27/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 27 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 27/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισσάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: .....(αναφέρονται 4 ονόματα). Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Χαράλαμπο Σαμαρά και Κων/νο Ζαννή.

Της αναιρεσίβλητης: ......., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Καραγιάννη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-1-1997 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 811/1998 προδικαστική και 897/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4610/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-4-2006 αίτησή τους και τους από 11-10-2007 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης, ανέγνωσε την από 7-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής της 4610/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, για την ίδρυση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ.β' ΚΠολΔ. προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, πρέπει το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο να μη έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όπως είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και οι λόγοι έφεσης.

Επομένως, δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, και τα απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί. η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι ο ισχυρισμός έχει ληφθεί υπόψη ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός.

Εξάλλου, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στο οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Δεν ιδρύεται, όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν υπάρχουν συνοπτικές αιτιολογίες, ή ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση αυτών και στην αιτιολόγηση της εξαγωγής από αυτές του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις.

Στην υπόθεση που κρίνεται, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης ,δεύτερο μέρος, από την ως άνω διάταξη, αποδίδεται στο Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του επικύρωσε την εκκληθείσα απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με την οποία έγιναν δεκτές εν μέρει οι στο αυτό δικόγραφο σωρευόμενες ένδικες αγωγές, διεκδικητική ακινήτου και αρνητική, ότι δεν έλαβε υπόψη τον λόγο έφεσης των ήδη αναιρεσειόντων, σύμφωνα με τον οποίο η εκκληθείσα πρωτόδικη 897/2004 απόφαση κακώς έλαβε υπόψη μόνο τις καταθέσεις των αναφερόμενων δύο μαρτύρων της ενάγουσας, οι οποίες είναι οι πλησιέστερες συγγενείς της και με βεβαιότητα προσδοκούν οικονομικό όφελος από την έκβαση της δίκης, καθόσον η ενάγουσα είναι άτεκνη και αυτές είναι οι μελλοντικές εξ αδιαθέτου, τουλάχιστον, κληρονόμοι της, σε αντίθεση με τους μάρτυρες των αναιρεσειόντων που δεν είχαν καμία συγγένεια με αυτούς και ούτε προσδοκούσαν έννομο συμφέρον από την έκβαση της δίκης.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε, ως ουσιαστικώς αβάσιμη, στο σύνολό της η έφεση κατά της ως άνω πρωτοβάθμιας απόφασης, προκύπτει ότι ο ανωτέρω λόγος αυτής λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο και απορρίφθηκε σιωπηρώς, ως ουσιαστικώς αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, πρώτο μέρος, από τον αριθ.19 του άρθρου 559ΚΠολΔ,με τον οποίο προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, διότι δεν αιτιολογεί την απόρριψη του ως άνω λόγου της έφεσης, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος,, διότι η αποδιδόμενη με αυτόν πλημμέλεια δεν αφορά ουσιώδες ζήτημα για την έκβαση της δίκης, υπό την έννοια που ανωτέρω εκτέθηκε, αλλά την ανάλυση, στάθμιση των αποδείξεων και στην αξιολόγηση της εξαγωγής από αυτές του αποδεικτικού πορίσματος, το οποίο εκτίθεται σαφώς στην απόφαση, και επομένως δεν ιδρύει τον επικαλούμενο λόγο αναίρεσης.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 529 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι κατά κανόνα είναι παραδεκτή η προσκόμιση νέων αποδεικτικών μέσων στο Εφετείο, το οποίο αν δεν τα αποκρούσει ως απαράδεκτα, για κάποιον από τους αναφερόμενους στο άρθρο αυτό λόγους, δεν απαιτείται να διαλάβει στην απόφασή του ειδική αιτιολογία. Συνακόλουθα, ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.

α' ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, πρώτο μέρος, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει και συγκεκριμένα την 25537/19-12-1978 δήλωση, ενώπιον του συμβολαιογράφου Αθηνών Πέτρου Σταυρόπουλου, με την οποία η αναιρεσίβλητη αποδέχθηκε την κληρονομία της αναφερόμενης δικαιοπαρόχου της, την οποία είχε προσκομίσει η αναιρεσίβλητη για πρώτη φορά όχι στην πρωτοβάθμια δίκη, αλλά ενώπιον του Εφετείου, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

Ο ίδιος λόγος αναίρεσης, δεύτερο μέρος, τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσπαθούν να στηρίξουν στο άρθρο 559 αριθ.81 και 10 ΚΠολΔ, με μόνη την αριθμητική επίκληση του άρθρου αυτού, είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι καμία συγκεκριμένη νομική πλημμέλεια δεν αποδίδεται με αυτόν στην αναιρεσιβαλλομένη, ώστε να μπορεί να κριθεί αν παραβιάσθηκαν από το Εφετείο οι ορισμοί των ανωτέρω διατάξεων.

Επειδή, με το άρθρο 218 ΚΠολΔ ορίζονται οι προϋποθέσεις της εις το αυτό δικόγραφο σώρευσης διαφόρων αιτήσεων του ίδιου ενάγοντος κατά του ίδιου εναγομένου, μία των οποίων είναι η έλλειψη αντιφατικότητας μεταξύ τους, πλην όμως, για την περίπτωση της παρά τον νόμο σώρευσης αγωγών που αντιφάσκουν μεταξύ τους, δεν προβλέπεται ως κύρωση το απαράδεκτο ή η ακυρότητα του δικογράφου αλλά διατάσσεται ο χωρισμός.

Συνακόλουθα, ο πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.14ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν απέρριψε την ένδικη αγωγή ως απαράδεκτη, διότι στο δικόγραφό της σωρεύονταν αντικειμενικώς διεκδικητική και αρνητική αγωγή του ίδιου ακινήτου, οι οποίες αντιφάσκουν μεταξύ τους, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος Επειδή, κατά μεν τη διάταξη του άρθρου 220 παρ.1ΚΠολΔ, αγωγές, στις οποίες περιλαμβάνονται και αναγνωριστικές ή ανακοπές εμπράγματες, μικτές ή νομής, εκτός από τα ασφαλιστικά μέτρα νομής, οι οποίες αφορούν ακίνητα, εγγράφονται ύστερα από αίτηση του ενάγοντος ή ανακόπτοντος στα βιβλία διεκδικήσεων του γραφείου της περιφέρειας όπου βρίσκεται το ακίνητο μέσα σε τριάντα ημέρες από την κατάθεσή τους, διαφορετικά απορρίπτονται και αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτες, και δε τη διάταξη του άρθρου 2 του Β.Δ/τος 565/1968, που εκδόθηκε κατ` εξουσιοδότηση του ανωτέρω άρθρου 220 παρ. 3 ΚΠολΔ, η ανωτέρω καταχώρηση συνίσταται στην εγγραφή περίληψης της πράξης (δικογράφου), η οποία πρέπει απαραιτήτως να περιέχει σαφή μνεία του είδους της πράξης (αγωγής, ανακοπής, παρέμβασης, ανταγωγής),την ημερομηνία του δικογράφου, τα ονοματεπώνυμα των διαδίκων, την πλήρη περιγραφή του ακινήτου με αναφορά του τίτλου κτήσης, στο δικαστήριο στο οποίο αυτή κατατέθηκε και τον αύξοντα αριθμό αυτού.

Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι σκοπός αυτών είναι η εδραίωση της πίστης των συναλλαγών και της προστασίας των τρίτων σε σχέση με τη νομική κατάσταση του ακινήτου, ο οποίος εκπληρώνεται, σύμφωνα με τα ανωτέρω , όταν στην εγγραφή αναφέρεται, εκτός των άλλων, ότι για το ακίνητο εκκρεμεί αγωγή, ανακοπή κ.λ.π..

Επομένως, σε περίπτωση αντικειμενικής σώρευσης στο ίδιο αγωγικό δικόγραφο αιτήσεων , που αφορούν το ίδιο ακίνητο, αρκεί η εγγραφή στα βιβλία διεκδικήσεων του δικογράφου της αγωγής και δεν απαιτείται αυτοτελής εγγραφή κάθε μίας των σωρευόμενων στο δικόγραφο αυτό αιτήσεων. Στην κρινόμενη υπόθεση, με το δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, από τον αρ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προσάπτεται σφάλμα στο Εφετείο, διότι έκρινε παραδεκτή την ένδικη αγωγή, η οποία έχει εγγραφεί στα βιβλία διεκδικήσεων ως ενιαίο δικόγραφο, ενώ έπρεπε να την απορρίψει ως απαράδεκτη, καθόσον στο δικόγραφό της σωρεύονταν αντικειμενικώς διεκδικητική και αρνητική αγωγή και δεν έγινε εγγραφή στα βιβλία διεκδικήσεων περιλήψεων και των δύο αγωγών.

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος διότι από το αποδιδόμενο σφάλμα δεν ιδρύεται ο επικαλούμενος λόγος αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-4-2006 αίτηση και τους από 11-10-2007 πρόσθετους λόγους των ......, κλπ, για αναίρεση της 4610/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Ιανουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ