Supreme Court allows appeal against first-instance property ownership decision due to insufficient legal reasoning.

Απόφαση 283 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 283/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου - Εισηγητή, Αναστασία Περιστεράκη, Μαρία Μουλιανιτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Φ. Π. του Π. και Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Τανταρούδα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. θυγ. Π. Μ., 2) Π. Μ. του Π. και Μ., για τον εαυτό του και ως ασκούντος την γονική μέριμνα του ανηλίκου Π. Μ. του Π. και Κ., 3) Κ. Τ. του Π. και Α. Τ., για τον εαυτό της και ως ασκούσης την γονική μέριμνα του ανηλίκου Π. Μ. του Π. και Κ., απάντων κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παναγιωτόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-2014 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Γυθείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 52/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 11/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γυθείου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4-4-2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 11/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γυθείου (τακτικής διαδικασίας) η οποία, αντιμωλία των διαδίκων δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά έφεση των αναιρεσιβλήτων - εναγόντων - εναγομένων κατά της 52/2015 απόφασης του Ειρηνοδικείου Γυθείου, εξαφάνισε την προσβαλλόμενη απόφαση, συνεκδίκασε και δέχθηκε εν μέρει ως ουσιαστικά βάσιμες την αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου αγωγή του αναιρεσείοντος και τη διεκδικητική αγωγή των αναιρεσιβλήτων. Η αίτηση αυτή, με την οποία ζητείται η αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, προκειμένου να γίνει δεκτή η αγωγή του αναιρεσείοντος και να απορριφθεί η αντίθετη αγωγή των αναιρεσιβλήτων, στο σύνολο τους, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 Κ.Πολ.Δ) και καταβλήθηκε το προσήκον παράβολο. Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 Κ.Πολ.Δ).

2.Επειδή κατά το άρθρο 560 αρ. 6 του ΚΠολΔικ κατά αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Έλλειψη νόμιμης βάσης, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι εφαρμογής της.

Ως ζητήματα των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔικ) το ως Εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων, που με επίκληση νομίμως προσκομίστηκαν από τους διαδίκους, δέχθηκε, κατ' ανέλεγκτη κρίση, ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Το επίδικο εδαφικό τμήμα έκτασης 46,94 τ.μ. βρίσκεται εντός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως του οικισμού της τοπικής κοινότητας ... του Δήμου ... και συνορεύει βόρεια με κοινόχρηστη δίοδο, νότια με την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εκκαλούντων, ανατολικά με μη αμφισβητούμενη ιδιοκτησία του εφεσίβλητου και δυτικά με την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εκκαλούντων, εμφαίνεται δε στο από Μαρτίου 2014 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού Ε.

Χ. με τα κεφαλαία αλφαβητικά στοιχεία Δ-Ε-Ζ-Η-Θ-Ι-Λ-Μ-Ν-Δ. Ο εφεσίβλητος αποδείχθηκε ότι με το με αριθμό …/….5.2010 συμβόλαιο γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Οιτύλου (τόμος …. και αριθμός …), απέκτησε ένα ακίνητο έκτασης κατά νεότερη καταμέτρηση 167,64 τ.μ.

εντός του οποίου υπήρχε μια παλιά ερειπωμένη οικία. Τμήμα του εν λόγω ακινήτου αποτελεί η επίδικη εδαφική έκταση. Το ανωτέρω ακίνητο (μικρότερης κατά δέκα περίπου τετραγωνικά μέτρα έκτασης, ήτοι 157 τ.μ.) απέκτησε τμηματικά κατά ιδανικά μερίδια ο δικαιοπάροχος πατέρας του εφεσίβλητου ως ακολούθως: 1. ποσοστό 12/72 εξ αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….4.1982 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου από τον Ιωάννη Παρασκευάκο, 2.

ποσοστό 30/72 εξ αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….4.1982 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου από τους Δ. Π., Ε. Μ., Γ. χήρα Φ. Π. και Σ. χήρα Δ. Χ., 3. ποσοστό 3/72 εξ αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….12.1984 συμβόλαιο πώλησης της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου από τους Μ. Μ. και Π.

Μ., 4. ποσοστό 6/72 εξ , αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….12.1984 συμβόλαιο δωρεάς εν ζωή της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου από Π. Μ., 5. ποσοστό 40/72 εξ αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….10.1993 συμβόλαιο πώλησης της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου από τους Ι. Π. και Π. Π. και 6. ποσοστό 12/72 εξ αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….3.2010 συμβόλαιο πώλησης της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου από τις Μ.

χήρα Α. Π. και Ε. συζ. Π. Α.. Στο με αριθμό …/….12.1984 συμβόλαιο πώλησης είχε προσαρτηθεί το από 19.12.1984 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού υπομηχανικού Θ. Κ. σύμφωνα με το οποίο η έκταση του ακινήτου είναι 157 τ.μ. και συνορεύει με ιδιοκτησία Α. (δικαιοπάροχος των εκκαλούντων), Φ. Χ. και κοινοτικό δρόμο (οδός Αγίου Νικολάου).

Περαιτέρω, και οι εκκαλούντες ισχυρίζονται ότι τo επίδικο εδαφικό τμήμα αποτελεί τμήμα του δικού τους όμορου ακινήτου το οποίο απέκτησαν οι Π. Μ. και Κ. Τ. σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου με το με αριθμό …/….6.2008 συμβόλαιο αγοράς του συμβολαιογράφου Πειραιά Δημητρίου Πετσετάκη (τόμος … και αριθμός … Υποθηκοφυλακείου Γυθείου) από τους Σ.

και Π. Α., οι οποίοι το είχαν αποκτήσει σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου με άτυπη δωρεά από τον πατέρα τους Ν. Α. κατά το έτος 1960. Σύμφωνα με τον εν λόγω τίτλο κτήσης το ακίνητο έχει έκταση 322,53 τ.μ. και συνορεύει βόρεια με κοινόχρηστη οδό, νότια με ιδιοκτησία Δ. Μ., δυτικά με βραχώδη παραλία και πέραν αυτής με θάλασσα και ανατολικά εν μέρει με ιδιοκτησία Α.

Σ., εν μέρει με ιδιοκτησία Π., εν μέρει με ιδιοκτησία αγνώστου και εν μέρει με δημοτική οδό, επί της οποίας φέρει ξερολιθιά, εμφαίνεται δε με τα κεφαλαία αλφαβητικά στοιχεία Α-Β-Γ-Δ-Ε-Ζ-Η-Θ-Ι-Κ-Λ- Μ-Ν-Ξ-Ο-Π-Ρ-Α στο προσαγόμενο από Μαΐου 2008 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού Γ. Τ.. Εν συνεχεία ο Π. Μ.

με τα με αριθμούς … και …/….12.2012 συμβόλαια γονικής παροχής του συμβολαιογράφου Πειραιά Δημητρίου Πετσετάκη μεταβίβασε την ψιλή κυριότητα του ιδανικού του μεριδίου στην κόρη του Α. και στο γιό του Π. και παρακράτησε για τον εαυτό του την ισόβια επικαρπία.

Από το σύνολο της αποδεικτικής διαδικασίας και κυρίως από την μελέτη των εκατέρωθεν προσκομιζόμενων τοπογραφικών διαγραμμάτων και την επισκόπηση των φωτογραφιών προέκυψε ότι η διεκδικούμενη εδαφική λωρίδα, η οποία αποτελεί τον φυσικό ενδιάμεσο κενό χώρο μεταξύ των υπαρχόντων στα οικόπεδα των διαδίκων κτισμάτων και προς την οποία τα κτίσματα αυλίζονταν καθώς προκύπτει ότι υπήρχαν πόρτες και παράθυρα των κτισμάτων αυτών στην πλευρά της εδαφικής λωρίδας, ήταν κατά το παρελθόν ελεύθερη και προσβάσιμη σε όλους και κατά συνέπεια και στους δικαιοπαρόχους των διαδίκων αλλά και σε άλλα πρόσωπα που είχαν κτίσματα στον πέριξ αυτής χώρο.

Επίσης, από το γεγονός ότι υπήρχαν ανοίγματα (πόρτες και παράθυρα) στα κτίσματα των εκκαλούντων τεκμαίρεται ότι το όριο του ακινήτου τους παρά τα αντίθετα υποστηριζόμενα από τον εφεσίβλητο δεν μπορεί να ήταν ο τείχος των κτισμάτων αλλά όχι σε κάθε περίπτωση εκτεινόταν πέρα των κτισμάτων, άλλως οι πόρτες και τα παράθυρα δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης.

Συγκεκριμένα, κατά την κρίση χου Δικαστηρίου ο αρχικά προσβάσιμος σε όλους χώρος ήταν σύμφωνα με το από Μαρτίου 2014 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού Ε. Χ. ο χώρος που ορίζεται περιμετρικά εν μέρει με τα στοιχεία Ζ-Η-Θ-Ι-Κ-Λ-Μ και περιλαμβάνει και το χώρο που χαρακτηρίζεσαι ως αυλή της ιδιοκτησίας Π.

και νοητό τμήμα της ιδιοκτησίας Σ. κατά το οποίο αυτή έχει επεκταθεί προς την κατεύθυνση της διεκδικούμενης εδαφικής λωρίδας. Με την πάροδο των ετών και καθώς οι δικαιοπάροχοι των εκκαλούντων ουδέποτε κατοίκησαν στα κτίσματα της ιδιοκτησίας τους, οι δικαιοπάροχοι του εφεσίβλητου ασκώντας εμφανείς πράξεις νομής, κατέλαβαν, χρησιμοποιούσαν και εν τέλει απέκτησαν κατά κυριότητα με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας το εδαφικό τμήμα που περιγράφεται εν μέρει με τα στοιχεία Μ - Ν - Δ και το όριο ιδιοκτησίας Σ.

το οποίο περιγράφεται στο ανωτέρω τοπογραφικό σχεδιάγραμμα ως αυλή. Οι δε δικαιοπάροχοι των εκκαλούντων πράγματι αναγνωρίζουν ότι το εν λόγω τμήμα αποτελεί τμήμα της ιδιοκτησίας Π.. Ομοίως, οι ιδιοκτήτες της ιδιοκτησίας Σ. με εμφανείς πράξεις νομής κατέλαβαν χωρίς ποτέ να ενοχληθούν το ήμισυ της εν λόγω λωρίδας στην προέκταση έμπροσθεν της ιδιοκτησίας τους και προς δυτικά, κατασκευάζοντας κτίσμα με το οποίο επεκτάθηκε το ήδη υπάρχον.

Οι διάδικοι και οι δικαιοπάροχοι αυτών αναγνωρίζουν ότι το εν λόγω τμήμα αποτελεί τμήμα της ιδιοκτησίας Σ.. Όμως δεν αποδείχθηκε από κανένα προσκομιζόμενο αποδεικτικό μέσο ο ισχυρισμός όχι είχε γίνει κάποια άτυπη συμφωνία μεταξύ των ιδιοκτητών των ακινήτων με αυλή στη λωρίδα προκειμένου να τη μοιράσουν μεταξύ τους και να τοποθετήσουν το κοινό όριο στη μέση αυτής όπως ισχυρίστηκαν στις καταθέσεις τους κάποιοι μάρτυρες.

Η κρίση στην οποία καταλήγει το Δικαστήριο είναι ότι οι δικαιοπάροχοι της ιδιοκτησίας Π. και οι δικαιοπάροχοι της ιδιοκτησίας Σ. ασκώντας εμφανείς πράξεις νομής απέκτησαν με την πάροδο των ετών την κυριότητα των εν λόγω εδαφικών τμημάτων με έκτακτη χρησικτησία, απομειώνοντας την αρχική κοινή εδαφική λωρίδα και η εδαφική λωρίδα που απέμεινε μετά από αυτές τις ενέργειες είναι η επίδικη οριζόμενη στο αναφερόμενο ανωτέρω τοπογραφικό διάγραμμα από τα στοιχεία Ζ-Η-Θ-Ι-Κ-Λ-Μ-Ν-Δ-Ε.

Προς επίρρωση αυτής της κρίσης είναι ο χαρακτηρισμός τμήματος της επίδικης εδαφικής λωρίδας επιφάνειας 10,30 τ.μ. με τα στοιχεία Ζ - Η - Δ - Ε στο εν λόγω τοπογραφικό διάγραμμα ως "δίοδο για την πρόσβαση στην αυλή" την οποία αυλή ομοίως διαχωρίζει από το υπόλοιπο σχέδιο της ιδιοκτησίας (πρέπει να σημειωθεί ότι ο εφεσίβλητος έχει υπογράψει υπεύθυνη δήλωση σχετικά με την ακρίβεια των δηλουμένων ορίων στο σώμα το τοπογραφικού διαγράμματος).

Επίσης, το εν λόγω τμήμα επιφάνειας 10,30 τ.μ. με τα στοιχεία Ζ - Η - Δ - Ε προκύπτει ότι ουδέποτε μεταβιβάστηκε στο δικαιοπάροχο του εφεσίβλητου με τα διαδοχικά μεταβιβαστικά συμβόλαια τα οποία απαριθμούνται ανωτέρω και για το λόγο αυτό το ακίνητο που αυτός έλαβε από τον πατέρα του με γονική παροχή σύμφωνα με τους τίτλους κτήσης του και το από 19.12.1984 επισυναπτόμενο στο με αριθμό …/….12.1984 συμβόλαιο πώλησης σε ποσοστό 3/72 εξ αδιαιρέτου της συμβολαιογράφου Πειραιά Αγγελικής Μανούτσου τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού υπομηχανικού Θ.

Κ. ήταν κατά 10 τετραγωνικά μέτρα μικρότερο, ήτοι 157 τ.μ. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι τα κτίσματα που εξυπηρετούνταν από την εν λόγω εδαφική λωρίδα έπαυσαν προ πολλών ετών να κατοικούνται (τουλάχιστον τριάντα) και συνεπώς ο ακάλυπτος μεταξύ , των κτισμάτων χώρος περιέπεσε σε αχρησία και κατακλύσθηκε από άγρια βλάστηση την οποία αφαίρεσαν οι εκκαλούντες περί το έτος 2009, ήτοι αμέσως μετά την αγορά του ακινήτου.

Συγκεκριμένα, οι άμεσοι δικαιοπάροχοι ίων εκκαλούντων Σ. και Π. Α. ουδέποτε κατοίκησαν στα κτίσματα που περιλαμβάνονται στο ακίνητο των εκκαλούντων καθώς το ένα ήταν ερειπωμένο και το άλλο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και συνεπώς ουδέποτε διενέργησαν υλικές πράξει επ' αυτού, με εξαίρεση τις εμβαδομετρήσεις επί του ακινήτου περί το έτος 2008 προκειμένου να συντάξουν το τοπογραφικό διάγραμμα το οποίο επισυνάφθηκε στη μεταβιβαστική της κυριότητας πράξη, οι οποίες όμως δεν αποτελούν πράξεις νομής.

Αλλά και ο εφεσίβλητος δεν απέδειξε ότι ο δικαιοπάροχος του (καθώς ο ίδιος απέκτησε το ακίνητο στην κυριότητά του το έτος 2010) και οι απώτεροι δικαιοπάροχοι αυτού, ασκούσαν εμφανείς πράξεις νομής καθώς οι επικαλούμενες από αυτόν ως πράξεις νομής ήτοι ομοίως με τους εκκαλούντες σύνταξη συμβολαίων και τοπογραφικών διαγραμμάτων, μεθόδευση ενεργειών για τον καθορισμό του αιγιαλού κ.α.

δεν αποτελούν εμφανείς υλικές πράξεις δηλωτικές της βούλησης αποκλειστικής εξουσίασης ως κύριος της επίδικης εδαφικής λωρίδας η οποία όπως ανωτέρω αναφέρεται ήταν σε κοινή για όλους χρήση. Η μόνη εμφανής πράξη που ο εφεσίβλητος έκανε είναι η Κατεδάφιση της παλαιάς οικίας το έτος 2013 και η εν συνεχεία εκσκαφή του όλου οικοπέδου η οποία έφτασε στα όρια των κτισμάτων των εκκαλούντων.

Επομένως, ούτε οι εκκαλούντες ούτε και ο εφεσίβλητος απέδειξαν ότι αυτοί ή οι δικαιοπάροχοι τους απέκτησαν την αποκλειστική κυριότητα επί της επίδικης εδαφικής λωρίδας με έκτακτη χρησικτησία, αφού για πολλές δεκαετίες δεν έκαναν χρήση του επίδικου τμήματος, ούτε εκδήλωσαν εμφανώς ποτέ τέτοια πρόθεση μεταξύ αλλήλων (π.χ.

οριοθετώντας τις ιδιοκτησίες τους με σύρμα ή ορόσημα) κάτι που γίνεται εύκολα κατανοητό καθώς έως το έτος 2012 τα εν λόγω ακίνητα δεν ήταν οικοδομήσιμα και κατά συνέπεια δεν ήταν αξιοποιήσιμα (βλ. το με αριθμό φύλλου 499/6.8.2012 ΦΕΚ επανακαθορισμού ορίων Αιγιαλού - Παραλίας στη θέση ... του Δήμου Ανατολικής Μάνης) αλλά εγκαταλελειμμένα.

Συνεπώς οι διάδικοι, παρά τους ισχυρισμούς τους και τις όψιμες προσπάθειές τους να ενσωματώσει κάθε διάδικη πλευρά στην ιδιοκτησία της την εν λόγω εδαφική λωρίδα, δεν έγιναν ποτέ αποκλειστικοί κύριοι της επίδικης λωρίδας καθώς οι δικαιοπάροχοι τους κατά το χρόνο της σύναψης των μεταβιβαστικών πράξεων δεν είχαν αποκτήσει την αποκλειστική κυριότητα αυτής με τον επικαλούμενο από αυτούς πρωτότυπο τρόπο. Αντιθέτως, η εν λόγω εδαφική λωρίδα η οποία αποτελούσε κατά το παρελθόν και εξακολουθεί να αποτελεί από κοινού ιδιοκτησία σε ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου των ιδιοκτητών των αντιδίκων καθώς προκύπτει ότι η πραγματική χρήση της ήταν δίοδος και κοινή αυλή απ' όπου αυλίζονταν τα κτίσματα όλων των γειτονικών ακινήτων τα οποία είχαν πόρτες μέσα από την αυλή, κάτι που άλλωστε προκύπτει εμφανώς από την προσπάθεια του εφεσίβλητου να επεκτείνει την ιδιοκτησία του και σε χώρο οριοθετημένο μεταξύ των ιδιοκτησιών Σ. και πρώην Α. (εδαφικής λωρίδας με τα στοιχεία Ζ - Η - Δ - Ε επιφάνειας 10,30 τ.μ. τον οποίο ο ίδιος χαρακτηρίζει ως δίοδο σε αυλή) όπου δεν προκύπτει ούτε και από τους επικαλούμενους από τον εφεσίβλητο μεταβιβαστικούς τίτλους ότι μεταβιβάστηκε ποτέ στο δικαιοπάροχο του.

Επομένως, το Δικαστήριο εξαφανίζει την εκκαλούμενη απόφαση, κάνει δεκτές εν μέρει τις συνεκδικαζόμενες αγωγές ως ουσία βάσιμες και αναγνωρίζει: 1. τον εφεσίβλητο ως συγκύριο, συννομέα και συγκάτοχο σε ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου ενός εδαφικού τμήματος έκτασης 46,94 τ.μ. το οποίο βρίσκεται εντός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης του οικισμού της τοπικής κοινότητας ...

του Δήμου ... και συνορεύει βόρεια με κοινόχρηστη δίοδο, νότια με την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εκκαλούντων, ανατολικά με μη αμφισβητούμενη ιδιοκτησία του εφεσίβλητου και δυτικά με την υπόλοιπη ιδιοκτησία των εκκαλούντων, όπως αυτό εμφαίνεται στο από Μαρτίου 2014 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού Ε.

Χ. με τα κεφαλαία αλφαβητικά στοιχεία (Δ-Ε-Ζ-Η-Θ-Ι-Λ-Μ-Ν-Δ), 2. την πρώτη εκκαλούσα Α. θυγ. Π. και Κ. Μ. ως ψιλή συγκύρια σε ποσοστό 12,5% (ήτοι 25% εξ αδιαιρέτου επί ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου ψιλής κυριότητας) του ανωτέρω περιγραφόμενου εδαφικού τμήματος έκτασης 46,94 τ.μ., 3. τον δεύτερο εκκαλούντα Π. Μ. του Π. και Κ. ως ψιλό συγκύριο σε ποσοστό 12,5 % (ήτοι 25% εξ αδιαιρέτου επί ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου ψιλής κυριότητας) του ανωτέρω περιγραφόμενου εδαφικού τμήματος έκτασης 46,94 τ.μ., 4.

τον τρίτο εκκαλούντα Π. Μ. του Π. και Μ. ως ισόβιο επικαρπωτή σε ποσοστό 25% (ήτοι 50% εξ αδιαιρέτου επί ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου επικαρπίας) του ανωτέρω περιγραφόμενου εδαφικού τμήματος έκτασης 46,94 τ.μ. και 5. την τέταρτη εκκαλούσα Κ. Τ. του Π. και Α. ως συγκυρία σε ποσοστό 25% (ήτοι 50% εξ αδιαιρέτου επί ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου) του ανωτέρω περιγραφόμενου εδαφικού τμήματος έκτασης 46,94 τ.μ." Με βάση αυτές τις παραδοχές το ως Εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο έκρινε ότι" η διεκδικούμενη εδαφική λωρίδα ,η οποία αποτελεί τον φυσικό ενδιάμεσο κενό χώρο μεταξύ των υπαρχόντων στα οικόπεδα των διαδίκων κτισμάτων και προς τα οποία τα κτίσματα αυλίζονταν ήταν κατά το παρελθόν ελεύθερη και προσβάσιμη σε όλους και κατά συνέπεια και στους δικαιοπαρόχους των διαδίκων αλλά και σε άλλα πρόσωπα που είχαν κτίσματα στον πέριξ αυτής χώρο ...ούτε οι εκκαλούντες ούτε ο εφεσίβλητος απέδειξαν ότι αυτοί ή οι δικαιοπάροχοι τους απέκτησαν την αποκλειστική κυριότητα επί της επίδικης εδαφικής λωρίδας με έκτακτη χρησικτησία ....

Συνεπώς οι διάδικοι '....δεν έγιναν ποτέ αποκλειστικοί κύριοι της επίδικης λωρίδας (με παράγωγο τρόπο), καθώς οι δικαιοπάροχοι τους κατά το χρόνο της σύναψης των μεταβιβαστικών πράξεων δεν είχαν αποκτήσει την αποκλειστική κυριότητα αυτής με τον επικαλούμενο από αυτούς τρόπο. Αντιθέτως η εδαφική λωρίδα, η οποία αποτελούσε κατά το παρελθόν και εξακολουθεί να αποτελεί από κοινού ιδιοκτησία σε ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου των ιδιοκτητών των αντιδίκων, καθώς προκύπτει ότι η πραγματική χρήση της ήταν δίοδος και κοινή αυλή απ'όπου αυλίζονταν τα κτίσματα όλων των γειτονικών ακινήτων τα οποία είχαν πόρτες μέσα από την αυλή...."Ακολούθως, το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση των αναιρεσιβλήτων κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε κρίνει αντίθετα, εξαφάνισε την προσβαλλόμενη απόφαση που είχε δεχθεί ότι αποκλειστικός κύριος της επίδικης έκτασης είναι ο αναιρεσείων, και δέχθηκε εν μέρει τις συνεκδικαζόμενες αγωγές των διαδίκων (αναγνωριστική του αναιρεσείοντος και διεκδικητική των αναιρεσιβλήτων ),αναγνωρίζοντας τον αναιρεσείοντα και τους αναιρεσιβλήτους (με τις διακρίσεις που αναφέρονται στην απόφαση) συγκυρίους κατά ποσοστό 50%εξ αδιαιρέτου ενός εδαφικού τμήματος 46,94 τ.μ.

και υποχρεώνοντας τον αναιρεσείοντα να το αποδώσει, στους τελευταίους, κατά το ιδανικό τους μερίδιο. Ενόψει των πιο πάνω παραδοχών η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 1033, 1041, 1042, 1043, 1045 ΑΚ.

Ειδικότερα, ενώ δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων και οι αναιρεσίβλητοι .κατέστησαν συγκύριοι της επίδικης εδαφικής λωρίδας, εμβαδού 46,94τ.μ.,κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου καθεμιάς των ιδιοκτησιών τους, δεν αιτιολογείται στη συνέχεια με ποιο νόμιμο τρόπο (παράγωγο ή πρωτότυπο και με ποιες προϋποθέσεις) οι αναιρεσίβλητοι απέκτησαν συγκυριότητα (και με τις διακρίσεις που αναφέρονται στην απόφαση) επ' αυτής, κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου, χωρίς να αρκεί η παραδοχή της απόφασης ότι "η πραγματική χρήση της ήταν δίοδος στην κοινή αυλή απ' όπου αυλίζονταν τα κτίσματα όλων των γειτονικών ακινήτων".

Επίσης, ενώ δέχθηκε ότι το επίδικο εδαφικό τμήμα είχε αρχικά έκταση 46,94τ.μ.,η οποία στη συνέχεια απομειώθηκε στην περιγραφόμενη εδαφική λωρίδα (δίοδο), επιφάνειας 10,30 τ.μ. εξαιτίας της απόκτησης αποκλειστικής κυριότητας του αναιρεσείοντος και τρίτων (ιδιοκτησιών Σ.) με έκτακτη χρησικτησία σε δύο εδαφικά τμήματα (των οποίων δεν αναφέρεται η επιφάνεια) της αρχικής έκτασης (των 46,94 τ.μ.), στη συνέχεια, με αντιφατική και ασαφή αιτιολογία αναγνώρισε τους αναιρεσιβλήτους συγκυρίους με τον αναιρεσείοντα κατά ποσοστό 50%εξ αδιαιρέτου στο αρχικό εδαφικό τμήμα των 46,94 τ.μ.

και υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα να τους το αποδώσει κατά το ιδανικό τους μερίδιο. Πρέπει, επομένως, οι συναφείς πρώτος, δεύτερος, τρίτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, αιτίαση, να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι, να αναιρεθεί η πιο πάνω απόφαση, κατά το μέρος: 1) που απορρίφθηκε η από 13/10/2014 αναγνωριστική αγωγή κυριότητας του αναιρεσείοντος ως προς το ποσοστό (συγ)κυριότητάς του κατά 50% εξ αδιαιρέτου στην επίδικη εδαφική λωρίδα, επιφάνειας 46,94 τ.μ.

και 2) έγινε δεκτή εν μέρει η από 1/7/2014 αντίθετη διεκδικητική αγωγή των αναιρεσιβλήτων ως προς το ίδιο (50%) ποσοστό (συγ)κυριότητάς τους με τις διακρίσεις που αναφέρονται στην απόφαση) εξ αδιαιρέτου στο προαναφερόμενο εδαφικό τμήμα και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, κατά το, μέρος που προεκτέθηκε, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλο δικαστή εκτός από εκείνον που εξέδωσε την απόφαση αυτή, (άρθρο 580 § 3 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την με αριθμό …/…-10-2019 έκθεση βιαίας αποβολής και εγκαταστάσεως σε ποσοστά εξ αδιαιρέτου σε εδαφικό τμήμα του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Καλαμάτας με έδρα το Πρωτοδικείο Γυθείου Ν. Λ. Λ., που με επίκληση προσκομίζει ο αναιρεσείων, συντελέστηκε η αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του αναιρεσείοντος με βάση την προσβαλλόμενη απόφαση.

Κατόπιν αυτών μετά την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, πρέπει, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος, που περιλαμβάνεται στις από 4-3-2020 προτάσεις του αναιρεσείοντος που κατατέθηκαν πριν από τη συζήτηση της υπόθεσης (στις 4-11-2020) να διαταχθεί η επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση (άρθρο 579 παρ. 2 ΚΠολΔ), με την αποβολή των αναιρεσιβλήτων και την εγκατάσταση του αναιρεσείοντος στη συγκυριότητα, σύννομη και συγκατοχή της επίδικης εδαφικής έκτασης, σε ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου. (ΑΠ 418/2020).

Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στον αναιρεσείοντα, που το κατέθεσε, λόγω της νίκης του, (άρθρ. 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (άρθρ. 176, 183, 191 §2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί, κατά το μέρος που αναφέρεται ειδικότερα στο σκεπτικό της παρούσας την 11/2019 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γυθείου που δίκασε ως Εφετείο.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το μέρος που προαναφέρθηκε, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συντεθεί από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Διατάσσει την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση της υπ' αριθμ. 11/2019 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Γυθείου, όπως εκτίθεται ειδικότερα στο σκεπτικό της παρούσας.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στον αναιρεσείοντα,

και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 8 Ιανουαρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ