292/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 292 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 292/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, 2) Χ2, κατοίκων ......, οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Χ1, προσωπικά για τον εαυτό της και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της Χ1-Α, ως έχουσα τη γονική μέριμνα και επιμέλειά του, τον οποίο απέκτησε από τον γάμο της με τον θανόντα Α, κατοίκων ......, έως και 18) Χ18, γιαγιά εκ μητρός του θανόντος Β, κατοίκων όλων ...... στο χωριό ...... του Δήμου ...... της πόλης ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα-Παρασκευά Λιώνη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις, 19) Στην Αθήνα εδρεύοντος Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", νομίμως εκπροσωπουμένου, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κούρτη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 5/8/2002 και 5/2/2003 αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 287/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 155/2005 οριστική του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 24/10/2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 2/10/2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 155/2005 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Ο πληρεξούσιος του 19ου αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ., αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο 'Αρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση από τις προσκομιζόμενες υπ' αριθμ. ...... και ...... εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Κοζάνης ......, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την δικάσιμο της 16-11-2007, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης, κατόπιν αιτήσεως των αναιρεσιβλήτων, για την ανωτέρω στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη, μη απαιτουμένης ως εκ τούτου νέας κλήσης (άρθρα 226 αριθμ. 4 σε συνδ. με 573 παρ. 1 ΚΠολΔ), επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια των αναιρεσιβλήτων στους αναιρεσείοντες. Επομένως, εφ' όσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν κι' αυτοί παρόντες.

ΙΙ. Ο από το άρθ. 559 αριθμ. 10 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο συγχωρείται το ένδικο αυτό μέσο όταν το Δικαστήριο, παρά το νόμο, δέχθηκε πράγματα, έχοντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη, θεμελιώνεται όταν το Δικαστήριο δέχεται πράγματα, χωρίς να εκθέτει από ποιά αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την περί τούτων απόδειξη. Ο λόγος αυτός απορρίπτεται, ως αβάσιμος, όταν, από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, προκύπτει ότι το δικάσαν δικαστήριο σχημάτισε την κρίση του, από τα μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα. Με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αριθ. 10, κατά το πρώτο μέρος του, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται αιτίαση ότι, το δικάσαν Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε πράγματα, ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, χωρίς απόδειξη. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα και σε ότι αφορά το ζήτημα, για το οποίο ο λόγος αυτός, από τα μνημονευόμενα στην απόφασή του αποδεικτικά μέσα.

ΙΙΙ.- Προϋπόθεση για την ίδρυση του από το άρθρο 559 αριθ. 20 λόγου αναίρεσης (παραμόρφωση εγγράφου) είναι η ύπαρξη διαγνωστικού σφάλματος - λάθους "στην ανάγνωση" του κειμένου του εγγράφου (Ολ. ΑΠ 1/1999). Αντίθετα, ο λόγος δεν ιδρύεται, όταν αυτός αναφέρεται στην εκτίμηση, από το δικάσαν δικαστήριο της ουσίας, του περιεχομένου του εγγράφου, προς συναγωγή αποδεικτικού συμπεράσματος, διαφόρου από εκείνο, το οποίο θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων (ΑΠ 185/1993). Εξ άλλου, για το ορισμένο του λόγου αυτού πρέπει να αναφέρεται το κείμενο του εγγράφου και να προσδιορίζεται επαρκώς ποιό είναι το αποδοθέν από το δικαστήριο περιεχόμενο, στο κείμενο αυτό, εξ αιτίας της εσφαλμένης ανάγνωσης (ΑΠ 422/1993).

Εν προκειμένω με τον δεύτερο, από την πιο πάνω πλημμέλεια λόγο, προβάλλεται αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, παραμόρφωσε όλα τα επικαλεσθέντα από τους αναιρεσείοντες έγγραφα. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, προεχόντως ως αόριστος, διότι ουδόλως αναφέρεται στο αναιρετήριο κατά λέξη το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών, όπως, επίσης, δεν προσδιορίζεται ποίο περιεχόμενο αποδόθηκε από το δικαστήριο στο κείμενο των εγγράφων, αλλά σε κάθε περίπτωση και, διότι η αιτίαση, υπό τα επικαλούμενα στο αναιρετήριο, αναφέρεται σε σφάλμα, ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου αυτών, προς συναγωγή του αποδεικτικού πορίσματος και όχι σε διαγνωστικό σφάλμα του δικάσαντος δικαστηρίου.

IV.- Για το ορισμένο του από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγου και ειδικότερα όταν προβάλλεται αιτίαση για ανεπαρκείς αιτιολογίες, πρέπει να προσδιορίζεται στο αναιρετήριο, ποία επί πλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού και δεν αρκούν γενικές εκφράσεις για "ανεπάρκεια" (Ολ. ΑΠ 32/1996, ΑΠ 1176/1993). Σύμφωνα με τα ως άνω, ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αριθ. 19 λόγος, με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση για έλλειψη νόμιμης βάσης της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, εξ αιτίας ανεπαρκών αιτιολογιών, είναι απορριπτέος, ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποία επιπλέον περιστατικά έπρεπε να διαλαμβάνονται στην προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι επαρκείς οι αιτιολογίες της, ως προς το ζήτημα της συνυπαιτιότητας των θανασίμως τραυματισθέντων - συνεπιβαινόντων στο προκαλέσαν το τροχαίο ατύχημα αυτοκίνητο.

V.- Κατά την έννοια του άρθρου 558 ΚΠολΔ, η αναίρεση απευθύνεται κατά εκείνων που ήταν διάδικοι στη δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση και σε αντιδικία με τον αναιρεσείοντα. Επομένως, σε περίπτωση απλής ομοδικίας, η οποία υπάρχει, όταν ενάγονται περισσότεροι του ενός, ως εις ολόκληρον υπόχρεοι, για αποζημίωση εξ αδικοπραξίας ή εκ του νόμου, η αίτηση αναιρέσεως του ενός εξ αυτών δεν μπορεί να απευθύνεται και κατά του ομοδίκου του αναιρεσείοντος, που ηττήθηκε επίσης στη δίκη, εκτός εάν η απόφαση περιλαμβάνει δυσμενή διάταξη ή αιτιολογία κατ' αυτού και υπέρ του αναιρεσιβλήτου (Ολ.

ΑΠ 15, 16/1996). Περίπτωση συνδρομής διάταξης δυσμενούς για τον αναιρεσείοντα και επωφελούς για τον αναιρεσίβλητο δεν συντρέχει, όταν κάποιος εκ των εις ολόκληρον (απλών) ομοδίκων, απηλλάγη από την υποχρέωση προς καταβολή της δικαστικής δαπάνης. Και τούτο διότι, αφού, στην περίπτωση των εις ολόκληρο συνοφειλετών, το ποσό των δικαστικών εξόδων, σύμφωνα με το άρθρο 180 παρ. 3 ΚΠολΔ, δεν επιμερίζεται μεταξύ αυτών, αλλά η υποχρέωση για την πληρωμή αυτών βαρύνει έκαστον εξ αυτών, εις ολόκληρον μετά των λοιπών ομοδίκων, έπεται ότι η διάταξη, η επωφελής για τον ένα εκ των ομοδίκων, ως απαλλάσσουσα αυτόν από την καταβολή της δικαστικής δαπάνης, δεν είναι δυσμενής, για τους λοιπούς ομοδίκους του, η δε απόφαση, ως προς το ζήτημα αυτό, μεταξύ των ομοδίκων, δεν δημιουργεί δεδικασμένο, στη μεταξύ τους σχέση.

Κατά συνέπεια, στην περίπτωση που δεν υπάρχει διάταξη δυσμενής για τον αναιρεσείοντα και επωφελής για τον αναιρεσίβλητο ομόδικό του, η κατά του τελευταίου στρεφομένη αναίρεση του πρώτου, είναι απορριπτέα, ως απαράδεκτη.

Επομένως, ο τελευταίος (τρίτος) λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο οποίος αφορά το τελευταίο αναιρεσίβλητο ομόδικο του αναιρεσείοντος, Επικουρικό Κεφάλαιο, το οποίο, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, κατεδικάσθη, ως εις ολόκληρο συνυπόχρεος με τον αναιρεσείοντα, στην καταβολή της, προς τους ενάγοντες - λοιπούς αναιρεσιβλήτους, αποζημίωσης, απηλλάγη, όμως, από την καταβολή της δικαστικής δαπάνης, λόγω περιορισμένης ευθύνης αυτού, κατά το άρθ. 19 παρ. 2 του Ν. 489/1976, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, σύμφωνα με τα ως άνω αναφερθέντα.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), οι οποίοι κατέθεσαν και προτάσεις, ξεχωριστά για το Επικουρικό Κεφάλαιο και για όλους τους άλλους αναιρεσιβλήτους μαζί, που είχαν διαφορετική νομική εκπορσώπηση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-10-2005 αίτηση των Χ1, κ.λ.π. για αναίρεση της 155/2005 απόφασης του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, το ποσό της οποίας ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ για το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο και σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ για όλους τους άλλους αναιρεσιβλήτους μαζί.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ