268/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 268 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 268/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Μαρία Βαρελά, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καθού η κλήση: Γ. Κ. του Κ. , κατοίκου ... ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων - καλουσών: 1)Φ. συζ. Θ. Κ., το γένος Μ. Κ. και 2)Ε. συζ. Γ. Κ., το γένος Μ. Κ. , κατοίκων ... , οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παρασκευή Κερχουλά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-10-2001 (με αρ. κατάθεσης 7/10-1-2002) αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κατερίνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 287/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 125/2006 μη οριστική, 211/2009 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 29-1-2010 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 764/2011 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επαναφέρουν οι καλούντες με την από 8/6/2012 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι, όπως σημειώνεται πιο πάνω. H Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βαρελά ανέγνωσε την από 22-3-2011 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Νικολάου Μπιχάκη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 576 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολιπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι ή αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολιπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση, προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. 3 και 4 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατ' άρθρο 575 εδ.

β' του ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή της υπόθεσης και η αναγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για την μετ' αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου, όταν ο απολιπόμενος κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικο είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση ή είχε παραστεί νομίμως κατά τη δικάσιμο αυτή.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την υπ' αριθμ. ... /4-7-2012 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Κατερίνης …, την οποία προσκομίζουν οι αναιρεσίβλητες, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 8-6-2012 κλήσης με την παρά πόδας α) από 15-6-2012 πράξη της Προέδρου του Γ' Πολιτικού Τμήματος, με την οποία ορίζεται δικάσιμος για εκδίκαση της ένδικης υπόθεσης η 21η Νοεμβρίου 2012, β) από 15-6-2012 πράξη του Γραμματέως, με την οποία η κλήση εγγράφηκε στο πινάκιο του Γ' Πολιτικού Τμήματος, γ) παραγγελία για επίδοση σ' αυτόν που κοινοποιείται καλούμενο συγχρόνως να παραστεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης κατά την παραπάνω δικάσιμο που είχε αρχικώς ορισθεί, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε για την σημερινή δικάσιμο της 16.10.2013 επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσείοντα Γ.

Κ. του Κ. . Ο τελευταίος, όμως, δεν εμφανίστηκε κατά την πιο πάνω δικάσιμο, της 16.10.2013 κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου του, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του.

Κατά το άρθρο 1041 ΑΚ εκείνος που έχει στη νομή του με καλή πίστη και νόμιμο τίτλο πράγμα κινητό για μια τριετία και ακίνητο για μια δεκαετία γίνεται κύριος του με τακτική χρησικτησία. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής νόμιμος τίτλος είναι κάθε νομικό γεγονός προσποριστικό κυριότητας κατά πρωτότυπο ή παράγωγο τρόπο.

Στη δεύτερη περίπτωση, για τη συγκρότηση του νόμιμου τίτλου αρκούν τα περιστατικά που συνιστούν μεταβίβαση κυριότητας χωρίς να απαιτείται και ύπαρξη κυριότητας του μεταβιβάζοντος, η οποία χρειάζεται μόνο για την παράγωγη κτήση, διότι με τη χρησικτησία ο νόμος αποβλέπει ακριβώς στην αναπλήρωση του ελλείποντος στοιχείου της κυριότητας του δικαιοπαρόχου.

Επομένως, νόμιμος τίτλος είναι και η κληρονομική διαδοχή έστω και αν ο κληρονομούμενος δεν ήταν κύριος κατά το θάνατο του, εάν όμως αφορά ακίνητο απαιτείται για την ύπαρξη του μεταγραφή της δήλωσης αποδοχής της κληρονομιάς ή του κληρονομητηρίου. Δεδομένου δε ότι εδώ η μεταγραφή ενεργεί αναδρομικώς (άρθρο 1199 ΑΚ) αρκεί αυτή να γίνει και μεταγενεστέρως και δεν εμποδίζεται η χρησικτησία εξαιτίας του ότι δεν υπήρχε κατά το χρόνο της κτήσης της νομής.

Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ.1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνηση της.

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο δέχθηκε τα εξής: Δυνάμει του υπ' αριθ. ... /19-7-1948 τίτλου κυριότητας του Υπουργείου Γεωργίας της Διεύθυνσης Εποικισμού, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κατερίνης στις 29-1-1956, στον τόμο …και με αριθμό …, περιήλθαν στην κυριότητα του Μ.

Κ. του Κ. , πατέρα των εναγουσών και παππού του εναγομένου από την πατρική γραμμή, τα παρακάτω ακίνητα, κείμενα στην περιοχή ... και συγκεκριμένα: α) το υπ' αριθ. 277 τεμάχιο, Α' κατηγορίας, έκτασης 5.260 τ.μ., β) το υπ' αριθ. 448 τεμάχιο, Β' κατηγορίας, έκτασης 3.687 τ.μ. και γ) το υπ' αριθ 110 τεμάχιο, Γ' κατηγορίας, έκτασης 6.682 τ.μ.

Με την υπ' αριθ…./23-10-1965 δημόσια διαθήκη του συμβολαιογράφου Κατερίνης Μιχαήλ Διατσίδη, η οποία δημοσιεύθηκε νόμιμα με το υπ' αριθ. 179/4-10-1990 πρακτικό δημοσίευσης του Πρωτοδικείου Κατερίνης, σε συνδυασμό με την υπ' αριθ. …/29-2-1984 δημόσια διαθήκη του ίδιου ως άνω συμβολαιογράφου, η οποία δημοσιεύθηκε νόμιμα με το υπ' αριθ. 180/4-10-1990 πρακτικό δημοσίευσης του ως άνω Πρωτοδικείου, ο ανωτέρω Μ.

Κ. του Κ. , εγκατέστησε ως κληρονόμους του τις ενάγουσες, μεταξύ άλλων ακινήτων και στον, περιγραφόμενο σ' αυτήν, αγρό και όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην πρώτη, ως άνω, διαθήκη άφησε σ' αυτές "κατ' ισομοιρίαν και εξ αδιαιρέτου τον εις θέσιν "… αγρόν μου εκτάσεως 6.1/2 στρεμμάτων ή όσης εκτάσεως είναι", χωρίς όμως να προβαίνει σε περαιτέρω περιγραφή και προσδιορισμό αυτού.

Οι ενάγουσες αποδέχθηκαν την επαχθείσα σ' αυτές ως άνω κληρονομιά, από τον αποβιώσαντα στις 11-4-1984 πατέρα τους, δυνάμει της υπ' αριθ. 285/26-9-2001 έκθεσης αποδοχής κληρονομιάς του Γραμματέα του Πρωτοδικείου αυτού, η οποία μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κατερίνης, στον τόμο … και με αριθμό …, συγκεκριμένα δε αποδέχθηκαν, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου η καθεμία, το υπ' αριθ. 448 κληροτεμάχιο, Β κατηγορίας, ολικής έκτασης 6.500 τ.μ.

ή όσης έκτασης είναι κατά την υπ' αριθ... /23-10-1965 δημόσια διαθήκη και κατά τον (υπ' αριθ. ... /19-7-1948) τίτλο κτήσης 3.687 τ.μ., κείμενου στη θέση "... " του αγροκτήματος ... και με τον τρόπο αυτό κατέστησαν συγκύριες του ως άνω ακινήτου με κληρονομική διαδοχή.

Εξάλλου, με την ίδια, ως άνω, με αριθ... /23-10-1965 δημόσια διαθήκη του ο ανωτέρω Μ. Κ. του Κ. , εγκατέστησε κληρονόμο του και τον υιό Κ. Κ. του Μ., πατέρα του εναγόμενου, σε δύο αγρούς στη θέση "... έκτασης 7,5 στρεμμάτων και 3 στρεμμάτων περίπου, Α' και Γ' κατηγορίας αντίστοιχα, ενώ με την ανωτέρω με αριθ. ... /29-2-1984 δημόσια διαθήκη του κατέλειπε σ'αυτόν κατά ψιλή κυριότητα μια παλαιά διώροφη οικία του, κείμενη στη … με όλο το οικόπεδο εμβαδού 400 τ.μ., ορίζοντας ταυτόχρονα ότι για την υπόλοιπη περιουσία του θα ισχύσει η προγενέστερη διαθήκη του, ήτοι η υπ' αριθ ... /23-10-1965.

Ο Κ. Κ. του Μ. αποδέχθηκε την επαχθείσα σ' αυτόν, με τις ως άνω δύο δημόσιες διαθήκες, κληρονομιά δυνάμει της υπ' αριθ. ... /4-12-1991 δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς της συμβολαιογράφου Κατερίνης Κωνσταντινιάς Δαραμήλα -Γκεμαλμά, η οποία μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κατερίνης, στον τόμο … και με αριθμό …, δηλώνοντας μάλιστα χαρακτηριστικά σ' αυτήν ότι "εκ παραδρομής θεωρούσε ο διαθέτης ότι (οι ως άνω δύο αγροί) είχαν την αμέσως παραπάνω έκταση (7,5 και 3 στρέμματα) ενώ στην πραγματικότητα σύμφωνα με την δήλωση του εδώ εμφανισθέντα πρόκειται για τους παραπάνω με λεπτομέρεια περιγραφόμενους αγρούς (κληρ/χια) Αης και Γης κατηγορίας με αριθ. 277 και 110 αντίστοιχα, κείμενους στην τοποθεσία "... " της εποικισθείσας περιοχής του αγροκτήματος ... , της Κοινότητας ….

του Ειρην/κείου Κατερίνης, ολικής έκτασης 5.260 τ.μ. του πρώτου και 6.682 τ.μ. του δεύτερου". Από την αμέσως ανωτέρω δήλωση του ως άνω κληρονόμου με σαφήνεια προκύπτει τόσο η γνώση αυτού αναφορικά με τη θέση, την έκταση, την κατηγορία και τα όρια των ακινήτων, τα στοιχεία των οποίων, όπως αυτά περιγράφονται στην ανωτέρω δήλωση αποδοχής κληρονομιάς και στον υπ' αριθ. ... /19-7-1948 τίτλο κυριότητας του κληρονομούμενου, ρητά αυτός αναγνώριζε, όσο και η βούληση αυτού να αποδεχθεί τα συγκεκριμένα δύο αυτά ακίνητα της συγκεκριμένης Α' και Γ κατηγορίας, και όχι κάποια άλλα, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο εναγόμενος, το γεγονός δε ότι ο διαθέτης είχε εν ζωή μεταβιβάσει τον ως άνω με αριθ. 110 αγρό, Γ κατηγορίας, προγενέστερα της ως άνω διαθήκης του και συγκεκριμένα με το υπ' αριθ. ... /1979 συμβόλαιο πώλησης, νομίμως μεταγραφέντος, ουδόλως αναιρεί την γνώση του ως άνω κληρονόμου Κ.

Κ. του Μ. , αναφορικά με την ταυτότητα των ως άνω ακινήτων που αυτός, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, αποδέχθηκε. Η κρίση αυτή περί της αναμφίβολης γνώσης του ως άνω Κ. Κ. του Μ. περί της ταυτότητας των ακινήτων που, κατά τα προαναφερόμενα, αυτός αποδέχθηκε, ενισχύεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς ημέρα και αμέσως μετά την σύνταξη της ανωτέρω αποδοχής κληρονομιάς, αυτός προέβη στην πώληση του υπ' αριθ. 277 αγρού.

Α κατηγορίας έκτασης 5.260 τ.μ., με το υπ' αριθ. ... /4-12-1991 συμβόλαιο πώλησης της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέντος στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κατερίνης, στον τόμο …και με αριθμό …, γεγονός που από μόνο του υποδηλώνει ότι προέβη στην αποδοχή της κληρονομιάς των ως άνω δύο αγρών προκειμένου να μπορέσει στη συνέχεια να μεταβιβάσει τον έναν εξ αυτών.

Εξάλλου, στην, κατά τα ως άνω, εκπεφρασμένη γνώση και βούληση του ανωτέρω Κ. Κ. του Μ. να αποδεχθεί τα συγκεκριμένα ως άνω δυο ακίνητα, ουδόλως ασκεί, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, έννομη επιρροή το γεγονός ότι ο εναγόμενος, ομού μετά της μητρός του Φ. χήρας Κ. Κ. και του αδελφού του Μ. Κ. του Κ. , προέβησαν ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του αποβιώσαντος στις 9-2-1998 Κ.

Κ. του Μ. , σε διόρθωση της, κατά τα ως άνω, με αριθ. ... /4-12-1991 δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς αυτού. Συγκεκριμένα, οι ανωτέρω με την υπ' αριθ. ... /27-1-2004 πράξη -δήλωση αποδοχής κληρονομιάς της ίδιας ως άνω συμβολαιογράφου Κωνσταντινιάς Δαραμήλα - Γκεμαλμά, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κατερίνης στον τόμο … και με αριθμό …, η οποία (πράξη) έλαβε χώρα σε χρόνο κατά πολύ μεταγενέστερο της άσκησης της υπό κρίση αγωγής, αλλά και της συζήτησης ακόμη αυτής ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου κατά τη δικάσιμο της 20ης-1-2004 (βλ.

ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά), αφού δήλωσαν ότι ο ως άνω θανών Κ. Κ. του Μ. "...αποδέχθηκε την κληρονομιά που κατέλειπε σ' αυτόν ο ως άνω αποβιώσας πατέρας του (Μ. Κ. ), στην οποία εσφαλμένα και εκ παραδρομής κατά την δήλωση των εδώ εμφανισθέντων θεώρησε ότι ο πατέρας του Μ. Κ. κατέλειπε σ' αυτόν τον πιο πάνω αγρό (κληρ/χιο) Γης κατηγορίας με αριθμ. 110, κείμενο στη θέση "... " ως άνω, έκτασης 6.682 τ.μ.

και αποδέχτηκε αυτόν ..". και αφού διόρθωσαν το περιεχόμενο της βούλησης του αποβιώσαντος "...από το εσφαλμένως αποδεχθέν με αυτήν δεύτερο ακίνητο, με αριθ.110 αγρό (κληρ/χιο) Γης κατηγορίας, κείμενο στη θέση "... " ως άνω, έκτασης 6.682 τ.μ. στο ορθό με αριθ. 448 αγρό (κληρ/χιο), κείμενο στη θέση "... ... " της ίδιας παραπάνω εποικισθείσας περιοχής, Βας κατηγορίας, εμβαδού 3.687 τ.μ.", προέβησαν σε αποδοχή του επίδικου με αριθ. 448 αγρού, κατά τα αναφερόμενα ειδικότερα για τον καθένα από αυτούς ποσοστά.

Ο εναγόμενος, αμφισβητεί την ταυτότητα του ως άνω επίδικου αγρού, ως προς όλα τα ανωτέρω στοιχεία του, ισχυριζόμενος ότι ο αγρός, τον οποίο ο κληρονομούμενος κατέλειπε με την ως άνω διαθήκη του στις ενάγουσες δεν είναι ο ως άνω με αριθ. 448, Β' κατηγορίας, τον οποίο αυτές αποδέχθηκαν, αλλά ο υπ' αριθ. 110, Γ κατηγορίας αγρός, έκτασης 6.682 τ.μ., ισχυριζόμενος περαιτέρω, χωρίς όμως να προβάλλει ένσταση ιδίας κυριότητας, ότι τον ανωτέρω με αριθ. 448, Β' κατηγορίας, αγρό κατέλειπε ο διαθέτης, σύμφωνα με όλα τα προαναφερόμενα, στον δικαιοπάροχο πατέρα του, ο οποίος μετά το θάνατο του ως άνω διαθέτη το έτος 1984 νεμόταν και κατείχε τον επίδικο αγρό, από το θάνατο δε αυτού το έτος 1998 τον αγρό αυτό νέμεται και κατέχει ο ίδιος, ισχυρισμοί όμως οι οποίοι ουδόλως αποδείχθηκαν πειστικοί και βάσιμοι στην ουσία τους.

Συγκεκριμένα, όπως προέκυψε από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα, ο αναφερόμενος στην ως άνω με αριθ... /23-10-1965 δημόσια διαθήκη αγρός, έκτασης 6.500 τ.μ., τον οποίο ο κληρονομούμενος κατέλειπε στις ενάγουσες, ταυτίζεται με τον υπ' αριθ. 448, Β' κατηγορίας, αγρό, έκτασης 3.687 τ.μ, και ως προς τα όρια και την κατηγορία του, αλλά και ως προς την έκταση και τη θέση του.

Συγκεκριμένα δε, ως προς την έκταση ταυτίζεται για το λόγο ότι από την ως άνω έκταση των 6.500 τ.μ. μόνο έκταση 3.687 τ.μ. ανήκε, κατά τα ανωτέρω αναφερόμενα, σ' αυτόν κατά κυριότητα, ενώ η επιπλέον έκταση, των 3.237,50 τ.μ., δεν του ανήκε κατά κυριότητα, καθόσον αυτή ήταν κοινόχρηστη και δη τμήμα του όμορου με αριθ. 496 κοινόχρηστου αγροτεμαχίου, ιδιοκτησίας της πρώην κοινότητας …και νυν του Δήμου …., όπως η κατεχόμενη αυτή έκταση με σαφήνεια προκύπτει, μεταξύ άλλων, και από το από 4-7-2000 τοπογραφικό διάγραμμα της πολιτικού μηχανικού Σ.

Ζ. , που προσκομίζει ο εναγόμενος. Συγκεκριμένα όπως αποδείχθηκε, ο διαθέτης είχε καταλάβει στο παρελθόν την ανωτέρω κοινόχρηστη έκταση, καλλιεργώντας αυτήν από κοινού με τον επίδικο αγρό, δημιουργώντας έτσι ένα μεγαλύτερο αγροτεμάχιο, το οποίο είχε το ανωτέρω συνολικό εμβαδόν των 6,5 περίπου στρεμμάτων.

Για το λόγο αυτό άλλωστε και θεωρώντας ότι η καταληφθείσα από αυτόν ως άνω έκταση των 3.237,50 τ.μ. του ανήκει και αυτή κατά κυριότητα, εγκατέστησε με την ως άνω διαθήκη του τις ενάγουσες σε ολόκληρο αυτόν τον αγρό των 6,5 στρεμμάτων. Εξάλλου και αναφορικά με τη θέση του ως άνω αγρού, τον οποίο ο διαθέτης κατέλειπε, και η οποία τοποθετείται στη θέση "... ", πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή προφανώς δεν είναι ορθή, διότι ο διαθέτης δεν είχε στην κυριότητα του κάποιον αγρό στην τοποθεσία αυτή.

Εξάλλου, και αναφορικά με τα όρια του αγρού, όπως αυτά περιγράφονται στο από 14-9-2001 τοπογραφικό διάγραμμα του συντάξαντα αρχιτέκτονα μηχανικού Ι. Μ. , το οποίο αναφέρεται στην υπ' αριθ. …/26-9-2001 έκθεση αποδοχής κληρονομιάς, πρέπει να σημειωθεί ότι είναι ορθά τα περιμετρικά όρια και τα εμβαδά που αναφέρονται σ' αυτό, πλην όμως υπάρχει λάθος στον προσανατολισμό αυτού, με αποτέλεσμα να διαλαμβάνονται εσφαλμένα τα όρια του ακινήτου που οι ενάγουσες αποδέχθηκαν.

Η κρίση δε αυτή περί της ταυτότητας του αναφερομένου στην ως άνω με αριθ... /23-10-1965 δημόσια διαθήκη και του υπ' αριθ. 448, Β1 κατηγορίας, αγρού, τον οποίο αποδέχθηκαν οι ενάγουσες και του γεγονότος ότι πρόκειται για το αυτό ακίνητο, ενισχύεται ακόμη περαιτέρω και από την από 8-3-2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα Αγρονόμου Τοπογράφου Μηχανικού Η.

Σ. , ο οποίος διορίστηκε με την ως άνω με αριθ. 125/2006 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού, και στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, όλες οι ανωτέρω διαπιστώσεις σχετικά με τα στοιχεία του επιδίκου αγρού. Ειδικότερα, όπως αναφέρεται στην ως άνω πραγματογνωμοσύνη, το επίδικο βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του συνοικισμού Λεπτοκαρυάς, σε εκτός σχεδίου περιοχή, δυτικά και σε απόσταση ενός (1) χιλιομέτρου από την εθνική οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης και ανήκει στη Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου με αριθμό 3 και είναι το υπ' αριθ. 448 κληροτεμάχιο, κείμενο στη θέση "... " της διανομής …της αγροτικής περιοχής Δ.Δ.

…. του Δήμου …., έκτασης 3.687 τ.μ κατά τον τίτλο κτήσης και σημερινής έκτασης 3.447,45 τ.μ, μετά την αφαίρεση από αυτό τμήματος 209,55 τ.μ. για τη διαπλάτυνση της κείμενης βόρεια αυτού αγροτικής οδού, το οποίο στη σημερινή του κατάσταση είναι περιφραγμένο με μόνιμη περίφραξη (συρματόπλεγμα) μαζί με κατεχόμενο τμήμα του υπ' αρ/θ. 496 αγροτεμαχίου ιδιοκτησίας Δήμου Ανατολικού Ολύμπου και μικρό τμήμα του υπ' αριθ. 476 αγροτεμαχίου.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το από 8-3-2007 συνημμένο στην ως άνω πραγματογνωμοσύνη τοπογραφικό διάγραμμα του ως άνω πραγματογνώμονα Αγρονόμου Τοπογράφου Μηχανικού Η. Σ. , το επίδικο, μαζί με τα ως άνω κατεχόμενα τμήματα, στη σημερινή υφιστάμενη κατάσταση του είναι το υπό στοιχεία Π1 - Π2 - Π3 - A3 - Π8 -Π9 - Π4 - Π5 -Π6 - Π1, με συνολικό εμβαδόν 7.212,47 τ.μ., ενώ σύμφωνα με την εφαρμογή της διανομής το επίδικο είναι το υπό στοιχεία Α1-Α2-Α3-Α4-Α1 ακίνητο, εμβαδού 3.687 τ.μ., η δε υπόλοιπη έκταση υπό στοιχεία Π1-Π7-Π8-Π9-Π4-Π5-Π6-Π1 και Α4-Α3-Π8-Α4 εμβαδού 3.705,54-τ.μ.

και 29,33 τ.μ. αντίστοιχα, είναι κατεχόμενα τμήματα των όμορων με αριθ. 496 και 476 αγροτεμαχίων αντίστοιχα, το δε υπό στοιχεία Α1-Α2-Π3-Π2-Π7-Α1 τμήμα εμβαδού 209,55 τ.μ. είναι, η κατά τα ως άνω αναφερόμενα, ασφαλτοστρωμένη οδός. Ολόκληρο δε το επίδικο συνορεύει βόρεια σε πλευρές Π7-Π2 μήκους 51,65 μ. και Π2-Π3 μήκους 4,59 μ.

με ασφαλτοστρωμένη αγροτική δρόμο, ανατολικά σε πλευρά Π3-Α3 μήκους 96,27 μ. με το υπ' αριθ. 449 τεμάχιο, νότια σε πλευρά Α3-Α4 μήκους 15,75 μ. με το υπόλοιπο τμήμα του υπ' αριθ. 476 τεμαχίου και δυτικά σε πλευρά Α4-Π7 μήκους 103,30 μ. περίπου με το υπ' αριθ. 496 κοινόχρηστο τεμάχιο. Ενόψει των ανωτέρω, οι ενάγουσες κατέστησαν συγκύριες του επιδίκου ακινήτου δυνάμει κληρονομικής διαδοχής δεδομένου ότι, αποδέχθηκαν με δημόσιο έγγραφο την, κατά τα ως άνω, επαχθείσα σ' αυτές κληρονομιά, από τη μεταγραφή δε αυτής (αποδοχής κληρονομιάς), στις 27-9-2001 στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κατερίνης, η κυριότητα αυτών (εναγουσών) θεωρείται, κατ' άρθρα 1710 παρ. 1, 1846, 1193, 1195, 1198 και 1199 ΑΚ, ότι αποκτήθηκε αναδρομικά από τον, κατά τα ως άνω, επισυμβάντα στις 11-4-1984, χρόνο θανάτου του κληρονομουμένου πατέρα τους.

Συνεπώς, οι ισχυρισμοί του εναγομένου περί του ότι από το έτος 1998 και μέχρι την άσκηση της αγωγής (2002) νέμεται και κατέχει ο ίδιος το επίδικο, και ότι πριν από αυτόν και συγκεκριμένα από το έτος 1984, οπότε και απεβίωσε ο ως άνω κληρονομούμενος, νεμόταν και κατείχε αυτό ο, ως άνω, πατέρας του, κρίνονται ως αβάσιμοι στην ουσία τους και ως εκ τούτου απορριπτέοι, καθόσον η αναδρομική, κατά τα ως άνω, ενέργεια της μεταγραφής της αποδοχής κληρονομιάς στην οποία προέβησαν οι ενάγουσες, δεν επάγεται μεν και την κατάλυση δικαιωμάτων τρίτων στο κληρονομιαίο ακίνητο, τα οποία αποκτήθηκαν νόμιμα μετά το θάνατο του κληρονομουμένου και μέχρι το χρόνο της μεταγραφής αυτής, όπως είναι το δικαίωμα κυριότητας που αποκτήθηκε πρωτοτύπως με χρησικτησία, πρέπει όμως η τελευταία να έχει συμπληρωθεί μέχρι το χρόνο μεταγραφής της αποδοχής, πράγμα όμως που ουδόλως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση, ακόμη και με την προσμέτρηση του χρόνου νομής του δικαιοπαρόχου του εναγομένου.

Τέλος, όπως αποδείχθηκε τον Ιούνιο του έτους 2001 ο εναγόμενος κατέλαβε και περιέφραξε τον επίδικο αγρό με συρματόπλεγμα και σιδηροπασσάλους, αποβάλλοντας με τον τρόπο αυτό τις ενάγουσες από το επίδικο, το οποίο νέμεται πλέον ως αποκλειστικά δικό του, έκτοτε δε και παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των εναγουσών, αρνείται να το αποδώσει σ1 αυτές, το οποίο εξακολουθούσε να κατέχει μέχρι τη συζήτηση της αγωγής.

Ακολούθως το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο δεχόμενο την έφεση των αναιρεσιβλήτων και ως βάσιμη κατ'ουσίαν, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση και δέχτηκε την ένδικη αγωγή και ως βάσιμη κατ'ουσίαν αναγνώρισε δε τις ενάγουσες αναιρεσίβλητες συγκυρίες του επιδίκου ακινήτου, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου εκάστη, απορρίπτοντας ως αβάσιμο τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος περί ιδίας αυτού κυριότητας σχετικά με το ότι απέκτησε αυτός την επί του επιδίκου κυριότητα, διότι από το έτος 1998 και μέχρι την άσκηση της αγωγής (2002) νέμεται και κατέχει ο ίδιος το ακίνητο (επίδικο), και ότι πριν από αυτόν και συγκεκριμένα από το έτος 1984, οπότε και απεβίωσε ο ως άνω κληρονομούμενος, νεμόταν και κατείχε τούτο ο ως άνω πατέρας του ο οποίος, κατά τα εκτιθέμενα στην προσβαλλομένη απόφαση, ουδέποτε άσκησε πράξεις και δεν ήταν καλής πίστεως νομέας του επιδίκου κληρονομιαίου ακινήτου με βάση την ως άνω επίμαχη διαθήκη.

Κατά συνέπεια το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1041, 1042, 1045, 1193, 1195, 1198, 1710 και 1846 ΑΚ. Επομένως, ο μοναδικός λόγος εκ του άρθρου 560 αρ. 1 ΚΠολΔ αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων κατά το νόμιμο (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ) αίτημα τους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-1-2010 αίτηση του Γ. Κ. του Κ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 211/2009 αποφάσεως του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις .......

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ