή δέχεται κίνηση προς τα δεξιά της πορείας της.

Αυτές όμως οι παραδοχές της πληττόμενης εφετειακής απόφασης είναι αντιφατικές μεταξύ τους, αφού δεν είναι λογικά νοητό να επιχειρείται ελιγμός προς τα αριστερά και ταυτόχρονα προσπάθεια υπέρβασης του φορτηγού από το πίσω μέρος του, δηλαδή από τα δεξιά, με αποτέλεσμα της αποτυχημένης αυτής προσπάθειας την πρόσκρουση της μοτοσυκλέτας στην προτελευταία ρόδα του φορτηγού, δηλαδή λογικά αυτήν που βρίσκεται προς τα δεξιά της πορείας της μοτοσυκλέτας.

Περαιτέρω, δεν αναφέρεται στην εφετειακή απόφαση α) το πλάτος του προς την έξοδο της πόλης της Θεσσαλονίκης ρεύματος πορείας της οδού Μοναστηρίου, ενόψει της παραδοχής της εφετειακής απόφασης ότι η μοτοσυκλέτα κινείτο στη μεσαία λωρίδα κυκλοφορίας της ανωτέρω οδού, πράγμα που σημαίνει ότι η οδός αυτή έχει τρείς λωρίδες κυκλοφορίας στο ρεύμα της προς την έξοδο της πόλης, ούτε (αναφέρεται) το πλάτος της μεσαίας λωρίδας κυκλοφορίας στην οποία κινείτο η μοτοσυκλέτα, β) το σημείο σύγκρουσης των οχημάτων επί της οδού, γ) η κατά το χρόνο του ατυχήματος κυκλοφοριακή κίνηση της οδού, τουλάχιστον στο προς την έξοδο της πόλης ρεύμα κυκλοφορίας, δ) η, έστω και κατά προσέγγιση, απόσταση από την οποία αντελήφθη ο αναιρεσίβλητος - ενάγων την έξοδο του φορτηγού στο ως άνω ρεύμα κυκλοφορίας της οδού στο οποίο αυτός κινείτο και ε) αν αυτός (ενάγων) έκανε χρήση πέδης (αν φρενάρισε) προς αποφυγή του ατυχήματος.

Τα στοιχεία αυτά κρίνονται απαραίτητα προκειμένου να διακριβωθεί αν ο ενάγων είχε την δυνατότητα να αντιληφθεί εγκαίρως την κίνηση του φορτηγού αυτοκινήτου, αν το φορτηγό είχε καταλάβει όλο ή το μεγαλύτερο μέρος του ρεύματος πορείας της οδού προς την έξοδο της πόλης και κατά συνέπεια αν είχε αποκλείσει τελείως ή όχι την πορεία αυτής και αν υπήρχε δυνατότητα ή όχι αποφευκτικού ελιγμού της μοτοσυκλέτας, ώστε να περάσει αυτή πίσω από το φορτηγό και αν μπορούσε να αποφευχθεί ή όχι το ατύχημα με χρήση του συστήματος πέδησης της μοτοσυκλέτας.

Ακόμη δεν μνημονεύεται το αν η ταχύτητα των οχημάτων στο σημείο του ατυχήματος καθορίζεται με ειδική πινακίδα σήμανσης και ποία είναι αυτή, ή αν η γενομένη δεκτή ταχύτητα της μοτοσυκλέτας, των 40 - 50 χλμ/ω, ήταν η γενικώς καθοριζόμενη από το άρθρο 20 § 1 του ΚΟΚ (Ν. 2696/1999) για κατοικημένες περιοχές, ώστε σε συνδυασμό προς τα προαναφερόμενα στοιχεία να κριθεί το ζήτημα της αποκλειστικής υπαιτιότητας του εναγομένου - αναιρεσείοντος στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος και της τυχόν συνυπαιτιότητας σε τούτο του ενάγοντος - αναιρεσίβλητου.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, κατά το σκέλος του από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της εκ πλαγίου παραβίασης των διατάξεων των άρθρων 914 και 300 ΑΚ (έννοια αδικοπραξίας και ζημία από οικείο πταίσμα, αντίστοιχα) και ο οποίος διαλαμβάνει πάντα τα απαιτούμενα για το ορισμένο και άρα παραδεκτό αυτού στοιχεία, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος.

Περαιτέρω και λόγω του ότι η αναιρετική εμβέλεια του λόγου τούτου της αναίρεσης εκτείνεται στο σύνολο της προσβαλλόμενης με αυτόν απόφασης, καθίσταται αλυσιτελής η εξέταση των λοιπών λόγων αυτής (αναίρεσης). Κατόπιν λοιπόν πάντων των προαναφερομένων πρέπει, κατά παραδοχή του λόγου αυτού της αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, μόνον όσον αφορά τον ήδη αναιρεσείοντα, να παραπεμφθεί η υπόθεση ως προς αυτόν για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο το οποίο εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση και το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που δίκασαν (άρθρ. 580 § 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του έχοντος καταθέσει και προτάσεις αναιρεσείοντος (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την εκδοθείσα κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 636/2011 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά τα εις το σκεπτικό ειδικότερον εκτιθέμενα.-

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.-

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 2014 .

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ