Supreme Court dismisses appeal on property ownership, ruling lower court applied inheritance laws correctly.

Απόφαση 270 / 2026 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 270 /2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αγάπη Τζουλιαδάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιφιγένεια Ματσούκα-Εισηγήτρια, Φωτεινή Μηλιώνη, Ευγενία Μπιτσακάκη, Αναστασία Καραμανίδου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ, δημόσια, στο ακροατήριό του, στις 8 Ιανουαρίου 2025, με την παρουσία και του γραμματέα Π. Μ. , για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Μ. Δ. του Γ. και της Μ. , κατοίκου ... , ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2) Α. Δ. του Γ. και της Μ. , κατοίκου ... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άρη Τσαβδαρίδη, και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. συζ. Χ. Γ. , το γένος Δ. Α. , κατοίκου ... , η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρίνα Κεσεσίδου, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις, 2) Χ. Γ. του Α. , κατοίκου ... , ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Η ως άνω πληρεξουσία δικηγόρος, με τις από 27-2-2024 κατατεθειμένες προτάσεις της, δήλωσε τη βίαιη διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου του υπό στοιχείο 2 αναιρεσιβλήτου, σύμφωνα με την κατατεθείσα υπ' αριθμό .../2015 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου του Δήμου Αλεξανδρούπολης Έβρου, και ότι την παρούσα δίκη συνεχίζει η μοναδική εκ διαθήκης κληρονόμος αυτού και υπό στοιχείο 1 ήδη αναιρεσίβλητη, η οποία εκπροσωπήθηκε από την ίδια ως άνω πληρεξουσία δικηγόρο της, με την παραπάνω δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και κατέθεσε προτάσεις.

Στο σημείο αυτό, ο δικηγόρος Άρης Τσαβδαρίδης, αφού έλαβε το λόγο από την Πρόεδρο, δήλωσε ότι ο υπό στοιχείο 1 αναιρεσείων απεβίωσε στις ...2018 σύμφωνα με την προσκομισθείσα υπ' αριθμό .../2018 ληξιαρχική πράξη θανάτου του ληξιάρχου του Δήμου Αλεξανδρούπολης, και την παρούσα δίκη συνεχίζουν οι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι αυτού: 1) ο ήδη υπό στοιχείο 2 αναιρεσείων του οποίου το μικρό όνομα συμπληρώνεται σε Α. - Κ. , και 2) ο Γ. Δ. του Γ. και της Μ. , κάτοικος ... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-2-2011 αγωγή της ήδη υπό στοιχείο 1 αναιρεσίβλητης και του ήδη αποβιώσαντος υπό στοιχείο 2 αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 51/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6/2016 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25-8-2016 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι που παραστάθηκαν στο ακροατήριο, ζήτησαν να γίνουν δεκτά τα αιτήματά τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 62, 73, 286 περ.α, 287, 290 291, 292 και 313 Κ.Πολ.Δ. που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ.1 του ίδιου κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 1846 και 1847 ΑΚ προκύπτει, ότι η δίκη διακόπτεται και όταν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος, με αποτέλεσμα την ακυρότητα κάθε διαδικαστικής πράξης που ενεργείται μετά από αυτήν και πριν από την επανάληψή της, εκτός αν την ενεργήσει ο διάδικος υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή.

Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση του λόγου της διακοπής προς τον αντίδικο με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξης από εκείνον που έχει το δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή και από εκείνον που μέχρι την επέλευση του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντος.

Ως διάδικος υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης στην περίπτωση θανάτου του αρχικού διαδίκου νοείται ο καθολικός του διάδοχος (κληρονόμος του), ο οποίος μπορεί να επισπεύσει την επανάληψη της δίκης, κοινοποιώντας στο διάδικο υπέρ του οποίου επήλθε διακοπή δικόγραφο για επανάληψη της δίκης. Οι διάδικοι αυτοί μπορούν να επαναλάβουν τη δίκη και χωρίς να έχει προηγηθεί γνωστοποίηση του λόγου της διακοπής μη επικαλούμενοι την έλλειψη γνωστοποίησης και θεωρώντας ότι η διακοπή έχει επέλθει, η πρόσκληση όμως αυτή δεν μπορεί να επιδοθεί στον κληρονόμο του αποβιώσαντος διαδίκου πριν από την παρέλευση της τετράμηνης προθεσμίας του άρθρου 1847 ΑΚ για την αποποίηση της κληρονομιάς.

Έτσι ο θάνατος του διαδίκου που επιφέρει τη βίαιη διακοπή της δίκης, καθώς και η εκούσια επανάληψη αυτής από τους κληρονόμους του, μπορούν να γνωστοποιηθούν διαδοχικά με ενιαία δήλωση στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης εφόσον δεν υπάρχει αμφισβήτηση της ιδιότητάς τους ως κληρονόμων, οπότε ακολουθεί η άμεση συζήτηση της υπόθεσης (ΟλΑΠ. 22/2000).

Αν όμως ο διάδικος αποβιώσει μετά το πέρας της προφορικής συζήτησης, μετά την οποία εκδίδεται η απόφαση του Εφετείου ή, πολύ περισσότερο, μετά την έκδοση της τελευταίας, όταν δηλαδή δεν υφίσταται πλέον εκκρεμής δικαστικός αγώνας, δε υπάρχει στάδιο εφαρμογής των διατάξεων περί διακοπής της δίκης (ΟλΑΠ 31/2009, ΑΠ 598/2021 ΑΠ 715/2020) και τα ένδικα μέσα κατά της άνω απόφασης άρα και η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απευθύνονται, σύμφωνα με το άρθρο 558 ή 556 παρ. 1 ΚΠολΔ κατά των καθολικών διαδόχων (κληρονόμων του αποβιώσαντος) ή αναλόγως να ασκούνται από τους κληρονόμους αυτού (ΑΠ 988/2018, ΑΠ 728/2014, ΑΠ 644/2014), απευθυνόμενα δε κατά του θανόντος είναι άκυρα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι ο αναιρεσείων διάδικος είχε λάβει γνώση του θανάτου του αντιδίκου του με οποιοδήποτε τρόπο, ώστε να διαπιστώσει τους κληρονόμους του και να απευθύνει κατ' αυτών την αναίρεση.

Αν δεν γίνει γνωστοποίηση του θανάτου δεν επέρχεται διακοπή της δίκης και η απόφαση που εκδίδεται είναι υποστατή και μπορεί να προσβληθεί με το ένδικο μέσο της αναίρεσης. Επομένως, η αναίρεση που απευθύνεται κατά αποβιώσαντος χωρίς να γνωρίζει το θάνατο του ο αναιρεσείων δεν είναι άκυρη και η συζήτησή της χωρεί νομίμως με τους κληρονόμους του αποβιώσαντος, αν αυτοί εμφανίζονται κατά τη συζήτηση με την ιδιότητα αυτή στη θέση του αποβιώσαντος αναιρεσίβλητου και προβάλλουν υπεράσπιση επί της ουσίας της διαφοράς (ΟλΑΠ 27/1987, ΟλΑΠ 31/2009, ΑΠ 623/2021, ΑΠ 466/2022, ΑΠ 623/2021, ΑΠ 598/2020, ΑΠ306/2020).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, εμφανίσθηκε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του δευτέρου αναιρεσείοντος, Άρης Τσαβδαρίδης και δήλωσε ότι ο πρώτος αναιρεσείων, Μ.

Δ. , απεβίωσε στις ...2018, μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης 6/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, που δίκασε ως Εφετείο και μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης (26-08-2016) και προσκόμισε το από 02-08-2022 απόσπασμα της με αριθμό .../2018 ληξιαρχικής πράξης θανάτου, που έχει συνταχθεί από το Ληξίαρχο του Δήμου Αλεξανδρούπολης.

Επίσης δήλωσε ότι μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του θανόντος αναιρεσείοντος, είναι τα αδέλφια του, ήτοι ο δεύτερος αναιρεσείων, Α. - Κ. Δ. , ο Γ. Δ. και η Δ. Δ. , σύμφωνα με το με αριθμό πρωτοκόλλου ...2018 πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών του Δήμου Αλεξανδρούπολης, οι οποίοι και αποδέχθηκαν την κληρονομία με την ...2018 πράξη αποδοχής, που μεταγράφηκε νόμιμα.

Εξ αυτών παραστάθηκαν οι δύο πρώτοι και δήλωσαν ότι συνεχίζουν τη βιαίως διακοπείσα δίκη. Ως προς την εκ των εξ αδιαθέτου κληρονόμων του πρώτου αναιρεσείοντος, Δ. Δ. , λεκτέα τα ακόλουθα: Από την προσκομιζόμενη με επίκληση, από τους επισπεύδοντες τη δίκη αναιρεσείοντες, υπ' αριθμ. ...2024 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου … , Ε.

Τ. , προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και της .../2024 βεβαίωσης αναβολής για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης, επιδόθηκε στην τελευταία, η οποία δεν παραστάθηκε κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσε δήλωση κατ' άρθρο 242 & 2 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, εφόσον αυτή κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 576 & 1 και 2 Κ.Πολ.Δικ. η συζήτηση της υπόθεσης πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία της.

Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω πρακτικά προκύπτει ότι κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, εκπροσωπήθηκε από τη δικηγόρο Μαρίνα Κεσεσίδου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ μόνο η πρώτη των αναιρεσιβλήτων, Α. σύζυγος Χ. Γ. Η ως άνω πληρεξούσια δικηγόρος, με τις από 27-02-2024 προτάσεις της, δήλωσε τη βίαιη διακοπή της δίκης λόγω θανάτου του δευτέρου αναιρεσιβλήτου, Χ. Γ. , ο οποίος απεβίωσε στις ...2015, μετά το πέρας της προφορικής συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση (20-05-2015) και πριν από την άσκηση της αίτησης αναίρεσης. Προσκόμισε δε απόσπασμα της υπ' αριθμ. .../2015 ληξιαρχικής πράξης θανάτου, που έχει συνταχθεί από το Ληξίαρχο του Δήμου Αλεξανδρούπολης, ενώ δήλωσε ότι τη δίκη λόγω θανάτου του ως άνω αναιρεσίβλητου συνεχίζει η μοναδική εκ διαθήκης κληρονόμος αυτού, πρώτη αναιρεσίβλητη. Με βάση τα παραπάνω ως προς το δεύτερο των αναιρεσιβλήτων δεν υφίσταται στάδιο διακοπής της δίκης, εφόσον ο θάνατος του επήλθε μετά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και πριν από την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, ενώ από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες γνώριζαν το θάνατο του και τους κληρονόμους του κατά το χρόνο άσκησής της.

Συνεπώς η αίτηση αναίρεσης είναι παραδεκτή και κατά το μέρος που στρέφεται κατά του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, παρά το γεγονός ότι αυτός είχε αποβιώσει πριν από την άσκησή της, νομίμως δε χωρεί η συζήτησή της με διάδικο την παρισταμένη ως εκ διαθήκης κληρονόμο του πρώτη αναιρεσίβλητη, ιδιότητα που δεν αμφισβητήθηκε από τους αναιρεσείοντες, η οποία συνεχίζει τη δίκη.

Περαιτέρω, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι η έκδοση της προσβαλλόμενης 6/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, που δίκασε ως Εφετείο, υπήρξε αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ενώπιον του Ειρηνοδικείου Αλεξανδρούπολης ασκήθηκε η από 24-02-2011 αγωγή με την οποία οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι ισχυρίστηκαν ότι το επίδικο ακίνητο (αγροτεμάχιο), που βρίσκεται στην κτηματική περιφέρεια του Δήμου Αλεξανδρούπολης, έκτασης 4.275 τ.μ., περιήλθε στον απώτερο δικαιοπάροχό τους, Κ.

Δ. , σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου, από κληρονομιά της μητέρας του, Δ. συζύγου Γ. Δ. , που πέθανε χωρίς να αφήσει διαθήκη το έτος 1943. Ότι ο ανωτέρω, μετά τον επισυμβάντα το έτος 1982 θάνατό του, κληρονομήθηκε εξ αδιαθέτου και από τη σύζυγό του (δεν είχαν τέκνα), στην οποία περιήλθε το επίδικο σε ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου, κληρονομία την οποία αυτή αποδέχθηκε δυνάμει της υπ' αριθμ. .../1987 πράξης αποδοχής νόμιμα μεταγεγραμμένης.

Ότι αυτή με τα υπ' αριθμ. .../1987 και .../1987 συμβόλαια, νόμιμα μεταγεγραμμένα, μεταβίβασε λόγω πώλησης, σε αυτούς (ενάγοντες) το εξ αδιαιρέτου ποσοστό της στο επίδικο ακίνητο. Στη συνέχεια του ιστορικού αυτού οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι, επικαλούμενοι ότι έχουν καταστεί με παράγωγο τρόπο, συγκύριοι κατά ποσοστό 1/8 εξ αδιαιρέτου καθένας, του επιδίκου ακινήτου, ζήτησαν να αναγνωρισθεί η συγκυριότητά τους, την οποία οι εναγόμενοι αμφισβητούν και να υποχρεωθούν οι τελευταίοι να τους το αποδώσουν.

Επί της αγωγής εκδόθηκε η 51/2013 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Αλεξανδρούπολης, με την οποία αυτή απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Κατόπιν άσκησης έφεσης κατά της απόφασης αυτής από τους αναιρεσίβλητους εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 6/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, με την οποία η έφεση έγινε τυπικά και κατ' ουσίαν δεκτή, εξαφανίσθηκε η απόφαση του Ειρηνοδικείου και έγινε δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η αγωγή.

Κατά της απόφασης αυτής στρέφεται η υπό κρίση από 25-08-2016 αίτηση αναίρεσης, η οποία ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα κατά τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ. 1 και 4 και 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ. Επομένως αυτή είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρα 571 και 577 Κ.Πολ.Δικ.).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμός 1 εδάφιο α' του ΚΠολΔ, που είναι ταυτόσημος με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 εδάφιο α' του ίδιου Κώδικα, αναιρετικός λόγος, για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, ιδρύεται, αν το δικαστήριο της ουσίας ερμήνευσε εσφαλμένα τον κανόνα αυτό, του προσέδωσε δηλαδή έννοια διαφορετική από την αληθινή ή δεν τον εφάρμοσε ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του ή τον εφάρμοσε, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, απαιτώντας περισσότερα ή αρκούμενο σε λιγότερα, αντίστοιχα, στοιχεία από όσα αξιώνει ο νόμος για την εφαρμογή του ή αν τον εφάρμοσε εσφαλμένα (ΟλΑΠ 10/2011 ΟλΑΠ 7/2006). Αν το δικαστήριο απεφάνθη για την ουσία της υπόθεσης, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται βάσει των πραγματικών περιστατικών που ανέλεγκτα δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο. Ιδρύεται δε ο παραπάνω λόγος, αν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή αν δεν τον εφάρμοσε, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΟλΑΠ 4/2018).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του αριθμού 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, που είναι ταυτόσημη με τη διάταξη του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ίδιου Κώδικα, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης.

Περαιτέρω, ο από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, που είναι ταυτόσημος με τον λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ίδιου Κώδικα, ιδρύεται και αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του "πράγματα" που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όπως γεγονότα μη περιεχόμενα στην αγωγή για τη θεμελίωσή της. Δεν ιδρύεται όμως ο παρών λόγος αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη περιστατικά προκύψαντα από τις αποδείξεις, όπως από τις καταθέσεις των μαρτύρων, μη διαλαμβανόμενα στην ιστορική βάση της αγωγής, εφόσον δεν επέρχεται μεταβολή της.

Στην προκείμενη περίπτωση με τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο λόγους αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια του αριθμού 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, και συγκεκριμένα αναφέρουν ότι το δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης, παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεχόμενο ότι (πρώτος και δεύτερος λόγος): .."επί του ανωτέρω αγρού ασκούσε διακατοχικές πράξεις ο Γ.

Δ. και μετά τον θάνατό του, την ...1968, τα τέκνα του και ήδη εναγόμενοι, ωστόσο οι διακατοχικές αυτές πράξεις ασκούνταν και για λογαριασμό του Κ. Δ....", μολονότι στην ένδικη αγωγή δεν γίνεται καμία σχετική αναφορά. Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ότι: "Στις ...1943 απεβίωσε άνευ διαθήκης η Δ.

σύζυγος Γ. Δ. , καταλείποντας μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους της τα τρία της τέκνα, Δ. , Κ. και Γ. Δ. , τα οποία την κληρονόμησαν στο σύνολο της κληρονομιαίας περιουσίας της, κινητής και ακίνητης, κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου το καθένα. Στην ακίνητη περιουσία της ως άνω αποβιώσασας περιλαμβάνονταν και ένας αγρός, εμβαδού 4.275 τ.μ. , που βρίσκεται στην κτηματική περιοχή "Γιαβούρ Ντερέ" της Νέας Χιλής Αλεξανδρούπολης και συνορεύει βόρεια με δρόμο, νότια με ακίνητο Σ.

Σ. , ανατολικά με ακίνητο Μ. Π. και δυτικά με ακίνητα Σ. Μ. και Ι. Δ. Τα ανωτέρω τέκνα της Δ. Δ. διένειμαν άτυπα την επαχθείσα σε αυτούς κληρονομιαία περιουσία και ειδικότερα η Δ. Δ. , έναντι του μεριδίου της έλαβε ένα οικόπεδο στην Αλεξανδρούπολη, ενώ οι Κ. και Γ. Δ. , έλαβαν, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας:

α) μία οικία στην Αλεξανδρούπολη, επί της οδού ... και β) τον επίδικο αγρό. Επί του ανωτέρω αγρού ασκούσε διακατοχικές πράξεις ο Γ. Δ. και μετά το θάνατό του, την ...1968, τα τέκνα του και ήδη εναγόμενοι, ωστόσο οι διακατοχικές αυτές πράξεις ασκούνταν και για λογαριασμό του Κ. Δ. , ο οποίος ουδέποτε προέβη σε άτυπη δωρεά του ιδανικού του μεριδίου (επί του ως άνω αγρού) στους εναγομένους.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι, δυνάμει της υπ' αριθ. ...1987 πράξης αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου … Μ. Β. , που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης (τόμος ... με αυξ. αριθμ. ...), η Κ. , χήρα Κ. Δ. , κατέστη κυρία, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος του ως άνω αποβιώσαντος συζύγου της, ποσοστού 1/4 εξ αδιαιρέτου επί του ανωτέρω αγρού.

Εν συνεχεία, με τα υπ' αριθ. ...1987 και ...1987 συμβόλαια της συμβολαιογράφου … Μ. Β. , που μεταγράφηκαν νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης (τόμος ... , αυξ. αριθμ. ... και ...), μεταβίβασε, λόγω πώλησης, στους ενάγοντες κατ' ισομοιρία το ιδανικό της μερίδιο (1/4 εξ αδιαιρέτου) επί του ανωτέρω αγρού, με συνέπεια οι τελευταίοι να καταστούν συγκύριοι του αγρού κατά ποσοστό 1/8 εξ αδιαιρέτου έκαστος..........

Έτσι, οι εναγόμενοι με τον αδελφό τους Γ. , τυγχάνουν συγκύριοι επί του επιδίκου αγρού σε ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, ωστόσο αμφισβητούν το δικαίωμα συγκυριότητας των εναγόντων επ' αυτού και αρνούνται να τους το αποδώσουν, προσβάλλοντας έτσι, παράνομα και αυθαίρετα το δικαίωμα συγκυριότητάς τους επί του ανωτέρω αγρού....".

Η αναφορά από το Εφετείο των περιστατικών που προαναφέρθηκαν και διαλαμβάνονται στους δύο πρώτους λόγους αναίρεσης (επί του ανωτέρω αγρού ασκούσε διακατοχικές πράξεις ο Γ. Δ. και μετά τον θάνατό του, την ...1968, τα τέκνα του και ήδη εναγόμενοι, ωστόσο οι διακατοχικές αυτές πράξεις ασκούνταν και για λογαριασμό του Κ.

Δ.) , δεν συνιστούν, μολονότι αυτά δεν είχαν περιληφθεί στην ιστορική βάση της αγωγής, τον προβλεπόμενο από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. , λόγο αναίρεσης, διότι πρόκειται για επουσιώδη περιστατικά που βεβαιώθηκαν από τις αποδείξεις. Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αναίρεσης, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Με τον τρίτο λόγο οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεχόμενο ότι: "... η Κ. , χήρα Κ. Δ. , κατέστη κυρία, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος του ως άνω αποβιώσαντος συζύγου της, ποσοστού 1/4 εξ αδιαιρέτου επί του ανωτέρω αγρού.

Εν συνεχεία, με τα υπ' αριθ. ...1987 και ...1987 συμβόλαια της συμβολαιογράφου … Μ. Β. , που μεταγράφηκαν νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του υποθηκοφυλακείου Αλεξανδρούπολης (τόμος ... , αυξ. αριθμ. ... και ...), μεταβίβασε, λόγω πώλησης, στους ενάγοντες κατ' ισομοιρία το ιδανικό της μερίδιο (1/4 εξ αδιαιρέτου) επί του ανωτέρω αγρού, με συνέπεια οι τελευταίοι να καταστούν συγκύριοι του αγρού κατά ποσοστό 1/8 εξ αδιαιρέτου έκαστος..." μολονότι οι αναιρεσίβλητοι με από 26-4-2013 έφεσή τους προέβαλαν τον ισχυρισμό ότι "το επίδικο ποσοστό της επί του επιδίκου αγρού το άφησε στην πρώτη ενάγουσα αναιρεσίβλητη η γιαγιά Κ.

με διαθήκη που έκανε 1986-1987", υιοθετώντας σχετική μαρτυρική κατάθεση. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από το προκτεθέν περιεχόμενο της αγωγής προκύπτει ότι οι αναιρεσίβλητοι επικαλέσθηκαν ακριβώς αυτά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ως τρόπο κτήσης της συγκυριότητάς τους στο επίδικο (παράγωγο τρόπο με αγορά).

Με τον τέταρτο λόγο οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεχόμενο ότι: "Στις ...1943 απεβίωσε άνευ διαθήκης η Δ. σύζυγος Γ. Δ. , καταλείποντας μοναδικούς εξ αδιαθέτου κληρονόμους της τα τρία της τέκνα, Δ. , Κ.

και Γ. Δ. , τα οποία την κληρονόμησαν στο σύνολο της κληρονομιαίας περιουσίας της, κινητής και ακίνητης, κατά ποσοστό 1/3 εξ αδιαιρέτου το καθένα. Στην ακίνητη περιουσία της ως άνω αποβιώσασας περιλαμβάνονταν και ένας αγρός, εμβαδού 4.275 τ.μ. , που βρίσκεται στην κτηματική περιοχή "Γιαβούρ Ντερέ" της Νέας Χιλής Αλεξανδρούπολης..", μολονότι οι αναιρεσίβλητοι ισχυρίστηκαν με την έφεσή τους ότι αρχικός κύριος του επιδίκου ήταν ο Γ.

Δ. , σύζυγος της Δ. Και ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από το προκτεθέν περιεχόμενο της αγωγής, προκύπτει ότι οι αναιρεσίβλητοι ισχυρίσθηκαν ότι αρχική κυρία του επιδίκου ήταν η Δ. σύζυγος Γ. Δ. , όπως δέχθηκε και η προσβαλλομένη απόφαση.

Περαιτέρω, με βάση τις προδιαληφθείσες παραδοχές το, δικάσαν ως Εφετείο, Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης, έκρινε ότι οι ενάγοντες κατέστησαν συγκύριοι εξ αδιαιρέτου ποσοστού του επιδίκου με παράγωγο τρόπο και δη με αγορά από αληθή κυρία. Ότι η δικαιοπάροχός τους είχε αποκτήσει το ως άνω ιδανικό μερίδιο του επιδίκου με παράγωγο τρόπο και δη από κληρονομία του συζύγου της Κ. Γ. Ότι τόσο ο τελευταίος όσο και ο αδελφός του Γ. , δικαιοπάροχος των εναγομένων, είχαν αποκτήσει αυτό κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου καθένας από κληρονομιά της μητέρας τους, Δ. Ότι μετά το θάνατο της τελευταίας (1943) ασκούσε στο επίδικο τις αρμόζουσες διακατοχικές πράξεις ο Γ. (και μετά το θάνατό του οι κληρονόμοι του - εναγόμενοι) και για λογαριασμό του Κ. , ο οποίος ουδέποτε προέβη σε άτυπη δωρεά του ιδανικού του μεριδίου είτε στον αδελφό του, είτε στα ανίψια του. Οτι οι εναγόμενοι αμφισβητούν το δικαίωμα συγκυριότητάς τους και αρνούνται να τους το αποδώσουν. Στη συνέχεια το εκδόν την προσβαλλομένη απόφαση δικαστήριο, αφού εξαφάνισε, μετά την παραδοχή της έφεσης των εκκαλούντων - αναιρεσιβλήτων, την πρωτόδικη απόφαση, που είχε εκφέρει αντίθετη κρίση, δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την ένδικη διεκδικητική αγωγή κυριότητας των αναιρεσιβλήτων.

Έτσι που έκρινε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 974, 980, 993, 1045, 1051, 1094 ΑΚ και διέλαβε στην απόφασή του, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων, τις οποίες εφάρμοσε. Επομένως, οι περί του αντιθέτου πέμπτος και έκτος λόγοι της αίτησης αναίρεσης, από το άρθρο 560 αρ. 1 και 6 του ΚΠολΔ, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Κατόπιν αυτών, και επειδή δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Τέλος, οι αναιρεσείοντες που νικήθηκαν στη δίκη πρέπει να καταδικαστούν στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της πρώτης αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης, παραβόλου, στο Δημόσιο Ταμείο, (αρ. 495 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-08-2016 αίτηση για αναίρεση της 6/2016 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης.

Διατάσσει, την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του, κατατεθέντος για την άσκηση της ανωτέρω αίτησης, παραβόλου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της πρώτης αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Φεβρουαρίου 2026.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Φεβρουαρίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ