Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, citing lack of independent reviewability and insufficient reasoning.

Απόφαση 291 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 291/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - ανακοινωνούντων τη δίκη με προσεπίκληση σε παρέμβαση - υπερ ών η πρόσθετη παρέμβαση: Α.Χ1 μέχρι και Χ17, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Αλημίση και κατέθεσαν προτάσεις,

Β. 18) Εταιρίας με την επωνυμία "Ανώνυμη Εταιρεία Γενικών Κτηματικών και Εμπορικών Επιχειρήσεων ...", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από την ... η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Παναγιώτη Αλημίση και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου-καθ'ού η πρόσθετη παρέμβαση: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά των πληρεξουσίων δικηγόρων του Διονυσίου Μπουλούκου και Σάββα Μαγουλά και κατέθεσε προτάσεις.

Της καθής η ανακοίνωση δίκης μετά προσεπικλήσεως προς παρέμβαση - προσθέτως παρεμβαίνουσας: Εταιρείας με την επωνυμία "PARADISE HOTEL BANGALOWS - PARKINGS ΠΡΑΤΗΡΙΑ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα από τον ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Θεόδωρου Σαρρή, και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Στο σημείο αυτό, ο συνήγορος των ως άνω αναιρεσειόντων - ανακοινωνούντων τη δίκη με προσεπίκληση σε παρέμβαση - υπερ ών η πρόσθετη παρέμβαση, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, ζήτησε την αναβολή της συζήτησης της κρινόμενης αίτησης σε μεταγενέστερη δικάσιμο, για τους λόγους που ανέπτυξε. Το Δικαστήριο, αφού διασκέφθηκε με την παρουσία και του Γραμματέα του, δημοσίευσε δια του Προέδρου του την απόφαση που έχει τον ίδιο αριθμό με αυτό το πρακτικό, με την οποία απέρριψε το αίτημα αναβολής και διέταξε την πρόοδο της δίκης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/3/2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3496/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5430/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο ως άνω αναιρεσίβλητος και νομικό πρόσωπο που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη με την από 1/9/2005 αίτησή τους που συνεκδικάστηκε με την από 2/10/2006 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε παρέμβαση των ως άνω αναιρεσειόντων και την από 27/11/2006 πρόσθετη παρέμβαση της ως άνω προσθέτως παρεμβαίνουσας.

Εκδόθηκε η 1821/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου που απέρριψε ως απαράδεκτη την από 2/10/2006 ανακοίνωση δίκης με προσεπίκληση σε παρέμβαση, αναίρεσε την 5430/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά ένα μέρος και παρέπεμψε την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές και δέχτηκε την από 27/11/2006 πρόσθετη παρέμβαση καθόσον αφορούσε την δεύτερη των τότε αναιρεσειόντων.

Εκδόθηκε η 338/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19/3/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, της από 26/11/2009 ανακοίνωσης δίκης με προσεπίκληση σε παρέμβαση και της από 1/12/2009 πρόσθετης παρέμβασης, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο και συνεκδικάστηκαν, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 26/11/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 338/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων και της προσθέτως παρεμβαίνουσας ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και της πρόσθετης παρέμβασης, οι πληρεξούσιοι του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 του ΚπολΔ, αναίρεση επιτρέπεται (και) αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, ενώ δεν αποτελούν "πράγματα" οι νομικοί ισχυρισμοί και τα νομικά επιχειρήματα των διαδίκων (Ολ ΑΠ 3/1997).

Ο προκείμενος λόγος είναι απαράδεκτος, όταν ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός δεν ήταν νόμιμος (Ολ. ΑΠ 14/2004, Ολ ΑΠ 2/2001, ΑΠ 381/08). Τέλος, ο λόγος είναι αβάσιμος, εάν το δικαστήριο, που δίκασε, έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια την προβλεπόμενη από το αρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό - ένσταση των νυν αναιρεσειόντων ότι η επαναφορά της συζήτησης της υπόθεσης, ενώπιον του Εφετείου, κατόπιν αναπομπής αυτής από τον Άρειο Πάγο, με την υπ' αριθμ. 1821/2007 απόφασή του, με την οποία έγινε δεκτή η υπό των νυν αναιρεσιβλήτων ασκηθείσα αναίρεση, έγινε απαραδέκτως, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, διότι δεν κλητεύθηκε να παραστεί στην, μετά την παραπομπή, ενώπιον του Εφετείου συζήτηση και η, γιά πρώτη φορά, ενώπιον του Αρείου Πάγου, κατά τη συζήτηση της αναίρεσης, προσθέτως παρεμβάσα (νέα μισθώτρια), προς την οποία οι νυν αναιρεσείοντες-εκμισθωτές εξεμίσθωσαν το μίσθιο, μετά την προς αυτούς απόδοσή του, από τους μισθωτές-νυν αναιρεσιβλήτους.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, καθόσον ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός δεν ήταν νόμιμος, δεδομένου ότι, η το πρώτον παρεμβάσα προσθέτως ενώπιον του Αρείου Πάγου νέα μισθώτρια, δεν ήταν διάδικος στη διαδικασία ενώπιον των δικαστηρίων της ουσίας (αρθ. 517 εδ. α ΚΠολΔ), ούτε, εξ άλλου, αυτή είναι αναγκαία ομόδικος των εναγόντων - εκμισθωτών- νυν αναιρεσειόντων, στη δίκη την ανοιγείσα με την αγωγή των τελευταίων, τη στρεφομένη κατά των εναγομένων - μισθωτών - νυν αναιρεσιβλήτων, με την οποία ζητούσαν την απόδοση του μισθίου, μετά την διά της αγωγής, γενομένη καταγγελία της μεταξύ τους καταρτισθείσας σύμβασης (αρθ. 517 εδ.

β' ΚΠολΔ). Ενώ, εξ άλλου, σε κάθε περίπτωση, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, το δικάσαν Εφετείο έλαβε υπόψη τον ως άνω, φερόμενο ως μη ληφθέντα υπόψη ισχυρισμό και τον απέρριψε. (1η σελ. του 5ου φύλλου της απόφασης).

II. Με τον, από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης (έλλειψη νόμιμης βάσης, για ανεπάρκεια αιτιολογίας), ελέγχονται μόνον οι παραβάσεις κανόνων του ουσιαστικού δικαίου και όχι του δικονομικού και κατά συνέπεια, σε περίπτωση εκ πλαγίου παράβασης κανόνα δικονομικού δικαίου, δεν μπορεί, υπό το πρόσχημα ανεπάρκειας ή αντίφασης των αιτιολογιών, να ιδρυθεί ο από τον αριθ. 19 του αρθ. 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίον αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της ανεπάρκειας των αιτιολογιών, με τις οποίες απορρίφθηκε ο ίδιος ως άνω (αναφερόμενος και στον πρώτο λόγο) ισχυρισμός των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων, ότι η επαναφορά της συζήτησης της υπόθεσης ενώπιον του Εφετείου, μετά από αναίρεση της προηγούμενης απόφασης αυτού, γίνεται απαραδέκτως, εκ του ότι, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, κατά παράβαση του αρθ. 517 ΚΠολΔ, δεν κλητεύθηκε να παραστεί στη συζήτηση και η ενώπιον του Αρείου Πάγου, κατά τη συζήτηση της αναίρεσης προσθέτως παρεμβάσα (νέα μισθώτρια), είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού οι αιτιάσεις αυτές αφορούν παράβαση δικονομικών κανόνων και όχι κανόνων ουσιαστικού δικαίου.

ΙΙΙ. Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται η πλημμέλεια η προβλεπόμενη α) από το αρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, εκ του ότι το δικάσαν Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα από τους αναιρεσείοντες ισχυρισμό, ότι η ασκηθείσα υπ' αυτών (υπό κρίση) αγωγή, ήταν παραδεκτή, ως μη περιέχουσα διαζευκτική ή επικουρική εναγωγή και β) από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, εκ του ότι, άλλως, η διαλαμβανόμενη στην προσβαλλομένη απόφαση αιτιολογία, με την οποία απορρίφθηκε ο ως άνω ισχυρισμός, είναι ανεπαρκής και ασαφής.

Ο λόγος αυτός, κατά μεν το πρώτο σκέλος του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι, από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, προκύπτει ότι το δικάσαν Εφετείο έχει επιληφθεί αυτεπαγγέλτως του ως άνω ζητήματος (στο οποίο αναφέρεται και ο, ως άνω, ισχυρισμός, κρίνοντας την αγωγή "ως απαράδεκτη, λόγω ακυρότητας του δικογράφου που δημιουργείται από την πλήρη αοριστία της αγωγής ως προς το πρόσωπο του εναγομένου".

Εξ' άλλου, ως προς την κρίση του αυτή, το δικάσαν Εφετείο δεσμευόταν, κατά το αρθρ. 580 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ, αφού αφορούσε ζήτημα, το οποίο είχε ήδη λυθεί με την υπ' αριθ. 1821/2007 απόφαση τουθ ΑΠ, με την οποία αναπέμφθηκε, μετ' αναίρεση, η υπόθεση στο Εφετείο. Ο ίδιος (τρίτος), κατά το άλλο σκέλος αυτού, λόγος αναίρεσης, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού οι ως άνω επικαλούμενες σχετικά με το λόγο αυτό αιτιάσεις, αφορούν κανόνες δικονομικού δικαίου, η παράβαση των οποίων δεν ελέγχεται με τον από τον αριθμ. 19 του άρθ. 559 ΚΠολΔ, λόγο, σύμφωνα και με όσα ήδη αναφέρθηκαν στην προηγηθείσα νομική σκέψη (στο δεύτερο λόγο).

IV. Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, με το να απορρίψει χωρίς επαρκή αιτιολογία την από το αρθ. 281 ΑΚ ένσταση των εναγόντων - νυν αναιρεσειόντων την υποβληθείσα προς απόκρουση του, εκ μέρους του εναγομένου - νυν αναιρεσιβλήτου - μισθωτού, υποβληθέντος αιτήματος, περί επανεγκατάστασής του στο μίσθιο, μετά την εξαφάνιση της απόφασης, με την οποία είχε διαταχθεί η απόδοση του μισθίου και η οποία έχει ήδη εκτελεσθεί, υπέπεσε στην από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι η προσβαλλομένη απόφαση διαλαμβάνει στις αιτιολογίες της, υπό τις οποίες κατέληξε στην απόρριψη της ένστασης, ως αποδειχθέντα όλα τα περιστατικά, τα οποία, κατά τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο, επικαλέσθηκαν οι ενάγοντες - νυν αναιρεσείοντες, ως θεμελιούντα την ένσταση κατάχρησης του 281 ΑΚ, δηλαδή ότι το μίσθιο αποδόθηκε σε εκτέλεση της 5430/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, η οποία αναιρέθηκε (εξαφανίσθηκε) με την 1821/2007 απόφαση του Αρείου Πάγου και ότι δεν αποδεικνύεται αδυναμία του αιτούντος την επανεγκατάσταση - μισθωτή, να χρησιμοποιήσει το μίσθιο, για τη συμφωνημένη χρήση.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ) όπως αναφέρθηκε στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-3-2009 αίτηση των αναιρεσειόντων Χ1 μέχρι Χ17 κλπ, για αναίρεση της υπ' αριθ. 338/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ

.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Ιανουαρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ