28/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 28 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 28/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ....., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Χαρά Ανδρεάτου-Λαμπροπούλου.

Των αναιρεσίβλητων: 1. ..... η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο και 2. ....., ως καθολικών διαδόχων της ....... Η πληρεξούσια δικηγόρος Πετρούλα Πεφάνη δήλωσε ότι η 1η (.....) απεβίωσε την 8-2-2007 και κληρονομήθηκε από την 2η (.....) η οποία συνεχίζει την βιαίως διακοπείσα δίκη και παραστάθηκε με την ίδια ως άνω πληρεξούσια δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-6-2001 αγωγή της αρχικής διαδίκου ....., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 273/2003 προδικαστική, 241/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2718/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11-7-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 7-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, για την ίδρυση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ. β' ΚΠολΔ. προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο να μη έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, Επομένως, δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και τα απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι ο ισχυρισμός έχει ληφθεί υπόψη, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός.

Στην υπόθεση που κρίνεται, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο δέχθηκε τα εξής ουσιώδη αναφορικώς με την ένδικη διεκδικητική τμήματος ακινήτου αγωγή της αρχικής ενάγουσας:Το επίδικο ακίνητο, εμβαδού 27,65τ.μ.,που βρίσκεται στη θέση "...." πρώην "...." της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου .....

και συνορεύει όπως στην απόφαση αναφέρεται, περιήλθε στην ενάγουσα, με αγορά, από την αληθή κυρία τούτου ......, με το ......, που μεταγράφηκε νόμιμα, του συμβολαιογράφου Αθηνών Κων/νου Βέννη, τουλάχιστον δε από το έτος 1960 έως και τα μέσα Μαρτίου του έτους 1992 η ενάγουσα κατείχε και νεμόταν τούτο με διάνοια κυρίας, και καλή πίστη, με βάση τον ανωτέρω τίτλο, χωρίς ποτέ να ενοχληθεί από κανένα και ειδικότερα από τον εναγόμενο.Συγκεκριμένα, κατασκεύασε σ' αυτό βόθρο περισυλλογής των λυμάτων της οικίας της, η οποία είχε κατασκευασθεί σε όμορο δικό της ακίνητο το έτος 1963 και στην οποία έκτοτε και μέχρι την έγερση της αγωγής κατοικούσε, διοχέτευσε σ' αυτό τα νερά της βροχής, με σωλήνα που υπήρχε στην οροφή της οικίας της, είχε φυτέψει διάφορα δένδρα, ήτοι μερικές ελιές, μία λεμονιά, προέβαινε σε περιποίηση αυτών, περισυνέλεγε τον ελαιόκαρπο, χρησιμοποιούσε αυτό ως κήπο της οικίας της, έχοντας περιφράξει αυτό, προέβαινε κατά καιρούς στη σύνταξη, με μηχανικούς, τοπογραφικών διαγραμμάτων του όλου ακινήτου της και προέβη στην καταβολή δαπάνης 287.870 δραχμών για την κατασκευή αγωγού ακαθάρτων υδάτων και στη σύνδεση με αυτόν του όλου ακινήτου της(στο οποίο περιλαμβάνεται και το ανατολικό μέρος του επιδίκου).Έτσι η ενάγουσα έγινε κυρία του επιδίκου με παράγωγο τρόπο, αλλά και με τα προσόντα της τακτικής και έκτακτης χρησικτησίας.

Δέχτηκε, περαιτέρω, το Εφετείο, ότι ο εναγόμενος, κύριος όμορου ακινήτου, κειμένου δυτικά του επιδίκου,περί τα μέσα Μαρτίου 1992, προέβη στην έναρξη οικοδομικών εργασιών για την ανέγερση διώροφης οικοδομής, η οποία ήδη ανεγέρθηκε, καταλαμβάνοντας και ολόκληρο το επίδικο ακίνητο. Τούτο δεν περιλαμβάνεται στους αναφερόμενους στην απόφαση τίτλους κυριότητάς του εναγομένου, αλλά σ' εκείνον της ενάγουσας, ούτε δε αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος και η δικαιοπάροχος μητέρα του άσκησαν πράξεις νομής επ' αυτού μέχρι τον Μάρτιο του 1992.Κατόπιν έντονων διαμαρτυριών και καταγγελιών, καθόλο το διάστημα από την έναρξη των οικοδομικών εργασιών μέχρι την αποπεράτωση της ανωτέρω διώροφης οικοδομής, αλλά και μεταγενέστερα, τόσο της ενάγουσας, όσο και των αναφερόμενων στην απόφαση αυτή τρίτων ιδιοκτητών όμορων ακινήτων, ανακλήθηκε η οικοδομικής άδεια ....

και η ..... αναθεώρησή της, με βάση την οποία ανεγέρθηκε η ως άνω διώροφη οικοδομή, μεταξύ άλλων και λόγω αναληθών στοιχείων ως προς την πραγματική επιφάνεια του οικοπεδικού τμήματος στο οποίο ανεγέρθηκε, κρίθηκε δε αυτή κατεδαφιστέα, ως αυθαίρετη, και διατάχθηκε η διακοπή της υδροδότησης και ηλεκτροδότησής της.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, απέρριψε, ως ουσιαστικώς αβάσιμο, τον ισχυρισμό του εναγομένου περί κτήσης ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου με παράγωγο άλλως με πρωτότυπο τρόπο(χρησικτησία), όπως επίσης απέρριψε και την ένστασή του, περί καταχρηστικής άσκησης της ένδικης αγωγής, τόσο ως μη νόμιμη, διότι τα επικαλούμενα περιστατικά, ότι δηλαδή η ενάγουσα αδράνησε να ασκήσει το δικαίωμά της επί εννέα έτη, ήτοι από την έναρξη των οικοδομικών εργασιών, οπότε υπέβαλε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών την από 23-3-1992 αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων που απορρίφθηκε με την 9641/1992 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, μέχρι και την άσκηση της ένδικης αγωγής το έτος 1999, με την αιτιολογία ότι, τα περιστατικά αυτά και αληθή υποτιθέμενα δεν καθιστούν την άσκηση του δικαιώματος της ενάγουσας καταχρηστική, όσο και ως αβάσιμη κατ' ουσία, με επάλληλη επικουρική αιτιολογία, ότι η συμπεριφορά της ενάγουσας δε θα μπορούσε να δημιουργήσει την πεποίθηση στον εναγόμενο ότι δεν θα ασκήσει το δικαίωμά της από την κυριότητα, καθόσον, από την έναρξη των οικοδομικών εργασιών μέχρι και την άσκηση της αγωγής, αυτή, κατ επανάληψη διαμαρτυρήθηκε τόσο στον ίδιο τον εναγόμενο, όσο και στην αρμόδια Πολεοδομία, και παρά ταύτα ο τελευταίος συνέχιζε την εκτέλεση των οικοδομικών εργασιών και αποπεράτωσε την οικοδομή.

Επομένως, το Εφετείο, έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς του εναγομένου, για άσκηση πράξεων νομής, από τη δικαιοπάροχο μητέρα του και τον ίδιο, από τα έτη 1948 και 1991, αντίστοιχα, καθώς και περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της ενάγουσας, λόγω μη άσκησης από εκείνη ουδεμίας διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια ανέγερσης της διώροφης οικοδομής του, τους οποίους και απέρριψε, οι δε πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.8βΚΠολΔ,με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Επειδή, το δεδικασμένο, αν και λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 332 ΚΠολΔ, δεν αφορά τη δημόσια τάξη και γιαυτό για να δημιουργηθεί λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ.16ΚΠολΔ πρέπει ο ισχυρισμός για ύπαρξη (ή μη) δεδικασμένου να έχει προταθεί νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ) και να αναφέρεται τούτο στο αναιρετήριο και δεν μπορεί να προταθεί το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση, από την ως άνω διάταξη, ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη το δεδικασμένο, ως προς τις πράξεις νομής και κατοχής που ασκούσε ο αναιρεσείων και η δικαιοπάροχος μητέρα του επί του επιδίκου, που προέκυπτε από την 9641/1992 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός για την ύπαρξη του δεδικασμένου προτάθηκε στο Εφετείο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-7-2006 αίτηση του ........ για αναίρεση της 2718/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Ιανουαρίου 8. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ