282/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 282 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 282/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΝΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕΒΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Βερβεσό, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: .... , που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ζάβαλη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-12-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 601/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 2997/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-11-2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, διάβασε την από 19-12-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 2 της 14/1966 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών περί ερμηνείας της 34/1964 αποφάσεώς του για τους όρους αμοιβής και εργασίας των Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, που κηρύχθηκε εκτελεστή με την 38665/3826/1966 απόφαση του Υπουργού Εργασίας και διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 3 των από 20.12.1994, 6.2.1996 και 10.2.1997 σχετικώς ΣΣΕ, ορίζεται ότι "Η αληθής έννοια της παρ. 9 του διατακτικού της ως άνω διαιτητικής αποφάσεως καθ' ην - η παρ' άλλω εργοδότη εκδόσεως ημερήσιας εφημερίδος προϋπηρεσία του συντάκτη ως τοιούτου συνυπολογίζεται εις την υπηρεσίαν του παρά τω νυν εργοδότη δια την εξεύρεσιν της άνω κλίμακος μισθολογικής κατατάξεως. Η απόδειξις της προϋπηρεσίας θα γίνει κατά τα εν τω σκεπτικώ - είναι ότι η προϋπηρεσία του συντάκτη της ημερήσιας εφημερίδος αποδεικνύεται είτε δια έγγραφης πιστοποιήσεως του οικείου εργοδότη, υποχρέου σε παροχή ταύτης, είτε δια πιστοποιητικού των οικείων Ταμείων Συντάξεων, υποβαλλομένων στον εργοδότη εντός 45 ημερών από της προσλήψεως του συντάκτη". Από τη ρύθμιση αυτή προκύπτει ότι, εάν δεν πρόκειται για προϋπηρεσία στον ίδιο εργοδότη, οπότε ο τελευταίος οφείλει οίκοθεν να καταβάλει τον νόμιμο μισθό της αντίστοιχης μισθολογικής κλίμακας, η υποχρέωση καταβολής του νόμιμου μισθού του κλιμακίου με βάση την προϋπηρεσία αρχίζει από την κατά τα παραπάνω υποβολή στον εργοδότη κάποιου εκ των ως άνω προβλεπομένων δύο πιστοποιητικών προϋπηρεσίας. Ο τύπος αυτός αποδείξεως της προϋπηρεσίας αποσκοπεί να καθιερώσει ασφαλή τρόπο γνώσεως αυτής από τον εργοδότη και κατά συνέπεια δεν απαιτείται η τήρησή του εάν η προϋπηρεσία ήταν γνωστή στον εργοδότη ή εάν συνομολογείται απ' αυτόν, ενώ, εξάλλου, δεν αποκλείεται η απόδειξη της γνώσεως του εργοδότη με οποιονδήποτε άλλο ασφαλή τρόπο. Τα παραπάνω ισχύουν αναλόγως και για την προς τον εργοδότη γνωστοποίηση της οικογενειακής καταστάσεως του συντάκτη. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε κατά κρίση ανέλεγκτη τα ακόλουθα: Την 1.1.1998 οι διάδικοι κατάρτισαν εγγράφως, στην Αθήνα, έγκυρη σύμβαση εξηρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Με αυτήν ειδικότερα συμφωνήθηκαν τα εξής: Ο αναιρεσίβλητος (ενάγων), δημοσιογράφος - μέλος της ΕΣΗΕΑ, από 1.1.1998, με ελεύθερο ωράριο, από Δευτέρα μέχρι και Παρασκευή, εκτός Σαββάτου, να παρέχει την εργασία του στην αναιρεσείουσα (εναγόμενη) κατά τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ΕΣΗΕΑ - δημοσιογράφων. Ο μηνιαίος μισθός του να ανέρχεται στο ποσό των 461.881 δρχ., οι αποδοχές του να καταβάλλονται μέχρι την 10η ημέρα του επομένου μηνός και η άδειά του να χορηγείται σύμφωνα με τον αν.ν. 539/1945, ν. 1346/1983 και την ΕΓΣΣΕ. Συγχρόνως, προφορικώς, συμφωνήθηκαν τα εξής: Ο αναιρεσίβλητος να παρέχει την εργασία του ως εσωτερικός συντάκτης στην αναιρεσείουσα, μέλος της ΕΣΗΕΑ, στην ημερήσια απογευματινή πολιτική εφημερίδα της ".... ", με ελεύθερο ωράριο από Δευτέρα μέχρι και Παρασκευή επί 8 ώρες ημερησίως. Ο μηνιαίος μισθός του να ανέρχεται για το μήνα Νοέμβριο 1998 στο ποσό των 533.460 δρχ. και από το μήνα Δεκέμβριο 1998 στο ποσό των 565.468 δρχ. Ακόμη ο αναιρεσίβλητος από 1.1.1998, με ελεύθερο ωράριο, επί μία ώρα από Δευτέρα μέχρι Σάββατο, να παρέχει την εργασία του ως εσωτερικός συντάκτης στην εβδομαδιαία αθηναϊκή πολιτική εφημερίδα της αναιρεσείουσας ".... ", με μηνιαίο μισθό 70.000 δρχ. Κατά την πρόσληψή του (1.1.1998) ο αναιρεσίβλητος ήταν έγγαμος, με ένα άγαμο τέκνο, τον γεννηθέντα την 4.5.1989 .... (βλέπε το .... πιστοποιητικό οικογενειακής καταστάσεως του Δήμου Καλλιθέας Αττικής) και είχε συμπληρώσει προϋπηρεσία 25 ετών, ιδιότητές του που εγνώριζε από του χρόνου εκείνου (1.1.1998) η αναιρεσείουσα (βλέπε και 7ο φύλλο των πρωτοδίκων και των κατ' έφεση προτάσεών της), μη απαιτουμένης συνεπώς της αποδείξεώς τους με την υποβολή των οριζομένων με το άρθρο 2 της 14/1966 αποφάσεως ΔΔΔΔ Αθηνών, περί ερμηνείας της 34/1964 αποφάσεώς του πιστοποιητικών. Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούται αποδοχές με βάση τις ΣΣΕ που ίσχυσαν κατά το χρονικό διάστημα της συμβάσεως εργασίας του, με συνυπολογισμό του χρόνου προϋπηρεσίας καθώς και της οικογενειακής του καταστάσεως. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις ανωτέρω ουσιαστικές διατάξεις και συνεπώς ο περί του αντιθέτου εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις αιτιάσεις, αφενός ότι παρά το νόμο δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος είχε 25ετή προϋπηρεσία και ότι ήταν έγγαμος με ένα ανήλικο άγαμο τέκνο, μολονότι τα περιστατικά αυτά δεν είχαν προταθεί πρωτοδίκως ούτε με την αγωγή ούτε και με τις προτάσεις του αναιρεσιβλήτου και αφετέρου ότι παρά το νόμο αγνόησε τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι ουδέποτε ο αναιρεσείων τις γνωστοποίησε τις ανωτέρω ιδιότητές του με την υποβολή σ' αυτή κάποιου εκ των προβλεπομένων από το άρθρο 2 της 14/1966 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Αθηνών πιστοποιητικών. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και τούτο, ως προς μεν την πρώτη αιτίαση, διότι από την επισκόπηση της ένδικης αγωγής προκύπτει ότι ο αναιρεσίβλητος προέβαλλε σαφώς και αρκούντως ορισμένως τα ως άνω περιστατικά της προϋπηρεσίας και της οικογενειακής του καταστάσεως, ως προς δε την δεύτερη αιτίαση, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι ο ανωτέρω ισχυρισμός της αναιρεσείουσας ελήφθη υπόψη και απερρίφθη, αφού κρίθηκε πως αποδεικνύεται ότι η αναιρεσείουσα εγνώριζε τις ανωτέρω ιδιότητες του αναιρεσιβλήτου από του χρόνου της προσλήψεώς του, με συνέπεια να είναι περιττή η υποβολή κάποιου εκ των ανωτέρω πιστοποιητικών.

Η πρώτη περίπτωση του εκ του άρθρου 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ λόγου αναιρέσεως συντρέχει, όταν το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς να έχει προσαχθεί καμία απόδειξη. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν συντρέχει όταν από την προσβαλλόμενη απόφαση συνάγεται ότι το δικαστήριο σχημάτισε την αποδεικτική του κρίση από τα αναφερόμενα σ' αυτή νόμιμα αποδεικτικά μέσα (ΑΠ 1614/2002).

Εν προκειμένω, με τον εκ του άρθρου 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ τρίτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια, ότι δέχθηκε πως ήταν γνωστή στην αναιρεσείουσα εργοδότρια η εικοσιπενταετής προϋπηρεσία του αναιρεσιβλήτου από της προσλήψεώς του κατά την 1.1.1998, καθώς και η οικογενειακή του κατάσταση ως εγγάμου με ένα ανήλικο τέκνο, μολονότι ως προς τα περιστατικά αυτά δεν είχε προσαχθεί καμία απόδειξη. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο στο αποδεικτικό του πόρισμα αναφορικά με την προϋπηρεσία και την οικογενειακή κατάσταση του αναιρεσιβλήτου κατέληξε όχι αυθαιρέτως, αλλά ύστερα από εκτίμηση των αναφερομένων στην απόφαση αποδεικτικών μέσων (εγγράφων και μαρτύρων).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-11-2004 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΝΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕΒΕ" περί αναιρέσεως της 2997/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τετρακόσια είκοσι (420) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 30 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ