270/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 270 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 270/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... - Χ. Ανώνυμος Εταιρία Εμπορική, Κτηματική, Τεχνική, Ανάπτυξης Εμπορικών Κέντρων & Χώρων Στάθμευσης, Υπηρεσιών και Συμμετοχική", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παραμυθιώτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου: ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Α. ΚΑΙ Λ. Κ. Ο.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρίστο Χριστόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-4-2013 αγωγή ακύρωσης διαιτητικής απόφασης της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Εφετείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η απόφαση: 3731/2014 του ίδιου Δικαστηρίου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 24-11-2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 12-11-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 885 περ. 2 ΚΠολΔ: "Η συμφωνία για διαιτησία παύει να ισχύει, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά από την ίδια...αν περάσει η προθεσμία της ισχύος της συμφωνίας, που ορίσθηκε από την ίδια τη συμφωνία ή η προθεσμία για την έκδοση της διαιτητικής απόφασης ή η προθεσμία που τάσσεται κατά το άρθρο 884". Κατά το άρθρο 897 περ. 2 ΚΠολΔ: "Η διαιτητική απόφαση μπορεί να ακυρωθεί ολικά ή εν μέρει μόνο με δικαστική απόφαση...αν εκδόθηκε αφού η συμφωνία για τη διαιτησία έπαψε να ισχύει...".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η διαιτητική απόφαση υπόκειται σε ακύρωση και όταν εκδόθηκε αφού είχε περάσει η συμφωνημένη από τα συμβαλλόμενα μέρη προθεσμία έκδοσής της. Η καθοριζόμενη από τα μέρη, κατά την έγγραφη συμφωνία της διαιτησίας, προθεσμία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης είναι δυνατό, αναλόγως με τη βούληση των μερών, να αποτελεί είτε διαλυτική προθεσμία, εντός της οποίας οι διαιτητές οφείλουν να εκπληρώσουν την παροχή τους, να εκδώσουν δηλαδή τη διαιτητική απόφαση, και η παρέλευσή της χωρίς να εκδοθεί απόφαση, συνεπάγεται την παύση της συμφωνίας διαιτησίας, είτε ενδεικτική προθεσμία, η παρέλευση της οποίας δεν συνεπάγεται και την παύση της συμφωνίας για διαιτησία.

Η ενδεικτική φύση αυτής της προθεσμίας, αν τέτοια βούληση των μερών δεν προκύπτει σαφώς, μπορεί να προκύπτει από το ότι τα μέρη ανέθεσαν στους διαιτητές την παράταση της προθεσμίας έκδοσης της διαιτητικής απόφασης και πέραν της προθεσμίας που έχει ορισθεί, χωρίς τη συναίνεση εκείνων (μερών). Η παύση της ισχύος της διαιτητικής συμφωνίας επέρχεται με την παρέλευση της εν λόγω αποκλειστικής προθεσμίας και υπό την προϋπόθεση ότι δεν έλαβε χώρα μεταγενέστερη συμφωνία των μερών, ρητή ή σιωπηρή, με την οποία ορίσθηκε νέα προθεσμία διαιτητικής επίλυσης της διαφοράς.

Τέτοια σιωπηρή νέα συμφωνία των μερών είναι έγκυρη καίτοι δεν τηρήθηκε ο έγγραφος τύπος, υπάρχει δε και όταν οι διάδικοι ή ο έχων ειδική πληρεξουσιότητα δικηγόρος τους, μετά την παρέλευση της προθεσμίας, εμφανισθούν ενώπιον του διαιτητικού δικαστηρίου και συμμετάσχουν στη διαιτητική διαδικασία, χωρίς να προβάλουν την ήδη επελθούσα παύση της συμφωνίας για διαιτησία.

Κατά τις διατάξεις δε των παρ. 1 και 2 του άρθρου 312 ΚΠολΔ, το περιεχόμενο της απόφασης αποτελεί πλήρη απόδειξη ... και για την υποβολή προφορικά στο ακροατήριο ισχυρισμών και την υποβολή αιτήσεων (παρ. 1) και η αποδεικτική δύναμη του περιεχομένου της απόφασης μπορεί να ανατραπεί με το πρακτικό της συζήτησης ή με την προσβολή της απόφασης ως πλαστής (παρ. 2).

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η δικαστική απόφαση αποτελεί, έναντι πάντων, πλήρη απόδειξη για την υποβολή προφορικά στο ακροατήριο ισχυρισμών και την υποβολή αιτήσεων, η οποία μπορεί να ανατραπεί μόνον από το τυχόν αντίθετο περιεχόμενο των πρακτικών της δίκης στην οποία εκδόθηκε (αντίθετο, ως προς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίχθηκε η κρίση της απόφασης) ή με την προσβολή της απόφασης ως πλαστής, ενώ, εάν υπάρχει διαφορά μεταξύ της απόφασης και των πρακτικών, υπερισχύει η αναγραφή στα πρακτικά.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε σχετικώς τα ακόλουθα: "Μεταξύ των διαδίκων εταιριών, νομίμως εκπροσωπουμένων, καταρτίστηκε η από 30-9-2005 έγγραφη "σύμβαση παροχής υπηρεσιών", δυνάμει της οποίας η ενάγουσα ομόρρυθμη εταιρία ανέλαβε την υποχρέωση να παρέχει τις υπηρεσίες της, έναντι αμοιβής της, για την άσκηση εποπτείας, διοίκησης και διαχείρισης της όλης λειτουργίας της επιχείρησης σταθμού αυτοκινήτων, που διατηρεί στην Αθήνα ...η εναγομένη ανώνυμη εταιρία...

Τέλος, με το άρθρο 7 της εν λόγω έγγραφης σύμβασης ορίστηκε ότι οι τυχόν απορρέουσες από την εφαρμογή της σύμβασης αυτής διαφορές θα επιλύονται, με μοναδικό διαιτητή τον Δικαστή του Πρωτοδικείου Αθηνών που θα οριστεί κατά τις διατάξεις του ΚΠολΔ, και τηρητέα τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων. Δυνάμει του τελευταίου αυτού συμβατικού όρου η ενάγουσα άσκησε την από 28-3-2012 αίτηση-αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Διαιτητικού Δικαστηρίου Αθηνών, αποτελούμενου από τη Δικαστή Ελένη-Παναγιώτα Λεβεντέλη, Πρόεδρο Πρωτοδικών, η οποία ορίστηκε προς τούτο με την υπ’ αριθμ.

ΒΔ 10/2012 Πράξη του Προέδρου του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Πρωτοδικείου Αθηνών, όπως και ο δικαστικός υπάλληλος-γραμματέας Αθανάσιος Θειακούλης για την τήρηση των πρακτικών της προφορικής συζήτησης της υπόθεσης σε κάθε δικάσιμο μέχρι το πέρας της διαιτητικής διαδικασίας. Με την ανωτέρω αίτηση-αγωγή της η ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι η καθής η αίτησή της-εναγομένη και αντισυμβαλλομένη της, λυθείσης της ανωτέρω συμβάσεώς τους πρόωρα στις 31-7-2007 κατόπιν κοινής τους συμφωνίας, της οφείλει...δηλαδή συνολικά 157.034,03 ευρώ, νομιμοτόκως από 1-8-2007, άλλως από την επίδοση της αγωγής.

Επί της αγωγής αυτής ορίστηκε δικάσιμος για τη συζήτησή της αρχικά στις 28-5-2012. Κατά τη δικάσιμο εκείνη η καθής-εναγομένη ανώνυμη εταιρία δια της πληρεξούσιας δικηγόρου της ζήτησε προθεσμία για να προσκομίσει έγγραφα που αδυνατούσε να προσκομίσει λόγω μετακόμισης της έδρας και του λογιστηρίου της και μετά ταύτα, και μετά τη συναίνεση του πληρεξουσίου δικηγόρου της ενάγουσας, της χορηγήθηκε από το διαιτητικό δικαστήριο προθεσμία προς τούτο μέχρι τις 20-6-2012.

Τότε συνεδρίασε εκ νέου το ίδιο διαιτητικό δικαστήριο, οι διάδικοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους και η καθής-εναγομένη ανώνυμη εταιρία με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου της που καταχωρήθηκε στα πρακτικά της συνεδρίασης αυτής και με τις έγγραφες προτάσεις της άσκησε ανταίτηση κατά της αντιδίκου της-ενάγουσας, με την οποία επικαλούμενη παράβαση των συμβατικών υποχρεώσεων της τελευταίας και συνακόλουθα τούτου υποχρέωσή της για καταβολή οφειλομένων μηνιαίων ανταλλαγμάτων και αποζημίωσης, συνολικού ποσού 194.362,63 ευρώ, ζήτησε,...να υποχρεωθεί η καθής η ανταίτηση-ενάγουσα να της καταβάλει το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό των 94.362,63 ευρώ.

Μετά ταύτα ο πληρεξούσιος δικηγόρος της καθής η ανταίτηση-αιτούσας-ενάγουσας ζήτησε την αναβολή της διαδικασίας προκειμένου να μελετήσει την ανταίτηση και να προσκομίσει έγγραφα προς αντίκρουσή της, αίτημα που έγινε δεκτό από το διαιτητικό δικαστήριο, το οποίο χορήγησε διήμερη προθεσμία για το λόγο αυτό, μέχρι τις 22-6-2012.

Τότε, στις 22-6-2012, η υπόθεση συζητήθηκε, εξετάστηκαν μάρτυρες των διαδίκων και μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας το διαιτητικό δικαστήριο, εξέδωσε στις 17-12-2012 την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία κατατέθηκε την ίδια ημέρα στο Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών και έλαβε αριθμό 38/2012. Με τη διαιτητική αυτή απόφαση, αφού συνεκδικάστηκαν η αίτηση-αγωγή και η ανταίτηση, απορρίφθηκε η πρώτη, έγινε δεκτή εν μέρει η δεύτερη...

Με την προαναφερόμενη έγγραφη συμφωνία των μερών...και δη με το άρθρο 7.1 εδ. β’ και 7.2 ορίστηκαν τα εξής: "Η έκδοση της διαιτητικής απόφασης συμφωνείται ότι θα εκδίδεται από τον Διαιτητή Δικαστή εντός αποκλειστικής προθεσμίας τριών μηνών από την κατάθεση της αίτησης προσφυγής στην διαιτησία (αρθ.7.1 εδ. β’ ).

Η εν λόγω προθεσμία για την έκδοση αποφάσεως συμφωνείται ότι θα υπόκειται σε μονομερή παράταση με έγγραφη δήλωση του κυρίου του σταθμού (της εναγομένης ανώνυμης εταιρίας) προς το Διαιτητικό Δικαστήριο (αρθ.7.2). Η ανωτέρω, από 28-3-2012 αίτηση-αγωγή της νυν ενάγουσας προσφυγής στη διαιτησία κατατέθηκε ενώπιον του αρμοδίου τμήματος διαιτησιών του Πρωτοδικείου Αθηνών στις 4-4-2012 και ορίστηκε επ’ αυτής δικάσιμος στις 28-5-2012 με την από 15-5-2012 πράξη προσδιορισμού δικασίμου και την ίδια ημέρα επιδόθηκε στην εναγομένη ανώνυμη εταιρία...

Από την επομένη της ημέρας κατάθεσης της αίτησης αυτής, που αποτελεί, κατά τη συμφωνία των μερών, την αφετηρία της, άρχισε, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 241 ΑΚ, η ορισθείσα από τους συμβαλλομένους τρίμηνη προθεσμία, η οποία, από τη σαφή διατύπωση του προαναφερόμενου όρου της σύμβασής τους, αποτελεί διαλυτική προθεσμία, εντός της οποίας το διαιτητικό δικαστήριο όφειλε να εκδώσει την απόφασή του.

Η προθεσμία αυτή έληγε, στις 5-7-2012, όταν συμπληρώθηκε τρίμηνο από την έναρξή της, και δεν παρατάθηκε κατά τη διεξαγωγή της διαιτητικής διαδικασίας, νομίμως, σύμφωνα με όσα ρητά συμφώνησαν για την περίπτωση αυτή τα μέρη με το άρθρο 7.2 της έγγραφης σύμβασής τους, και δη με μονομερή έγγραφη δήλωση της εναγομένης προς το διαιτητικό δικαστήριο.

Αντίθετα, σύμφωνα με τα προσκομιζόμενα από την ενάγουσα με νόμιμη επίκληση πρακτικά συνεδρίασης του διαιτητικού δικαστηρίου για τη συζήτηση της ένδικης υπόθεσης, στις 20-6-2012 "το Διαιτητικό Δικαστήριο παράτεινε την προθεσμία για την έκδοση της απόφασης μέχρι τέλους 12/2012" και δεν έχει καταχωρηθεί στα εν λόγω πρακτικά προηγούμενη ή μεταγενέστερη δήλωση της εναγομένης ανώνυμης εταιρίας ή του έχοντος σχετική ειδική πληρεξουσιότητα πληρεξουσίου δικηγόρου της, για παράταση της προθεσμίας αυτής.

Δικαίωμα για παράταση της προθεσμίας έκδοσης της διαιτητικής απόφασης, σύμφωνα με τον ανωτέρω ρητό όρο της συμφωνίας των μερών, είχε μόνο η συμβαλλομένη σε αυτήν εναγομένη ανώνυμη εταιρία και όχι το διαιτητικό δικαστήριο, το οποίο την "παρέτεινε" χωρίς να έχει τέτοια εξουσία. Από τα ανωτέρω πρακτικά συνεδρίασης της προφορικής συζήτησης του διαιτητικού δικαστηρίου στις 20-6-2012, τηρήθηκαν από τον ορισθέντα προς τούτο γραμματέα Αθανάσιο Θειακούλη, ο οποίος τα υπογράφει, όπως και η διαιτητής δικαστής, αποδεικνύεται πλήρως η γενόμενη συζήτηση και το περιεχόμενό της κατά τη συνεδρίαση εκείνη, δηλαδή για την παράταση της εν λόγω προθεσμίας από το διαιτητικό δικαστήριο χωρίς σχετική δήλωση της καθής-εναγομένης...Τούτο δε δεν αντικρούεται από τα διαλαμβανόμενα στο εισαγωγικό μέρος της προσβαλλόμενης διαιτητικής απόφασης περί παρατάσεως της προθεσμίας έκδοσής της μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου του 2012, σύμφωνα με τον όρο 7.2 της από 30-9-2005 σύμβασης των διαδίκων με την οποία έχει συνομολογηθεί η διαιτητική επίλυση της διαφοράς.

Και αυτό διότι εάν υπάρχει διαφορά μεταξύ της διαιτητικής απόφασης-η οποία νοείται ως δικαστική απόφαση...- και των τηρηθέντων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πρακτικών και δεν γίνει διόρθωση (σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 894, 315 ΚΠολΔ), υπερισχύει η αναγραφή στα πρακτικά... Επιπρόσθετα έγγραφη δήλωση της εναγομένης για παράταση της συμφωνημένης διαλυτικής προθεσμίας έκδοσης της διαιτητικής απόφασης δεν υποβλήθηκε προς το διαιτητικό δικαστήριο ούτε με τα κατατεθέντα ενώπιόν του δικόγραφά της και ειδικότερα με τις έγγραφες προτάσεις της ή την προσθήκη αυτών ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Επομένως, αφού δεν παρατάθηκε νομίμως κατά τη διάρκεια της διαιτητικής διαδικασίας η αρχική προθεσμία για την έκδοση της διαιτητικής απόφασης και ούτε είχε παρέλθει αυτή προ της συζητήσεως της υποθέσεως ενώπιον του διαιτητικού δικαστηρίου στις 20-6-2012 ώστε να γίνει λόγος για σιωπηρή συμφωνία των μερών για παράτασή της, υπό τη συνδρομή βεβαίως και των απαιτουμένων νομίμων προϋποθέσεων-αλλά συμπληρωνόταν αργότερα, στις 5-7-2012, η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε, εκπρόθεσμα, στις 17-12-2012, πολύ μετά την πάροδο της ανωτέρω τρίμηνης διαλυτικής προθεσμίας που είχαν ορίσει τα μέρη, εντός της οποίας έπρεπε να εκδοθεί.

Η παρέλευση αυτής χωρίς την έκδοση της διαιτητικής απόφασης, συνεπάγεται την παύση της συμφωνίας των μερών για υπαγωγή της ένδικης διαφοράς τους σε διαιτησία, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, και για το λόγο αυτό η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί, όπως βάσιμα ισχυρίζεται και η ενάγουσα με τον υπό κρίση πρώτο λόγο, κατά το κύριο σκέλος του, της ένδικης αγωγής της.

Κατόπιν τούτων, πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αγωγή και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη διαιτητική απόφαση...".

Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του με επάρκεια το αποδεικτικό του πόρισμα, αναφορικά με την ακυρότητα της προσβαλλόμενης διαιτητικής απόφασης, εξαιτίας της έκδοσής της μετά την παρέλευση της προβλεπόμενης στη διαιτητική συμφωνία προθεσμίας και εντεύθεν την παύση ισχύος της διαιτητικής συμφωνίας, εφόσον η προθεσμία προς έκδοση της απόφασης δεν παρατάθηκε κατά τον προβλεπόμενο στη συμφωνία τρόπο με μονομερή έγγραφη δήλωση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας. Οι ανωτέρω παραδοχές καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ορθής εφαρμογής των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 885 αρ. 2 και 897 αρ. 2 ΚΠολΔ, τις οποίες το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου.

Συνεπώς, οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις της αναιρεσείουσας που προβάλλονται με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, είναι αβάσιμες. Περαιτέρω, το Εφετείο, δεχόμενο πλήρη απόδειξη από τα πρακτικά συνεδρίασης του διαιτητικού δικαστηρίου, σχετικά με το ότι το διαιτητικό δικαστήριο παράτεινε την προθεσμία έκδοσης της απόφασή του, χωρίς να έχει τέτοια εξουσία και χωρίς να έχει καταχωρηθεί στα εν λόγω πρακτικά προηγούμενη ή μεταγενέστερη δήλωση της εναγομένης ανώνυμης εταιρίας ή του έχοντος σχετική ειδική πληρεξουσιότητα πληρεξουσίου δικηγόρου της, για παράταση της προθεσμίας αυτής και ότι αυτή (πλήρης απόδειξη), εφόσον δεν έγινε διόρθωση τούτων (πρακτικών) υπερισχύει και ανατρέπει τα βεβαιούμενα στη διαιτητική απόφαση, περί του ότι η επίμαχη προθεσμία παρατάθηκε σύμφωνα με το άρθρο 7.2 της σύμβασης μέχρι τέλος Δεκεμβρίου 2012, δεν παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη του αποδεικτικού μέσου, ούτε παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο.

Συνεπώς, οι λοιπές αιτιάσεις που διαλαμβάνονται στον πρώτο λόγο, με τις οποίες αποδίδονται στην αναιρεσιβαλλομένη οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 12 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αντιστοίχως, είναι αβάσιμες.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού διαπίστωσε τη νόμιμη και εμπρόθεσμη κλήτευση της αναιρεσείουσας στη συζήτηση ενώπιόν του, δίκασε την αναιρεσείουσα ερήμην, αλλά ωσεί παρούσα, δεχόμενο τα ακόλουθα: "Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο η ενάγουσα εκπροσωπήθηκε κανονικά από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Χριστόπουλο, ο οποίος κατέθεσε τις έγγραφες προτάσεις της στο ακροατήριο και ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σ’ αυτές, ενώ ο πληρεξούσιος δικηγόρος της εναγομένης Γεώργιος Παραμυθιώτης δεν παραστάθηκε, αλλά προκατέθεσε προτάσεις την προηγουμένη της συζήτησης της υπόθεσης στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου και με την από 5-2-1014 έγγραφη δήλωσή του δήλωσε, σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ότι συμφωνεί να συζητηθεί η υπό κρίση αγωγή χωρίς να παρασταθεί. Με τον τρόπο αυτό η εναγομένη δεν έλαβε νόμιμα μέρος κατά την προκειμένη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο, καθόσον αρκέστηκε σε πλασματική παρουσία με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ, η οποία δεν είναι επιτρεπτή στις περιπτώσεις που η προφορική συζήτηση είναι υποχρεωτική, όπως συμβαίνει στην προκειμένη υπόθεση που εκδικάζεται κατά την προαναφερόμενη ειδική διαδικασία.

Συνεπώς, πρέπει να θεωρηθεί δικονομικά απούσα και να δικαστεί ερήμην η εναγομένη, το Δικαστήριο ωστόσο θα προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης σαν να ήταν και αυτή παρούσα (άρθρα 94 παρ.1, 115 παρ.2, 242 παρ.2, 591 παρ.1, 670, 672 και 898 ΚΠολΔ...). Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο και λαμβανομένου υπόψη ότι επρόκειτο για προφορική συζήτηση ενώπιόν του, κατά την οποία δεν ήταν επιτρεπτή η παράσταση της αναιρεσείουσας με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου της κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αρ. 6 του άρθρου 559, καθόσον η αναιρεσείουσα δεν δικάστηκε παρά τον νόμο ερήμην.

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος με τον οποίο η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η από 24-11-2014 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθ. 3731/2014 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 Ν. 4055/2012 και ισχύει από 2-4-2012) και να καταδικαστεί η τελευταία στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24 Νοεμβρίου 2014 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "...-Χ. Ανώνυμος Εταιρεία Εμπορική, Κτηματική, Τεχνική, Ανάπτυξης Εμπορικών Κέντρων και Χώρων Στάθμευσης, Υπηρεσιών και Συμμετοχική" για αναίρεση της υπ’ αριθ. 3731/2014 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στη Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαρτίου 2016.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ