274/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 274 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 274/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού , Αγγελική Τζαβάρα και Θωμά Γκατζογιάννη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 7 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ι. Π. του Σ., 2) Μ. Π. του Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν, ο μεν πρώτος μετά η δε δεύτερη δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Σπυρίδωνα Λάλα και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεμιστοκλή Αρκουμάνη και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην …, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Αναστάσιο Ράλλη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/5/2013 (2) ανακοπές της ήδη πρώτης αναιρεσιβλήτου και τις από 5/5/2014 και 7/5/2014 πρόσθετες παρεμβάσεις του δεύτερου ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 89/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 120/2017 του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4/12/2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της παραστάσας στο ακροατήριο αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 647 επ. ΚΠολΔ, 120/2017 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας, η οποία απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση που είχαν ασκήσει οι αναιρεσείοντες κατά της 89/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, με την οποία είχαν γίνει δεκτές οι ανακοπές που είχε ασκήσει η πρώτη αναιρεσίβλητη για την ακύρωση των 186/2013 και 185/2013 διαταγών απόδοσης μισθίου και καταβολής μισθωμάτων της Δικαστού του Πρωτοδικείου Λαμίας, καθώς και οι πρόσθετες παρεμβάσεις που είχε ασκήσει υπέρ της πρώτης αναιρεσίβλητης το δεύτερο αναρεσίβλητο και είχαν ακυρωθεί οι ως άνω διαταγές. Η αίτηση αναίρεσης, ασκήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495 και 564 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 574 ΑΚ με τη σύμβαση της μίσθωσης πράγματος ο εκμισθωτής έχει υποχρέωση να παραχωρήσει στο μισθωτή τη χρήση του πράγματος για όσο χρόνο διαρκεί η σύμβαση και ο μισθωτής, κύρια υποχρέωση έχει, για την ομαλή λειτουργία της μισθωτικής σχέσης, να καταβάλει το συμφωνημένο μίσθωμα κατά το χρόνο που έχει συμφωνηθεί.

Η μίσθωση είναι ενοχική σχέση και δεν ασκεί επιρροή στην ισχύ και λειτουργία της σύμβασης αυτής η κυριότητα ή οποιοδήποτε άλλο εμπράγματο δικαίωμα επί του μισθίου, ανεξαρτήτως αν αυτό είναι κινητό ή ακίνητο. Η σχετικότητα της μισθωτικής σχέσης έχει ως αποτέλεσμα να ανήκουν τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις από αυτή μόνο στα συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδή στον εκμισθωτή και στο μισθωτή, οι οποίοι και νομιμοποιούνται αντιστοίχως στις σχετικές (μισθωτικές) δίκες.

Έτσι, την αγωγή για καταβολή του μισθώματος νομιμοποιείται να ασκήσει μόνο ο εκμισθωτής και όχι ο κύριος του μισθίου. Τα παραπάνω ισχύουν και στην επαγγελματική μίσθωση με μόνες τις αναφερόμενες στο άρθρο 14 του ΠΔ/τος 34/1995 παρεκκλίσεις. (ΑΠ 402/2015). Από την πιο πάνω διάταξη, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 340, 341 και 342 του ΑΚ, με σαφήνεια προκύπτει, ότι κύρια υποχρέωση του μισθωτή για την ομαλή λειτουργία της μισθωτικής σχέσης είναι η καταβολή του μισθώματος κατά το χρόνο που έχει συμφωνηθεί, διαφορετικά ο μισθωτής γίνεται υπερήμερος με μόνη την παρέλευση της ορισμένης ημέρας και χωρίς όχληση, η δε υπαιτιότητά του, που αποτελεί στοιχείο της υπερημερίας, τεκμαίρεται με μόνη την παρέλευση του χρόνου καταβολής (ΑΠ 86/2005).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 645 ΚΠολΔ, ο εκμισθωτής παραδεκτά σωρεύει στο ίδιο δικόγραφο την αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής των μισθωμάτων με την αίτηση έκδοσης διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου, οπότε μπορεί να εκδοθεί ενιαία διαταγή και για τους δύο εκτελεστούς τίτλους. Προϋποθέσεις για την έκδοση διαταγής πληρωμής των μισθωμάτων είναι:

α) η σύναψη έγκυρης μίσθωσης, β) αποδεικνυόμενη με έγγραφο - δημόσιο ή ιδιωτικό - γ) η σύμβαση να είναι ενεργός κατά το χρόνο που αναφέρεται στα οφειλόμενα μισθώματα, δηλαδή η σύμβαση να μην έχει λυθεί είτε με την πάροδο του χρόνου που συμφωνήθηκε είτε με καταγγελία για προβλεπόμενο στο νόμο λόγο και 8) το συμφωνημένο μίσθωμα.

Αν ο μισθωτής έχει αντίρρηση και επικαλεσθεί λύση της σύμβασης, πρέπει να ασκήσει ανακοπή. Η δυνατότητα αμφισβητήσεως της συνδρομής των προϋποθέσεων δεν εμποδίζει την έκδοση διαταγής πληρωμής, με την οποία άλλωστε δεν επιτυγχάνεται η ουσιαστική διάγνωση της αξίωσης, αλλά ο εξοπλισμός της με εκτελεστό τίτλο, αλλά δίδει στον υπόχρεο το δικαίωμα άσκησης ανακοπής για το δικαστικό έλεγχο της νομιμότητας της διαταγής πληρωμής, κατά την επί της οποίας δίκη θα κριθεί η βασιμότητά των (ΑΠ 1408/1987).

Με την ανακοπή, ο μισθωτής μπορεί να προβάλλει είτε αιτιάσεις που αφορούν την έλλειψη της συνδρομής των απαιτούμενων από το νόμο προϋποθέσεων έκδοσης της διαταγής πληρωμής, είτε αιτιάσεις που αποτελούν άμυνα του μισθωτή στην αντίστοιχη αγωγή του εκμισθωτή για καταβολή οφειλόμενων μισθωμάτων, με τις οποίες αμφισβητεί τη συνδρομή των ουσιαστικών προϋποθέσεων γέννησης και ύπαρξης της σχετικής απαίτησης.

Ο μισθωτής, προκειμένου να ακυρώσει τη διαταγή που τον υποχρεώνει στην καταβολή οφειλόμενων μισθωμάτων, πρέπει με λόγο ανακοπής να αμφισβητήσει την ύπαρξη αυτής της κύριας υποχρέωσής του από τη μισθωτική σχέση, ώστε να απαλλαγεί από αυτή. Προς τούτο, και εφόσον δεν αρνείται τη σύναψη της μίσθωσης και την ιδιότητα του ως μισθωτή των επίδικων ακινήτων, πρέπει να ισχυριστεί και αποδείξει είτε ότι η μισθωτική σύμβαση δεν ήταν ενεργός κατά το χρόνο που αναφέρεται στα οφειλόμενα μισθώματα, αλλά έχει λήξει με νόμιμο τρόπο και επήλθε άρση της μισθωτικής σχέσης, τα δε μισθώματα των οποίων ζητείται η καταβολή να αναφέρονται σε χρόνο μετά τη λήξη αυτής, είτε ότι είχε αποσβεστεί με συγκεκριμένο νόμιμο τρόπο η αξίωση της καταβολής των μισθωμάτων μέχρι την έκδοση της διαταγής πληρωμής, είτε ότι ο κατά τη διαταγή πληρωμής δικαιούχος των μισθωμάτων, δεν είναι εκμισθωτής και συνεπώς δεν είναι φορέας της αξίωσης των μισθωμάτων και δεν νομιμοποιείται να αξιώσει την καταβολή τους.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 342 ΑΚ, ο οφειλέτης δεν γίνεται υπερήμερος, αν η καθυστέρηση της παροχής οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν έχει ευθύνη. Τέτοιο γεγονός είναι κάθε εύλογη αιτία, συνεπεία της οποίας δικαιολογείται η μη εκπλήρωση ή η μη προσήκουσα εκπλήρωση της παροχής του, εφόσον, όμως, δεν μπορεί να αποδοθεί σε δόλο ή αμέλειά του, όταν δηλαδή την ίδια καθυστέρηση θα επεδείκνυε κάθε επιμελής άνθρωπος ευρισκόμενος υπό τις ίδιες συνθήκες, καταβάλλοντας τη συνήθη προσπάθεια εκπλήρωσης (ΑΠ 754/2017, ΑΠ 672/2017, ΑΠ 521/2014, ΑΠ 269/2012).

Έτσι, αν η καθυστέρηση της καταβολής του μισθώματος από το μισθωτή οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν φέρει αυτός ευθύνη, δεν περιέρχεται σε υπερημερία. Τέτοιο γεγονός είναι κάθε εύλογη αιτία συνεπεία της οποίας δικαιολογείται η καθυστέρηση του μισθώματος (ΑΠ 850/2014). Η εύλογη αιτία της καθυστέρησης αποτελεί έννοια νομική και ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι αποκλείεται η υπερημερία του οφειλέτη και κατ' ακολουθία οι συνέπειές της, όταν συντρέχει δικαιολογημένη αμφιβολία του οφειλέτη για την ύπαρξη του χρέους, την έλλειψη δε της υποκειμενικής προϋπόθεσης της ευθύνης του πρέπει να επικαλεσθεί κατ" ένσταση και να αποδείξει ο οφειλέτης.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι το Εφετείο, μετά τη συνεκτίμηση των προσαχθέντων αποδεικτικών μέσων που μνημονεύει, δέχθηκε ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Δυνάμει του από 28-3-2006 ιδιωτικού συμφωνητικού, που σύνηψε ο Χ.

Π. στη Λαμία με τον νόμιμο εκπρόσωπο της ανακόπτουσας προκύπτει ότι εκμίσθωσε στην δεύτερη μεταξύ άλλων και τις υπό στοιχεία ... αυτοτελείς και ανεξάρτητες οριζόντιες ιδιοκτησίες- ευρισκόμενες σε μία πολυώροφη οικοδομή, κείμενη στο κέντρο της πόλης της Λαμίας και στη συμβολή των οδών ..., με διάρκεια της μίσθωσης 12ετή και με αρχικό μηνιαίο μίσθωμα ανερχόμενο στο ποσό των 4.200 ευρώ το μήνα.

Ακολούθως, στις 27-2-2011 ο εν λόγω εκμισθωτής, Χ. Π., απεβίωσε άγαμος και άτεκνος στην ..., κατέλιπε δε αυτός πλησιέστερη συγγενή του την από παφικής πλευράς πρώτη ξαδέλφη του και μητέρα των καθών η ανακοπή, Β. συζ. Σ. Π., το γένος Π. Π.. Ήδη, με την από 24-7-2006 ιδιόγραφη διαθήκη του, η οποία νομίμως δημοσιεύθηκε την 8.7.2011 ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, συνταχθέντων των αριθμ. 3908/8-7-2011 πρακτικών συνεδριάσεως αυτού (τόμος ...), κατά τη ρητώς εκπεφρασμένη τελευταία βούληση του εν λόγω διαθέτη, όπως αυτή αποτυπώθηκε στην ως άνω διαθήκη του, αυτός απέκλεισε από την κληρονομιά του όλους τους κατά το χρόνο θανάτου του εν ζωή ευρισκόμενους συγγενείς του (εξ αδιαθέτου κληρονόμους του), αναφέροντας στην διαθήκη του επί λέξει ως εξής: "...

δεν θέλω κληρονόμους μου τους εξ αδιαθέτου κληρονόμους μου και συγκεκριμένα ούτε την πρώτη εξαδέλφη μου Β. σύζυγο Σ. Π., το γένος Π. και Α. Π..". Μετά την δημοσίευση της διαθήκης η Β. Π. κατέθεσε την αριθμ.εκθ.καταθ. 105690/4793/2011 αίτησή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και τη Διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας, με αντικείμενο τη χορήγηση κληρονομητηρίου σε αυτήν για το ότι είναι η μοναδική εξ αδιαθέτου κληρονόμος του ως άνω Χ.

Π.. Στο πλαίσιο της δίκης αυτής η αιτούσα προσκόμισε με επίκληση μεταξύ άλλων και το αριθμ.../26-7-2011 πιστοποιητικό της Γραμματείας του Πρωτοδικείου Αθηνών, δυνάμει του οποίου βεβαιώνεται η μη δημοσίευση διαθήκης από το Πρωτοδικείο Αθηνών, της οποίας διαθέτης να φέρεται ο αποβιώσας Χ. Π. του Η. και η μη περιέλευση στην ως άνω Υπηρεσία αντιγράφου διαθήκης από άλλο δικαστήριο ή προξενική αρχή.

Μετά ταύτα εκδόθηκε η αριθμ. 5433/2011 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου, η οποία έκανε δεκτή την ως άνω ένδικη αίτηση και δυνάμει της οποίας πράγματι χορηγήθηκε στη Β. Π. το αριθμ. ...-10-2011 πιστοποιητικό κληρονομητηρίου της Γραμματέως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το οποίο και πιστοποιεί ότι η τελευταία είναι η μοναδική εξ αδιαθέτου κληρονόμος του Χ.

Π. του Η. και Μ., κάτοικος εν ζωή … και απεβίωσε στην ... στις 27-02-2011, σε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του. Εν συνεχεία, η Β. Π. αποδέχθηκε την καταληφθείσα ακίνητη κληρονομιά του εκλιπόντος, μεταξύ της οποίας και οι προαναφερθείσες οριζόντιες ιδιοκτησίες, δυνάμει της αριθμ. .../19-3-2012 πράξης αποδοχής κληρονομιάς της Συμβολαιογράφου Αθηνών Α.

Μ. του Ε., νομίμως μεταγραφείσας, τις οποίες στην συνέχεια μεταβίβασε τις μεν ως άνω υπό στοιχεία ... οριζόντιες ιδιοκτησίες στον καθού υιό της, δυνάμει των αριθμ. .../27-6- 2012 και ...29-11-2012 συμβολαίων Γονικής Παροχής αντίστοιχα της αυτής ως άνω Συμβολαιογράφου Αθηνών, νομίμως μεταγεγραμμένων. Πέραν των ως άνω οριζοντίων ιδιοκτησιών η Β.

Π. την 27-6-2012 μεταβίβασε και τις υπό στοιχεία ... οριζόντιες ιδιοκτησίες στη θυγατέρα της καθής η ανακοπή, Μ. Π., δυνάμει του αριθμ. .../27-6-2012 συμβολαίου Γονικής Παροχής της αυτής ως άνω Συμβολαιογράφου Αθηνών, νομίμως μεταγεγραμμένου. Στις 12-3-2013 επιδόθηκε στην αιτούσα εταιρεία η από 8-3-2013 εξώδικη όχληση των καθών, με την οποία, επικαλούμενοι τα ως άνω συμβόλαια γονικής παροχής, ζήτησαν από την ανακόπτουσα να τους καταβάλει υπό την ιδιότητα των ειδικών διαδόχων του ανωτέρω αποβιώσαντος άλλοτε εκμισθωτή, Χ.

Π., αφενός ο Ι. Π. αναφορικά με τις μισθώσεις των μεν οριζοντίων ιδιοκτησιών υπό στοιχεία ..., τα αντιστοιχούντα στη χρήση αυτών μισθώματα των μηνών Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2012, Ιανουαρίου και Φεβρουάριου 2013, ήτοι το συνολικό ποσό των 13.913,76 ευρώ, των δε οριζοντίων ιδιοκτησιών υπό στοιχεία ...

και Υ- 13, τα αντιστοιχούντα στη χρήση αυτών μισθώματα των μηνών Δεκεμβρίου 2012, Ιανουαρίου και Φεβρουάριου 2013, ήτοι το συνολικό ποσό των 6.187,14 ευρώ, αφετέρου η Μ. Π. αναφορικά με τις μισθώσεις των μεν οριζοντίων ιδιοκτησιών υπό στοιχεία ... και Υ- 8, τα αντιστοιχούντα στη χρήση αυτών μισθώματα των μηνών Ιουλίου, Αυγούστου, Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2012, Ιανουαρίου και Φεβρουάριου 2013, ήτοι το συνολικό ποσό των 16.443,12 ευρώ.

Επίσης, στις 22-3-2013, επιδόθηκε στην ανακόπτουσα η από 20-3-2013 εξώδικη όχληση της Β. Π., με την οποία αυτή, επικαλούμενη το προαναφερόμενο εκδοθέν κληρονομητήριο σε συνδυασμό με την αριθμ. .../19-3-2012 πράξη αποδοχής κληρονομιάς, ζητούσε να της καταβληθούν, υπό την ιδιότητα της ειδικής διαδόχου του ανωτέρω αποβιώσαντος εκμισθωτή και αναφορικά με μισθώσεις των προαναφερθεισών οριζοντίων ιδιοκτησιών, τα αντιστοιχούντα στη χρήση αυτών μισθώματα για το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ήταν αυτή στην ιδιοκτησία τους, ήτοι από 1-1-2012 μέχρι και 27-6-2012, για -ης μεν ...

οριζόντιες ιδιοκτησίες, ποσού 12.172,70 ευρώ και 10.300,24 ευρώ αντίστοιχα και από 1-1-2012 μέχρι και 29-11-2012 για τις δε ... οριζόντιες ιδιοκτησίες, ποσού 22.526 ευρώ. Στις 23-4-2013 επιδόθηκε στην ανακόπτουσα Α) επικυρωμένο αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της προσβαλλόμενης αριθμ. 186/2013 Διαταγής απόδοσης χρήσης μισθίου και καταβολής μισθωμάτων της δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, μετά της από 19 Απριλίου 2013 επιταγής προς απόδοση χρήσης μισθίου και πληρωμή του καθού, δυνάμει των οποίων υποχρεούνταν 1) να αποδώσει τη χρήση της με στοιχεία … οριζόντιας ιδιοκτησίας - ισογείου καταστήματος εμβαδού 36 τ.μ., με μεσοπάτωμα της αυτής επιφάνειας, καθώς επίσης και της με στοιχεία … οριζόντιας ιδιοκτησίας - υπογείου χώρου ιδίου εμβαδού, η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το 1-12 ισόγειο κατάστημα και της με στοιχεία ...

οριζόντιας ιδιοκτησίας- ισογείου καταστήματος, εμβαδού 43,20 τ.μ. με το μεσοπάτωμα, που βρίσκεται ακριβώς πάνω από αυτό και έχει ακριβώς το ίδιο εμβαδόν με αυτό, καθώς επίσης και της με στοιχεία ... αντίστοιχης οριζόντιας ιδιοκτησίας-υπογείου χώρου, ιδίου εμβαδού, η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το ... ισόγειο κατάστημα και 2) να καταβάλει το ποσό των 20.100,90 ευρώ ως κεφάλαιο με τους νομίμους τόκους υπερημερίας που επιδικάστηκαν από την επίδοση της εξώδικης όχλησης και για έξοδα και συνολικά το ποσό των 20.920,49 ευρώ και μάλιστα νομιμότοκα από την επίδοση της επιταγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση της και Β) επικυρωμένο αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της προσβαλλόμενης αριθμ. 185/2013 Διαταγής απόδοσης χρήσης μισθίου και καταβολής μισθωμάτων της δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, μετά της από 19 Απριλίου 2013 επιταγής προς απόδοση χρήσης μισθίου και πληρωμή της καθής, δυνάμει των οποίων υποχρεούνταν 1) να αποδώσει τη χρήση της με στοιχεία ...

οριζόντιας ιδιοκτησίας - ισογείου καταστήματος εμβαδού 58,60τ.μ., καθώς επίσης και της με στοιχεία ... οριζόντιας ιδιοκτησίας - υπογείου χώρου ιδίου εμβαδού, η οποία βρίσκεται ακριβώς κάτω από το ... ισόγειο κατάστημα και 2) να καταβάλει το ποσό των 16.443,12 ευρώ ως κεφάλαιο με τους νομίμους τόκους υπερημερίας που επιδικάστηκαν από την επίδοση της εξώδικης όχλησης και για έξοδα και συνολικά το ποσό των 17.119,67 ευρώ και μάλιστα νομιμότοκα από την επίδοση της επιταγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση της.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι μετά τον θάνατο του εκμισθωτή Χ. Π. η ανακόπτουσα μισθώτρια εταιρεία έπαυσε να καταβάλει μισθώματα, λαμβάνοντας δε στη συνέχεια τις ανωτέρω από 12-3-2013 και 20-3-2013 εξώδικες οχλήσεις των καθών και της μητέρας τους αντίστοιχα και καθώς ήταν γνωστό ότι ο θανών ουδέποτε είχε καλές σχέσεις με την πρώτη ξαδέλφη του, Β.

Π., κάτι που επιβεβαίωσε και ο μάρτυρας της ανακόπτουσας, εξεταζόμενος ενόρκως ενώπιον του ακροατηρίου του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου απευθύνθηκε διά των νομίμων εκπροσώπων της στον πληρεξούσιο δικηγόρο Παναγιώτη Κεμπερά, ο οποίος την πληροφόρησε ότι ήδη είχε μεριμνήσει για τη νόμιμη δημοσίευση της ως άνω σε αυτόν κατατεθείσας ιδιόγραφης διαθήκης του εν ζωή εντολέως του, Χ.

Π.. Η ύπαρξη της ως άνω ιδιόγραφης διαθήκης του Χ. Π. επιβεβαίωνε κατά το περιεχόμενο της τα όσα κατά καιρούς σταθερά δήλωνε ο ανωτέρω περί της βούλησης του για την τύχη της κληρονομιάς του. Κατόπιν, η ανακόπτουσα εταιρεία, υπό την ιδιότητα της οφειλέτιδος της κληρονομιάς του Χ. Π., άσκησε ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αθηνών και κατά τη Διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας, την αριθμ.εκθ.καταθ.

ΕΑΚ ...2013 αίτηση της κατά της ως άνω Β. Π., περί αφαιρέσεως από αυτήν του ως άνω επ' ονόματι της εκδοθέντος ανακριβούς κληρονομητηρίου, ενώ στην ίδια ενέργεια προέβη και το προσθέτως παρεμβαίνον Ελληνικό Δημόσιο θεωρώντας ότι θίγονται τα συμφέροντα του ως μοναδικού εξ αδιαθέτου κληρονόμου, καλούμενο στην έκτη τάξη διαδοχής, καταθέτοντας την αριθμ.

εκθ.καταθ. ...2013 αίτηση του, επί των οποίων εκδόθηκε η αριθμ. 820/Κ107/13-Κ177/2013 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών, που δέχθηκε τις ανωτέρω συνεκδικασθείσες αιτήσεις και διέταξε την αφαίρεση από την Β. σύζυγο Σ. Π., το γένος Π. Π., το αριθμ. ..7/2011 πιστοποιητικό κληρονομητήριο της Γραμματέως του Πρωτοδικείου Αθηνών, που χορηγήθηκε σε αυτή δυνάμει της αριθμ. 5433/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Από τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά προκύπτει ότι η ανακόπτουσα εταιρεία μετά το θάνατο του εκμισθωτή Χ. Π. διατηρούσε αμφιβολίες αναφορικά με το δικαιούμενο προς καταβολή των μισθωμάτων πρόσωπο, γεγονός που δικαιολογεί την υπερημερία της και την έλλειψη δυστροπίας στη συμπεριφορά της. Ειδικότερα, η ανακόπτουσα, η οποία υπήρξε ανέκαθεν συνεπής έναντι του αποβιώσαντος αρχικού εκμισθωτή, Χ.

Π., σχετικά με τις υποχρεώσεις της εκ της μισθώσεως, με δεδομένη την ύπαρξη δημοσιευμένης ιδιόγραφης διαθήκης με περιεχόμενο αντίθετο προς το εκδοθέν κληρονομητήριο, ευλόγως αμφισβητεί την ιδιότητα των καθών ως κυρίων των μισθίων και της δικαιοπαρόχου των ως κληρονόμου του αρχικού εκμισθωτή και συνεπώς η μη καταβολή των μισθωμάτων δεν οφείλεται ούτε σε καθυστέρηση, ούτε δυστροπία υπήρξε εκ μέρους της.

Η κρίση αυτή ενισχύεται και από το γεγονός ότι οι σχέσεις των καθών και της μητέρας τους με τον Χ. Π. ήταν κακές πολύ πριν το χρόνο θανάτου του, το στοιχείο δε αυτό προκύπτει και από τον όρο 13, που έθεσε επί του από 28-3-2006 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως καταστημάτων και αφορά τη μη συνένωση και μη ενοποίηση και μη ενιαία χρήση των υπό στοιχεία ...

και ... οριζοντίων ιδιοκτησιών που του ανήκαν με τις όμορες αυτών ... οριζόντιες ιδιοκτησίες που ήδη τότε ανήκαν στον καθού Ι. Π., απειλώντας μάλιστα με την καταγγελία των μισθώσεων από πλευράς του και τη βίαιη αποβολή της μισθώτριας - εταιρείας, σε περίπτωση μη συμμορφώσεως της με την εν λόγω απαγόρευση.

Επιπροσθέτως, η ύπαρξη αντιφατικών πιστοποιητικών περί ύπαρξης ή μη διαθήκης που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι και ειδικότερα σειρά των αριθμ. .../26-7-2011, …74/2012, …62/2012, ...15/2012 και …8/2012 πιστοποιητικών περί μη δημοσίευσης διαθήκης του Χ. Π. του Η. εκδοθέντων όλων κατόπιν αίτησης της Β. Π. από την Γραμματεία του Πρωτοδικείου Αθηνών, που επικαλούνται και προσκομίζουν οι καθών και του αριθμ. .../2013 πιστοποιητικού, που επικαλείται και προσκομίζει η ανακόπτουσα με αντίθετο περιεχόμενο, δηλαδή περί δημοσίευσης της ανωτέρω διαθήκης του Χ.

Π. του Η. εκδοθέντος επίσης από την Γραμματεία του Πρωτοδικείου Αθηνών, κατόπιν αίτησης της ανακόπτουσας, επιτείνει έτι περαιτέρω τη σύγχυση αναφορικά με τους νομιμοποιούμενους σε λήψη των μισθωμάτων κληρονόμους-εκμισθωτές.

Εξαιτίας λοιπόν της υπάρχουσας ισχυρής αμφιβολίας ως προς το πρόσωπο των δικαιούχων-κληρονόμων του αρχικού εκμισθωτή, συννόμως η ανακόπτουσα αρνείται την καταβολή των μισθωμάτων των μισθίων ακινήτων προς τους καθώς η ανακοπή". Με όσα ανελέγκτως δέχθηκε το Εφετείο, υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ πλημμέλεια. Ειδικότερα, παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις διατάξεις των άρθρων 574 και 342 ΑΚ, καθόσον ακύρωσε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, δεχόμενο ότι η μη καταβολή των μισθωμάτων τα οποία είχαν επιδικαστεί με αυτήν, δεν οφείλεται ούτε σε καθυστέρηση ούτε σε δυστροπία της αναιρεσίβλητης μισθώτριας των αναφερομένων ακινήτων, αλλά στο γεγονός της αμφιβολίας που διατηρούσε αυτή(ως προς το δικαιούμενο την καταβολή των μισθωμάτων πρόσωπο, καθόσον εύλογα αμφισβητούσε την ιδιότητα των αναιρεσειόντων ως κυρίων των μίσθιων ακινήτων και της δικαιοπαρόχου αυτών ως κληρονόμου του αρχικού εκμισθωτή, και, επομένως, την υπεισέλευσή τους στη μισθωτική σχέση, γεγονός που δικαιολογεί την υπερημερία της και την έλλειψη δυστροπίας στη συμπεριφορά της. Το Εφετείο έκρινε ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής των μισθωμάτων λόγω μη καταβολής τους και δεν επρόκειτο για διαφορά από τις συνέπειες τυχόν υπερημερίας του μισθωτή, οπότε θα είχε εφαρμογή η διάταξη του άρθρου 342 ΑΚ.

Συνεπώς, έπρεπε να εκτιμήσει, εάν οι αναιρεσείοντες, προκειμένης εμπορικής μίσθωσης, είχαν υπεισέλθει και είχαν αποκτήσει την ιδιότητα του εκμισθωτή με την επικαλούμενη προς αυτούς μεταβίβαση των επιδίκων μισθίων ακινήτων, εφόσον ο αναιρεσίβλητος ομολογούσε την ύπαρξη μισθωτικής σχέσης, την ιδιότητά του ως μισθωτή των επιδίκων και τη μη πληρωμή των μισθωμάτων. Η εύλογη αμφιβολία της μισθώτριας αναιρεσίβλητης ως προς το πρόσωπο του εκμισθωτή και δικαιούχου των οφειλόμενων μισθωμάτων, μπορεί να δικαιολογούσε τη μη περιέλευση της μισθώτριας σε υπερημερία ως προς την καταβολή τους και συνεπώς, την απαλλαγή της από τις εκ της υπερημερίας συνέπειες, δεν καθιστά όμως αβάσιμη την αξίωση καταβολής των οφειλόμενων μισθωμάτων και δεν έχει αποτέλεσμα την ακύρωση της διαταγής πληρωμής αυτών.

Συνεπώς, είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσβάλλουν την απόφαση με την εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, σχετική πλημμέλεια.

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης, που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Επομένως, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης πρέπει εξ αυτού να προκύπτουν τα στοιχεία του παραδεκτού του, που επιβάλλονται από την ανωτέρω διάταξη, ήτοι πρέπει να καθορίζεται ότι ο ισχυρισμός, στον οποίον στηρίζεται προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας κατά την συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση (ΑΠ 64/2Θ17, ΑΠ 14/2017, ΑΠ 825/2015).

Όπως δε περαιτέρω προκύπτει από την αμέσως πιο πάνω διάταξη, το καθιερούμενο απαράδεκτο αναφέρεται σε όλους τους προβλεπόμενους από τη διάταξη του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγους αναίρεσης, ακόμη και σε εκείνους εκ των αριθμών 1 (ΑΠ 259/2017, ΑΠ 142/2013) και 14 (ΑΠ 825/2015), του εν λόγω άρθρου. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, κατά την οποία επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος με αυτή λόγος αναίρεσης αναφέρεται μόνο στις δικονομικές ακυρότητες, δηλαδή εκείνες που ανάγονται στη διαδικασία και είναι συνέπεια εφαρμογής δικονομικών διατάξεων, όχι δε σε ακυρότητες του ουσιαστικού δικαίου, η παράβαση των οποίων ελέγχεται αναιρετικά με τον προβλεπόμενο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ λόγο (ΟλΑΠ 12/2000, ΟλΑΠ 1/1999).

Περαιτέρω το έννομο συμφέρον του διαδίκου, αποτελεί, σύμφωνα με το άρθρο 68 ΚΠολΔ, ουσιαστική προϋπόθεση για την παροχή δικαστικής προστασίας (ΑΠ 1958/2017, ΑΠ 270/2015).

Συνεπώς, η εσφαλμένη κρίση του δικαστηρίου ότι συντρέχει ή όχι η προϋπόθεση αυτή ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του αριθμού 1 του άρθρου 559 και όχι εκείνον του αριθμού 14, ο οποίος ανακύπτει μόνον όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν εκτίθενται τα στοιχεία που θεμελιώνουν τη νομιμοποίηση και δικαιολογούν το έννομο συμφέρον για την άσκησή της. (ΟλΑΠ 25/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τον τέταρτο λόγο της αίτησης, αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παραβίασε τη διάταξη του αρ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τη μη απόρριψη της ασκηθείσας από το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο πρόσθετης παρέμβασης, που άσκησε στη δίκη υπέρ της αναιρεσίβλητητς, ως απαράδεκτη, δεχθέν εσφαλμένα ότι έχει έννομο συμφέρον για την άσκησή της.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης, είτε εκ του προτεινόμενου αριθμού 14, είτε εκτιμώμενος εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος, καθόσον οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται ότι το απαράδεκτο πρότειναν στο δικαστήριο της ουσίας, και επίσης, ως λόγος αναίρεσης υπό την εκ του αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλημμέλεια, είναι αόριστος, καθόσον στο δικόγραφο δεν διαλαμβάνεται ούτε το περιεχόμενο της ασκηθείσας παρέμβασης, ούτε οι σχετικές με την κρίση του Εφετείου αναφορές της απόφασης περί της παραδοχής της παρέμβασης αυτής, ώστε να μπορεί να κριθεί εάν είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος και αν παραβιάσθηκαν ή όχι με τις παραδοχές αυτές οι επικαλούμενες διατάξεις (ΑΠ 861/2000).

Επομένως, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου, που οδηγεί στην αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης στο σύνολο της ως προς το κεφάλαιο της ανακοπής κατά της διαταγής πληρωμής των μισθωμάτων και λόγω της αναιρετικής αυτής εμβέλειας, αποβαίνει αλυσιτελής η εξέταση των λοιπών λόγων της αναίρεσης, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο, που την εξέδωσε και του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλο Δικαστή εκτός εκείνου που δίκασε (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, στους καταθέσαντες τούτο αναιρεσείοντες (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτών, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 1 ΚΠολΔ), ως προς το Δημόσιο, όμως, μειωμένων κατά το άρθρ. 22 παρ. 1 ν. 3693/1957 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αριθμ. 18 ΕισΝΚΠολΔ), σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 12 ν. 1738/1987 και αριθμ. 2 της 134423 οικ/8-12-1992 κοινής απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 120/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλο Δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε. Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στους καταθέσαντες.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ, του Δημοσίου ευθυνόμενου μέχρι του ποσού των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Μαϊου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Μαρτίου 2020.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ