290/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 290 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 290/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς της Οικονομίας και Οικονομικών, ΠΕΧΩΔΕ και Πολιτισμού και τον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Αττικής, που κατοικοεδρεύουν στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Αλέξανδρο Ροϊλό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. ... 2. ... και 3. ... Οι 1ος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Νικολόπουλο και οι 2η και 3ος εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28 Μαϊου 2003 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών.

Εκδόθηκε η 6010/2004 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 18 Αυγούστου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Πλαστήρας Αναστασάκης ανέγνωσε την από 23 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 20 παρ. 2 του Ν. 2882/2001 (κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων) μέσα σε τριάντα ημέρες από την κοινοποίηση της απόφασης του μονομελούς πρωτοδικείου, κάθε ενδιαφερόμενος δικαιούται, κι αν ακόμη δεν υπήρξε διάδικος στη δίκη για τον προσωρινό καθορισμό της αποζημίωσης να ζητήσει τον οριστικό προσδιορισμό αυτής.

Εάν η απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου δεν επιδόθηκε, η προθεσμία για την άσκηση της αίτησης περί οριστικού προσδιορισμού της αποζημίωσης είναι σε κάθε περίπτωση έξι μήνες από τη δημοσίευση της απόφασης. Εξάλλου το άρθρο, 279 του ΑΚ που ορίζει ότι στις περιπτώσεις που ο νόμος ή τα μέρη τάσσουν προθεσμία μέσα στην οποία πρέπει να ασκηθεί το δικαίωμα (αποσβεστική προθεσμία), εφαρμόζονται αναλόγως, οι διατάξεις για την παραγραφή, έχει την έννοια ότι η ανάλογη εφαρμογή των διατάξεων αυτών χωρεί, εφ' όσον αυτές δεν προσκρούουν στη φύση της συγκεκριμένης αποσβεστικής προθεσμίας και στον επιδιωκόμενο με αυτή σκοπό.

Επομένως η διάταξη του άρθρου 263 ΑΚ κατά την οποία "κάθε παραγραφή που διακόπηκε με την έγερση της αγωγής, θεωρείται σαν να μη διακόπηκε, αν ο ενάγων παραιτηθεί από την αγωγή ή αν η αγωγή απορριφθεί τελεσίδικα για λόγους μη ουσιαστικούς. Αν όμως ο δικαιούχος εγείρει και πάλι την αγωγή μέσα σε έξι μήνες, η παραγραφή θεωρείται ότι έχει διακοπεί με την προηγούμενη αγωγή", εφαρμόζεται και στην παραπάνω εξάμηνη προθεσμία του άρθρου 20 παρ. 2 εδ.

γ' του Ν. 2882/2002, γιατί δεν προσκρούει στη φύση της προθεσμίας αυτής και τον επιδιωκόμενο με τη θέσπισή της σκοπό, αφού μάλιστα η επερχόμενη απ' αυτών μικρή καθυστέρηση του τερματισμού της εκκρεμότητας σχετικά με το ύψος της οφειλόμενης τελικά, λόγω της αναγκαστικής απαλλοτριώσεως αποζημιώσεως, δεν εμποδίζει τη συντέλεση της απαλλοτριώσεως, η οποία μπορεί να επέλθει με την καταβολή ή παρακατάθεση της προσωρινής αποζημιώσεως (ΑΠ 1374/1991).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει, δέχτηκε ως νόμιμο τον ισχυρισμό των αναιρεσιβλήτων ότι η ως άνω τασσόμενη εξάμηνη προθεσμία από της δημοσιεύσεως της αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου περί προσωρινού καθορισμού της αποζημιώσεως για την άσκηση της αίτησης περί οριστικού προσδιορισμού της αποζημιώσεως (που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε παρέλθει, αφού η 1767/2002 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών περί προσωρινού προσδιορισμού της αποζημιώσεως είχε δημοσιευθεί στις 7.8.2000, η δε αίτηση περί καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος κατατέθηκε στις 28.5.2003 και επιδόθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο στις 2.6.2003) είχε διακοπεί, καθ' όσον αυτοί είχαν ασκήσει προηγούμενη εμπρόθεσμη αίτηση (την από 16.12.2002, που κατατέθηκε στις 16.12.2002 και επιδόθηκε στις 22.1.2003) από το δικόγραφο της οποίας παραιτήθηκαν ασκώντας στη συνέχεια εντός εξαμήνου από της παραιτήσεως την αίτηση επί της οποίας έκρινε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και επομένως η αίτηση αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί εμπρόθεσμη.

Έτσι κρίνοντας το Εφετείο νομίμως έκρινε παραδεκτή την αίτηση των αναιρεσιβλήτων για οριστικό καθορισμό της αποζημίωσης των απαλλοτριωθέντων και απέρριψε τον ισχυρισμό του Ελληνικού Δημοσίου ότι η αίτηση αυτή ασκήθηκε απαραδέκτως, διότι δεν είχε στην περίπτωση αυτή εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 263 του ΚΠολΔ και επομένως δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ.

Επομένως ο περί του αντιθέτου εκ του άρθρου αυτού (559 αριθ. 14 ΚΠολΔ) μοναδικός λόγος της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Για τους λόγους αυτούς -

Απορρίπτει την από 18.8.2005 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 6010/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και -

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 9 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ