293/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 293 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 293/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Αναργύρου Μπακογιάννη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2, κατοίκων ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μπούγα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ και κατέθεσαν προτάσεις και προσθήκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/11/2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Δωρίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19/2006 οριστική του Ειρηνοδικείου Τολοφώνος και 72/2007 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Άμφισσας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22/10/2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης, ανέγνωσε την από 2/10/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παρ.1 και 577παρ. 3 Κ.Πολ.Δ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή ορισμένο και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και για ποιον λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ.

το οποίο είναι εφαρμοστέο στην προκειμένη υπόθεση εφόσον, η αναίρεση στρέφεται κατά αποφάσεως πολυμελούς πρωτοδικείου, που δίκασε ως εφετείο, θεμελιώνει η προσβαλλόμενη απόφαση. Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου, από το δικαστήριο της ουσίας (αρθρ. 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαιούχου παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου.

Συμπλήρωση του αναιρετηρίου με την παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο είναι ανεπίτρεπτη. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' ορθή εκτίμηση, η πλημμέλεια από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., διότι εσφαλμένα έγινε δεκτό ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την καταγγελία της μεταξύ του αναιρεσείοντος και των αναιρεσιβλήτων σύμβασης μισθώσεως για ιδιόχρηση του μισθίου από την δεύτερη αναιρεσίβλητη, δεδομένου ότι δεν αναφέρονται συγκεκριμένες πράξεις, με τις οποίες ασκούσε εμπορική δραστηριότητα και είχε την ιδιότητα του εμπόρου τους τελευταίους 30 μήνες πριν την καταγγελία και έτσι παραβιάστηκε ο Ν. 813/1978.

Στο αναιρετήριο όμως δεν γίνεται αναφορά και μάλιστα ενάριθμα της διατάξεως του Ν. 813/1978 που παραβιάστηκε, ούτε το συγκεκριμένο νομικό σφάλμα ερμηνευτικό ή υπαγωγικό της απόφασης, η δε συμπλήρωση της ελλείψεως αυτής, που γίνεται με τις προτάσεις είναι ανεπίτρεπτη. Αλλά κι αν θεωρηθεί ότι η παραβίαση αφορά τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 του Ν. 813/1978 περί της καταγγελίας της εμπορικής μισθώσεως για ιδιόχρηση που μνημονεύεται στην αρχή του λόγου αυτού η αιτίαση στηρίζεται σε αναληθή προϋπόθεση διότι το δικαστήριο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του δεν εφήρμοσε την πιο πάνω διάταξη, αλλά την εφαρμοστέα διάταξη του άρθρου 16 του π.δ. 34/1995.

Κατά συνέπεια ο ανωτέρω λόγος είναι απορριπτέος ως αόριστος και σε κάθε περίπτωση κατά ένα μέρος και ως αβάσιμος. Εξάλλου ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης κατά το μέρος με το οποίο αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι με το να δεχθεί τη συνδρομή των προϋποθέσεων της καταγγελίας της μισθώσεως ήτοι της προθέσεως και δυνατότητας Ιδιοχρήσεως παραβίασε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 9 του Ν. 813/1978 είναι πρωτίστως αόριστος, διότι δεν εκτίθεται σε τι συνίσταται ακριβώς η παραβίαση και σε κάθε περίπτωση στηρίζεται σε αναληθή προϋπόθεση αφού το δικαστήριο δεν εφήρμοσε την ανωτέρω διάταξη.

Τέλος και οι δύο πιο πάνω λόγοι κατά το μέρος με το οποίο προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση ανεπαρκή αιτιολογία τόσον ως προς το ζήτημα της ασκήσεως από τον δικαιούχο της καταγγελίας της μίσθωσης 30 μηνών εμπορικής δραστηριότητας, όσο και προς το ζήτημα της συνδρομής στο πρόσωπό του προθέσεως και δυνατότητας ιδιοχρήσεως του μισθίου είναι απαράδεκτοι, πρωτίστως διότι στο άρθρο 560 ΚΠολΔ δεν προβλέπεται τέτοιος αναιρετικός λόγος για τις αποφάσεις των πρωτοδικείων, που εκδίδονται κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, όπως είναι και η προσβαλλομένη, αλλά τέτοιος λόγος προβλέπεται μόνο κατά των αποφάσεων των εφετείων σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22 Οκτωβρίου 2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 72/2007 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αμφίσσης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ