268/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 268 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 268/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορo Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 18η Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Λ. Α. του Α., κατοίκου ..., παρέστη δια του πληρεξουσίου του Σεραφείμ Πολυχρόνη.

Της αναιρεσίβλητης: Μ. Χ. του Γ., κατοίκου .... Δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-12-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πρωτοδικείου Έδεσσας. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 233/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 2679/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-03-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 07- 01-2011 έκθεσή της με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από την προσκομιζόμενη με επίκληση 1328 Δ'/19- 1-2010 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Έδεσσας …, προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, με πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στην αναιρεσίβλητη.

Επομένως, εφόσον η τελευταία δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το οικείο πινάκιο, ούτε κατέθεσε, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, δήλωση μη παραστάσεως κατά τη συζήτηση, πρέπει το δικαστήριο, κατ' άρθρο 576 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, να προχωρήσει στη συζήτηση της αιτήσεως παρά την απουσία της αναιρεσίβλητης.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτό.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσο που προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι το γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ως αντιστοίχως αποδεικνυόμενο ή ανταποδεικνυόμενο ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο γεγονός καθίσταται αντικείμενο αποδείξεως (Ολ.

ΑΠ 42 / 2002). Στην προκείμενη περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό του πόρισμα, ως προς τους κρίσιμους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε τις χωρίς όρκο καταθέσεις της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης και του πρώτου εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος και "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικο".

Από τη γενική αυτή διατύπωση σε συνδυασμό και με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλομένης αποφάσεως επί των προβαλλομένων ισχυρισμών, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και τα αναφερόμενα στο μοναδικό λόγο αναιρέσεως δύο (2) αποδεικτικά έγγραφα, τα οποία παραδεκτώς προσκόμισε και επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων - εναγόμενος, τόσο ενώπιον του πρωτοβάθμιου όσο και ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, όπως προκύπτει από τις προτάσεις του, ήτοι:

α) την 75/2007 απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Βέροιας, η οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, δέχθηκε ότι η αναιρεσίβλητη απασχολήθηκε στη δεύτερη εναγομένη ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ Α.Ε." και όχι στον αναιρεσείοντα και ότι εργάσθηκε μόνο 21 ημέρες και όχι για το χρονικό διάστημα από 8/6/2002 έως 28/2/2003 με την ιδιότητα του βοηθού μάγειρα και από 1/3/2002 έως 10/6/2003 με την ιδιότητα του μάγειρα και β) την 119 /3-6-2002 απόφαση της Τ.Δ.Ε.

του Ι.Κ.Α., η οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, δέχθηκε ότι η αναιρεσίβλητη απασχολήθηκε από τη δεύτερη εναγομένη ανώνυμη ως άνω εταιρεία και όχι από τον αναιρεσείοντα και ότι η αναιρεσίβλητη απασχολήθηκε στη δεύτερη εναγομένη μόλις 21 ημέρες και όχι 267 ημέρες όπως δέχθηκε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση και τα οποία προσκόμισε για την απόδειξη του ισχυρισμού του που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ότι ελλείπει η παθητική νομιμοποίησή του, γιατί δεν ήταν εργοδότης της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης.

Το γεγονός, όμως, ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, έχει εξάρει ορισμένα έγγραφα, δεν σημαίνει ότι δεν έλαβε υπόψη του και τα προαναφερόμενα δύο έγγραφα, αφού δεν απαιτείται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάθε εγγράφου. Επιπλέον, στην προσβαλλόμενη απόφαση περιλαμβάνεται ειδική αιτιολογία για τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, περί ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεως, για τον οποίο διαλαμβάνεται ότι είναι αβάσιμος, "...

καθόσον η λειτουργία και η εκμετάλλευση του χώρου του εστιατορίου, με δαπάνες και ευθύνη του εκκαλούντος προέκυψε με σαφήνεια από τη συνεκτίμηση και αξιολόγηση του προαναφερόμενου αποδεικτικού υλικού. Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι η επιχείρηση του εστιατορίου λειτουργούσε τυπικά μόνο στο όνομα της ανώνυμης εταιρείας "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ Α.Ε." (διότι υπήρχε συμβατική της δέσμευση με τον εκμισθωτή Δήμο Έδεσσας για απαγόρευση υπεκμίσθωσης αλλά και για λειτουργία όλων των τμημάτων της ξενοδοχειακής επιχείρησης), ουσιαστικά δε την εκμετάλλευση του εστιατορίου την είχε ο εκκαλών ...".

Επομένως μοναδικός λόγος αναιρέσεως από τον αριθμ. 11 γ του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ. είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18 Μαρτίου 2009 αίτηση του Λ. Α. για αναίρεση της 2679/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Φεβρουαρίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ