295/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 295 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 295/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Nοεμβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "MARKTEL Ανώνυμη Εμπορική Εταιρεία Κινητής Τηλεφωνίας-Πληροφορικής Τηλεπικοινωνιών και Πολυμέσων", που εδρεύει στο Χολαργό Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μιλτιάδη Καραγιάννη.

Της αναιρεσίβλητης : Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "VODAFONE ΠΑΝΑΦΟΝ Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Τηλεπικοινωνιών", που εδρεύει στο Χαλάνδρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικήτα Φορτσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-12-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2663/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 4850/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 31-3-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 12-10-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους, στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ το άρθρο 562 ΚΠολΔ ορίζει στην παρ. 2 ότι "είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη".

Η διάταξη αυτή καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των αναιρετικών λόγων, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Ειδικότερα, πρέπει, για τη διαδικαστική πληρότητα του λόγου αναιρέσεως, να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που τον στηρίζει είχε προταθεί-και μάλιστα παραδεκτώς και νομίμως-στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να αναφέρεται δηλαδή ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεως του ισχυρισμού στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, καθώς και ο τρόπος επαναφοράς του στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο.

Εξάλλου, ο ισχυρισμός (ένσταση), περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος (άρθρο 281 ΑΚ), δεν αφορά στη δημόσια τάξη-η οποία εν προκειμένω ταυτίζεται εννοιολογικώς με τη διεθνή δημόσια τάξη του άρθρου 33 ΑΚ-και άρα για να είναι παραδεκτός ο επί του άνω ισχυρισμού στηριζόμενος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει ο ισχυρισμός αυτός να έχει προβληθεί (παραδεκτώς και νομίμως) στο ουσιαστικό δικαστήριο και επιπλέον το γεγονός της προβολής του να αναφέρεται στο δικόγραφο της αναιρετικής αιτήσεως.

Εν προκειμένω, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο, κατ' αποδοχή εφέσεως της αναιρεσίβλητης κατά της αντιθέτως κρίνασας πρωτόδικης αποφάσεως, απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την από 29-12-2003 αγωγή της αναιρεσείουσας, περί επιδικάσεως στην τελευταία αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως για την περιουσιακή ζημία και την ηθική βλάβη, αντιστοίχως, που υπέστη εξαιτίας της αναφερόμενης σ' αυτή (αγωγή) αντισυμβατικής και αδικοπρακτικής συμπεριφοράς της αναιρεσίβλητης.

Στην απορριπτική αυτή κρίση κατέληξε, δεχθέν τον εκ μέρους της αναιρεσίβλητης (εναγομένης) προβληθέντα (κατ' ένσταση) ισχυρισμό περί πληρώσεως της - ενυπάρχουσας στην κρίσιμη σύμβαση δικαιοχρήσεως (franschising) - διαλυτικής αιρέσεως και απορρίψαν ως ουσιαστικώς αβάσιμη την αντένσταση της αναιρεσείουσας (ενάγουσας) περί θεωρήσεως ως μη πληρωθείσας της εν λόγω αιρέσεως, ως εκ του ότι την πλήρωσή της προκάλεσε αντίθετα προς την καλή πίστη η αναιρεσίβλητη.

Με τους πρώτο και δεύτερο (μοναδικούς) λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ, αποδίδονται στο Εφετείο, αντιστοίχως, οι αιτιάσεις α) ότι παρεβίασε, παραλείποντας να εφαρμόσει, τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, με βάση την οποία η εκτιθέμενη στο αναιρετήριο "προκλητικά κακόπιστη συμπεριφορά" της αναιρεσίβλητης "καθιστά αβάσιμη" την ανωτέρω ένστασή της και β) ότι η προσβαλλόμενη απόφασή του" στερείται οποιασδήποτε αιτιολογίας, αλλά ακόμη και απλής αναφοράς" επί του, αποτελούντος "αιτιολογημένη άρνηση" της ως άνω ενστάσεως, ισχυρισμού της αναιρεσείουσας για "την εκ μέρους της αντιδίκου εντελώς κακόπιστη και προσχηματική προβολή διαφόρων, εν συνεχεία, ισχυρισμών, οι οποίοι ήσαν και εντελώς αντιφατικοί και εν τέλει αβάσιμοι".

Αμφότεροι οι λόγοι, η υπαγωγή των οποίων προσήκει στη ρύθμιση του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ενέχουν αοριστία και είναι, ως εκ τούτου, απαράδεκτοι, καθόσον δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο τα στοιχεία εκείνα (τρόπος και χρόνος), από τα οποία να προκύπτει ότι οι θεμελιωτικοί αυτών (λόγων) ισχυρισμοί παραδεκτώς είχαν προταθεί στον πρώτο βαθμό ή (και) στην έκκλητη δίκη.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 31-3-2008 αίτηση της ΑΕ MARKTEL, για αναίρεση της υπ' αριθ. 4850/07 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, οριζόμενες σε χίλια οκτακόσια (1800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 23 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ