277/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 277 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 277/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη - Εισηγητή, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Νικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ........., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης: ........, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κων/νο Ζέρβα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2.12.1998 και με αριθμό καταθεσης 793/7.12.1998 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 25/2000, προδικαστική, 44/2005, οριστική, του ίδιου Δικαστηρίου και 23/2007 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12.4.2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον η αναιρεσίβλητη όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης ανέγνωσε την από 25.10.2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το οικείο πινάκιο στη σειρά της δεν εμφανίσθηκε ο αναιρεσείων, ο οποίος, όμως προκύπτει από την .........έκθεση επιδόσεως της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Λάρισας........., κλητεύθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως για να παραστεί κατά την παρούσα συζήτηση. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

II. Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αρ. 11 α' Κ.Πολ.Δ Ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του ανεπίτρεπτα κατά νόμο αποδεικτικά μέσα. Για τη διαδικαστική του πληρότητα πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο, πλην άλλων, ότι το ανεπίτρεπτο της συνεκτιμήσεως των αποδεικτικών μέσων είχε προταθεί παραδεκτώς στο δικαστήριο της ουσίας.

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ., ψέγεται το εφετείο ότι, για τη διαμόρφωση της αποδεικτικής του κρίσεως περί της ιδιότητας του αναιρεσείοντος ως πατέρα του χωρίς γάμο γεννηθέντος από την αναιρεσίβλητη τέκνου, έλαβε υπόψη του, παρανόμως και δη κατά παράβαση των άρθρων 57 ΑΚ, 2 § 1 του Συντάγματος και 8 της ΕΣΔΑ, φωτογραφικές απεικονίσεις του ίδιου και αποδείξεις πληρωμής ξενοδοχείων στα οποία διέμενε, μολονότι ο ίδιος δεν είχε συναινέσει στη λήψη και τη χρήση των άνω αποδεικτικών μέσων. Δεν αναφέρεται όμως στο αναιρετήριο ότι το ανεπίτρεπτο των αποδεικτικών αυτών μέσων είχε προβληθεί στην έκκλητη δίκη. Επομένως, ανεξαρτήτως του αν τα ειρημένα αποδεικτικά μέσα είναι ή όχι ανεπίτρεπτα κατά νόμο, ο ερευνώμενος λόγος, προεχόντως, ενέχει αοριστία και είναι, ως εκ τούτου, απαράδεκτος.

ΙΙΙ. Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ, αποδίδει στο εφετείο την αιτίαση, ότι παρέλειψε να λάβει υπόψη του ολόκληρη τη με επίκληση προσκομισθείσα από τον ίδιο μαρτυρική κατάθεση του ....... ενώπιον του πρωτοδικείου. Όπως προκύπτει όμως από την προσβαλλόμενη απόφαση, το εφετείο, κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του, όχι μόνο έλαβε υπόψη του την εν λόγω κατάθεση, αλλά προέβη και σε διεξοδική ανάλυση και αξιολόγηση του περιεχομένου της. Επομένως, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος.

IV. Με τον τρίτο λόγο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, ο αναιρεσείων, αναφέροντας ορισμένα αποσπάσματα από τις αιτιολογίες της πληττόμενης αποφάσεως, προσάπτει στο εφετείο ότι τα αποσπάσματα αυτά είναι αντιφατικά, ανεπαρκή και πλημμελή. Δεν προσδιορίζει όμως στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η αντιφατικότητα, η ανεπάρκεια και η πλημμέλεια της σχετικής αιτιολογίας. Επομένως, ο λόγος αυτός είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος.

V. Ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αρ. 1 β' Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας θεμελιώνεται όταν το δικαστήριο της ουσίας εσφαλμένως χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα αυτά, προκειμένου να εξειδικεύσει τις αόριστες νομικές έννοιες και να υπαγάγει σ' αυτές τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς, όχι όμως και όταν τα εν λόγω διδάγματα χρησιμοποιούνται ή όχι προς έμμεση απόδειξη ή προς εκτίμηση των αποδείξεων για την εξακρίβωση της αλήθειας των πραγματικών γεγονότων.

Εν προκειμένω, με τον τέταρτο λόγο του αναιρετηρίου, ο αναιρεσείων, υποστηρίζοντας ότι οι σχέσεις της αναιρεσίβλητης με τον Π1 ήταν τόσο γνωστές ώστε οι φίλοι και γνωστοί θεωρώντας τον τελευταίο ως πατέρα έσπευσαν αμέσως μετά τον τοκετό να του ευχηθούν, μέμφεται το εφετείο ότι "παρείδε" τα διδάγματα της κοινής πείρας, κατά τα οποία δεν εύχονται σε κάποιον που δεν είναι πατέρας και αυτός δεν δέχεται τις ευχές και την πατρότητα, ούτε φροντίζει ξένα τέκνα, και μάλιστα σε επαρχιακή πόλη. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, αφενός μεν, διότι η σχετική αιτίαση αφορά στη μη χρησιμοποίηση διδαγμάτων της κοινής πείρας προς έμμεση απόδειξη και προς εκτίμηση των αποδείξεων, αφετέρου δε, διότι, υπό την επίφαση της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελιώσεώς του, πλήττει τη μη δεκτική αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το εφετείο.

VI. Με τον πέμπτο λόγο του αναιρετηρίου, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 9 Κ.Πολ.Δ, καταλογίζεται στο εφετείο η πλημμέλεια ότι αγνόησε το υποβληθέν από τον αναιρεσείοντα αίτημα περί διατάξεως νέας πραγματογνωμοσύνης με τη μέθοδο DNA. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι η κατά το άρθρο 388 Κ.Πολ.Δ διάταξη νέας πραγματογνωμοσύνης ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου της ουσίας και άρα η σχετική κρίση του δεν είναι δεκτική αναιρετικού ελέγχου.

VII. Με τους έκτο και έβδομο λόγους αποδίδονται στο εφετείο, αντιστοίχως, οι αιτιάσεις: α)ότι με εσφαλμένη και αντιφατική εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, αλλά και με αντιφατική και ανεπαρκή αιτιολογία απέρριψε τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί υπάρξεως σοβαρών αμφιβολιών για την πατρότητα του τέκνου της αναιρεσίβλητης, ενόψει και του ότι τα προς τούτο ληφθέντα υπόψη αποδεικτικά μέσα (φωτογραφίες και αποδείξεις πληρωμής) δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη σαρκικής συνάφειας μεταξύ των διαδίκων, αλλ' ούτε και οι χρονολογίες εκδόσεως των άνω αποδείξεων πληρωμής περιλαμβάνονται στο κρίσιμο διάστημα της συλλήψεως και β)ότι με τον ανωτέρω τρόπο παρεβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας και τον ουσιαστικό κανόνα δικαίου που ορίζει το κρίσιμο διάστημα συλλήψεως μεταξύ της 300ης και 180ης ημέρας προ του τοκετού, ο οποίος εν προκειμένω έλαβε χώρα στις 29-1-1997. Οι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι, διότι οι προς θεμελίωσή τους προβαλλόμενες ως άνω περιστατικά δεν ανταποκρίνονται σε καμία από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ αναιρετικές πλημμέλειες, αλλά, υπό το πρόσχημα της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελιώσεώς τους, πλήττουν την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12.4.2007 αίτηση του ..... περί αναιρέσεως της 23/2007 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Δεκεμβρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Φεβρουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ