267/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 267 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 267/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Γλάστρα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ... , που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Χριστόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-2-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 100/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 123/2006 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-5-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 13-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης της υπ΄αριθ.123/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή άσκηση νομής η οποία χρειάζεται για την κτήση κυριότητος από τακτική ή έκτακτη χρησικτησία (1041, 1045 ΑΚ) αποτελούν όταν πρόκειται για ακίνητα οι υλικές και εμφανείς πάνω σ' αυτή πράξεις που προσιδιάζουν στην φύση και τον προορισμόν του ακινήτου, με τις οποίες φανερώνεται η βούληση του νομέα να έχει το πράγμα για δικό του.

Ως πράξεις νομής θεωρούνται μεταξύ άλλων η επίβλεψη, η επίσκεψη, η εκμίσθωση, η φύλαξη του ακινήτου, οι καταμετρήσεις και η σύνταξη διαγραμμάτων και αν αφορά κληρονομιαίο ακίνητο η αποδοχή της κληρονομίας και η καταβολή του οικείου φόρου (ΑΠ 667/76, ΑΠ 640/1972 ΑΠ 198/1973). Περαιτέρω η απόφαση που αναγνωρίζει κυριότητα σε ακίνητο από τακτική ή έκτακτη χρησικτησία για να μη στερείται νομίμου βάσης, πρέπει να αναφέρει στο αιτιολογικό της, μεταξύ των άλλων στοιχείων της χρησικτησίας και τις πράξεις του νομέα ή του αντιπροσώπου του που συνιστούν την επί του πράγματος άσκηση της νομής αυτού χωρίς να απαιτείται και ο ημερολογιακός προσδιορισμός των επί μέρους πράξεων μέσα στο χρόνο χρησικτησίας.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή, από έκτακτη χρησικτησία και αναγνώρισε τον ενάγοντα κύριο των επιδίκων ακινήτων, με τις ακόλουθες αιτιολογίες μετ' ανέλεκτον εκτίμηση των αποδείξεων: Στον πατέρα του ενάγοντος εφεσιβλήτου .... , παραχωρήθηκε από το Ελληνικό Δημόσιο Γεωργικός κλήρος κατά τα έτη 1932 και 1943, στην περιοχή ... .

Τα κληροτεμάχια αυτά, που περιέχονται στον υπ' αριθμ. ... οριστικό τίτλο κυριότητας της Διεύθυνσης Γεωργίας Νομού Χαλκιδικής ο οποίος έχει μεταγραφεί νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Ν. Μουδανιών και στο απόσπασμα υπομνήματος διανομής των ετών 1932 και 1943, του αγροκτήματος ... Χαλκιδικής, με αρ.

πρωτ. ... , που έχει εκδοθεί από την Επιθεώρηση Τοπογραφικής Υπηρεσίας Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, μετά το θάνατο του παραπάνω κληρούχου περιήλθαν στα παιδιά του, ήτοι τον ενάγοντα ... και την ... , που αποδέχτηκαν την κληρονομιά του πατέρα τους, το έτος 1978, διένειμαν δε μεταξύ τους, ατύπως αυτά. Ο ενάγων έλαβε στο μερίδιό του το υπ' αριθμ. ...

κληροτεμάχιο, το υπ' αριθμ. ... κληροτεμάχιο και τμήμα από το υπ' αριθμ. ... κληροτεμάχιο, εμβαδού 1.480 τ.μ. Έκτοτε εκμίσθωνε τα ακίνητα αυτά στο ... , γιό της αδερφής του , πεθερό του εναγομένου, ο οποίος τα καλλιεργούσε. Μετά το θάνατο του παραπάνω μισθωτή, τα εκμίσθωνε στο γιο του .... για την καλλιεργητική περίοδο 1999-2000, αυτός όμως δεν του κατέβαλε το συμφωνημένο μίσθωμα και υποχρεώθηκε να το καταβάλει στον ενάγοντα μετά την άσκηση σχετικής αγωγής επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 23/2001 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ν.

Μουδανιων Χαλκιδικής. Το έτος 1997, ο ενάγων δήλωσε στο έντυπο Ε9 της φορολογικής του δήλωσης τα επίδικα ακίνητα και το έτος 1999 περιέλαβε στη φορολογική του δήλωση τα μισθώματα που εισέπραξε από την εκμίσθωση των ακινήτων αυτών, τέλος δε με το από 26-10-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό τα εκμίσθωσε για τέσσερα χρόνια στον .... .

Με τις αιτιολογίες του αυτές το Εφετείο δεν στέρησε την προσβαλλομένη απόφασή του νόμιμης βάσεως, αφού διέλαβε σ' αυτήν σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων που εφαρμόσθηκαν και επομένως οι 1ος και 3ος λόγοι της αναίρεσης, από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα και συγκεκριμένα σε σχέση με την αγωγή ο 1ος λόγος ότι δεν προσδιορίζονται ημερολογιακώς οι πράξεις νομής, αν αυτές προσιδιάζουν στην φύση των επιδίκων, ώστε να μην καθίσταται δυνατός ο έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή του νόμου περί χρησικτησίας (άρθρα 1045, 974 ΑΚ) είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και περαιτέρω ως προς τον μη αποδειχθέντα αρνητικό ισχυρισμό του εναγομένου περί πράξεων νομής του ιδίου ή των παιδιών του και της συζύγου στα επίδικα, για λογαριασμό των οποίων κατείχε αυτά, ο 3ος λόγος αναιρέσεως κατά τον οποίο η προσβαλλομένη στερείται αιτιολογιών γιατί δεν αναφέρει βάσει ποιας σχέσεως κατείχε τα επίδικα και ποίες οι κατοχικές πράξεις σ' αυτά, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος γιατί η διεκδικητική αγωγή στρέφεται κατά του κατόχου - εναγομένου κατά την άσκηση της αγωγής, χωρίς κάποιο άλλο ειδικώτερο προσδιορισμό ή εξειδίκευση (ΑΠ 1092/80, ΑΠ 833/76).

Επειδή κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 περ. β ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν ιδρύεται επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 12/1991). Στην προκειμένη περίπτωση με τον 2ο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται κατά το πρώτο σκέλος του η πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περ. β του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του περί αοριστίας της αγωγής. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την προσβαλλομένη απόφαση προκύπτει ότι το εφετείο έλαβε υπόψη τον εν λόγω ισχυρισμό και τον απέρριψε ως αβάσιμο. Επειδή οι λόγοι αναιρέσεως από τους αριθμούς 11γ και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ θεμελιώνονται, μόνον όταν τα αποδεικτικά μέσα που αγνοήθησαν και περαιτέρω το έγγραφο του οποίου παραμορφώθηκε το περιεχόμενό του, αφορούν απόδειξη ουσιώδη ισχυρισμού, αντίθετα αν ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου έγινε επίκληση και προσαγωγή του αποδεικτικού μέσου, είναι επουσιώδης δηλαδή δεν ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης ως και αν το έγγραφο αφορά απόδειξη επουσιώδους ισχυρισμού, οι λόγοι αναιρέσεως είναι απαράδεκτοι (ΑΠ 17/1976, ΑΠ 419/1985).

Εν προκειμένω με τον 2ο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η πλημμέλεια, κατά το δεύτερο και τρίτο σκέλος του, από τους αριθμούς 11γ και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι η προσβαλλομένη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της καίτοι πρότεινε και επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων το υπ' αρ. πρωτ. ... πιστοποιητικό του Γραμματέως του Πρωτοδικείου Χαλκιδικής περί μη αποποιήσεως της κληρονομίας εκ μέρους του ενάγοντος, επελθούσης εις αυτόν μετά το θάνατο του πατέρα του ως επίσης και την υπ' αρ.

πρωτ. ... αίτηση τούτου προς το Υποθηκοφυλακείο Νέων Μουδανιών για έκδοση του εν λόγω πιστοποιητικού και περαιτέρω ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του άνω πρώτου εγγράφου. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί τα ως άνω έγγραφα δεν είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διότι η αγωγή στηρίχτηκε στην έκτακτη χρησικτησία και όχι στη κληρονομική διαδοχή δηλαδή σε παράγωγο τρόπο κτήσεως της κυριότητας του ενάγοντος στα επίδικα ακίνητα.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 26, 74, 79, 180, 189, 193, 203, 207 και 208 του Αγροτικού Κώδικα ενόψει και του άρθρου 1 § 1 του ΑΝ 431/1968, κατά το οποίο από την έναρξη ισχύος του επιτρέπεται στους κατά την εποικιστική νομοθεσία κληρούχους η δια δικαιοπραξιών εν ζωή εκποίηση ή οπωσδήποτε διάθεση των κάθε φύσεως κλήρων τους, υπό μόνο τον περιορισμόν της μη κατάτμισης των τεμαχίων της οριστικής διανομής, σαφώς προκύπτει ότι από τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της απόφασης του Υπουργού Γεωργίας που αφορά την κύρωση της οριστικής διανομής, η κυριότητα των κλήρων περιέρχεται αυτοδίκαια στους αναγραφομένους στο κτηματολόγιο κληρούχους στο όνομα των οποίων εκδίδονται οι τίτλοι κυριότητας (παραχωρητήρια) και ότι η εγκατάσταση στον κλήρο θεωρείται γενομένη από την παραχώρησή του, αφότου ο κληρούχος θεωρείται ως μόνος καλής πίστεως νομέας αυτού και συνεπώς ο παραχωρηθείς κλήρος είναι ανεπίδεκτος χρησικτησίας, αφού προς τούτο απαιτείται νομή, την οποία δεν μπορεί να έχει άλλος εκτός του κληρούχου, την ίδια δε πλασματική επί του κλήρου νομή του κληρούχου έχουν κατ' επέκταση και οι κληρονόμοι του και έτσι ούτε σ' αυτόν μπορεί άλλος κληρονόμος να χρησιδεσπόσει, εκτός αν, μετά την κτήση από τον κληρούχο της κυριότητάς του, επί του κλήρου μεριδίου του, χώρισε νόμιμη μεταβίβασή του του προς άλλο συγκληρονόμο κατ' άρθρο 228 Αγρ.

Κώδικα στην έννοια της οποίας περιλαμβάνεται και η με παράδοση κατά το προϊσχύσον Β.Ρ.Δ. και από τον Α.Κ. (άρθρο 979 με τη βούληση του κληρονόμου κτήση της νομής του μεριδίου του από άλλον συγκληρονόμο και βάσει αυτής, της κυριότητας τούτου με χρησικτησία εφόσον συντρέξουν και οι λοιπές κατά νόμο προϋποθέσεις αυτής.

Μετά όμως την έναρξη ισχύος του άνω Α.Ν. 431/1968 (23-5-1968) ο κληρούχος ή ο κληρονόμος του δεν λογίζεται κατά πλάσμα δικαίου νομέας του κλήρου αν δεν κατέχει πράγματι αυτόν, με συνέπεια να είναι δυνατή η χωρίς τη θέλησή του κτήση από τρίτο της νομής του κληροτεμαχίου που μπορεί αν συντρέξουν και οι λοιπές προϋποθέσεις, να οδηγήσει στην κτήση της κυριότητας τούτου με τακτική ή έκτακτη χρησικτησία εφόσον συμπληρωθεί ο αναγκαίος για κάθε μια χρόνος από την ισχύ του άνω Α.Ν.

Συνεπεία της απαγορεύσεως με τον Α.Ν. 431/1968 της κατατμήσεως των τεμαχίων της οριστικής διανομής, που αποβλέπει στη διατήρηση ακεραίων των κληροτεμαχίων προς το σκοπόν της επωφελέστερης εκμεταλλεύσεώς τους, δεν επιτρέπεται η κτήση κυριότητας με χρησικτησία επί διαιρετού τμήματος του κληροτεμαχίου, όχι όμως και επί ποσοστού του εξ αδιαιρέτου, δεδομένου ότι αυτή δεν άγει αναγκαίως στην κατάτμηση αφού και σε περίπτωση διανομής του επίκοινου κληροτεμαχίου εφόσον απαγορεύεται η κατάτμηση και είναι επομένως αδύνατη από το νόμο η αυτούσια διανομή του θα διαταχθεί κατ' άρθρο 484 ΚΠολΔ η πώληση αυτού με πλειστηριασμό.

Εξάλλου όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 1045 ΑΚ κύριος ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία γίνεται εκείνος που έχει ακίνητο στη νομή του για μια εικοσαετία (Ολ. 15/04 ΝοΒ 05, 54).

Εν προκειμένω ο ενάγων με την ένδικη διεκδικητική αγωγή του ζήτησε να αναγνωρισθεί κύριος των υπ' αριθ. 492, 1901 κληροτεμαχίων και εξ αδιαιρέτου κατά το ποσοστόν του μεριδίου του από 1/2 (1480 τ.μ., του όλου ακινήτου εκτάσεως 2960 τ.μ.) του υπ' αριθ. 878 κληροτεμαχίου, με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας ως νεμηθείς ταύτα από το 1978 και μετά επί χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος που τα κατέχει να του τα αποδώσει.

Το πρωτόδικο δ/ριο δέχθηκε την αγωγή ως νόμιμη κατ' ουσία βάσιμη και αναγνώρισε την κυριότητα του ενάγοντος στα άνω δύο πρώτα κληροτεμάχια, και εξ αδιαιρέτου κατά το 1/2 μερίδιό του (1480 τ.μ.) επί του υπ' αριθ. .... κληροτεμαχίου συνολικού εμβαδού 2960 τ.μ. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε έφεση ο εναγόμενος και το Εφετείο απέρριψε αυτή αφού επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, μάλιστα στο αιτιολογικό του διαλαμβάνει ότι το έτος 1978 διένεμον άτυπα, τον κλήρο που είχε παραχωρηθεί στον αποβιώσαντα ήδη πατέρα τους, ο ενάγων με την αδελφή του μετά την αποδοχή της κληρονομίας, και ο ενάγων έλαβε στο μερίδιό του από το 1/2, ολόκληρα τα υπ' αριθ. ...

και ... κληροτεμάχια και τμήμα από το υπ' αριθ. ... κληροτεμάχια εμβαδού 1480 τ.μ., του όλου ακινήτου εκτάσεως 2960 τ.μ. παραλείψαν εκ παραδρομής να αναφέρει τη λέξη "εξ αδιαιρέτου" για το άνω μερίδιό του στο τρίτο κληροτεμάχιο όπως ζήτησε ο ενάγων με την αγωγή του. Επομένως ο 4ος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, στην προσβαλλομένη, διότι αυτή αναγνώρισε τον ενάγοντα κύριο του άνω τρίτου ακινήτου κληροτεμαχίου επί διαιρετού τμήματος αυτού εκτάσεως 1480 τ.μ.

με έκτακτη χρησικτησία πράγμα που απαγορεύεται και έτσι παραβίασε τις παραπάνω ουσιαστικές διατάξεις του Α.Ν. 431/1968, και του Α.Κ. είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθ' όσον το Εφετείον αναγνώρισε τον ενάγοντα κύριο στο εν λόγω κληροτεμάχιον κατά το εξ αδιαιρέτου μερίδιόν του σ' αυτό, από 1/2 και εκτάσεως 1.480 τ.μ.

Επειδή ως πράγματα κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ τα οποία έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και των οποίων η λήψη υπόψη καίτοι δεν προτάθηκαν ή προτάθηκαν απαράδεκτα ή η μη λήψη υπόψη καίτοι προτάθηκαν νομίμως συνεπάγεται κατά τη διάταξη αυτή την αναίρεση της απόφασης, θεωρούνται οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, τείνουν δηλαδή σε θεμελίωση ή κατάργηση διατάξεως δικονομικού ή ουσιαστικού δικαίου που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέτρο, ως οι ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως) και όχι οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής ή της ένστασης ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά υπέρ του βασίμου της αγωγής ή ενστάσεως ως επίσης και τα από τους διαδίκους προσκομιζόμενα αποδεικτικά στοιχεία (ΑΠ 1044/1993 ΑΠ 113/1979).

Τέλος δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν το δ/ριο έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 25/03). Επομένως ο 5ος λόγος αναιρέσεως και κατά το πρώτο μέρος του εκ του αριθ. 8 περ. γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ που αιτιάται την προσβαλλομένη ότι δεν έλαβε υπόψη της τον προταθέντα αρνητικό της αγωγής ισχυρισμό συνιστάμενο στο ότι ουδέποτε ο ενάγων κατέστη κύριος των επιδίκων ακινήτων, αλλά αυτά ανήκουν σε τρίτους και δη στη σύζυγό του, στα παιδιά του και στον αδελφό της συζύγου του είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος κατά τα προαναφερθέντα πλέον του ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτόν και τον απέρριψε ως αβάσιμο.

Σε σχέση με την αποδιδομένη στην προσβαλλομένη απόφαση από τη διάταξη του άρθρου 558 αριθ. 11 ΚΠολΔ πλημμέλεια, κατά την οποία το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα μετ' επικλήσεως προσκομισθέντα έγγραφα από τον αναιρεσείοντα και δη α) τις υπ' αριθ. 181 και 49/2000 αποφάσεις του Ειρηνοδικείου Ν. Μουδανιών β) το υπ' αριθ. 424/13-12-00 δωτητήριο συμβόλαιο της συμ/φου Ν.

Μουδανιών ... γ) το υπ' αριθ. 425/13-12-00 δωρητήριο συμβόλαιο της ιδίας ως άνω συμ/φου και δ) το υπ' αριθ. .... συμβόλαιο γονικής παροχής της αυτής ως άνω συμ/φου, ο σχετικός 5ος λόγος αναίρεσης κατά το δεύτερο μέρος του είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι από τη διαβεβαίωση στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ότι το Εφετείο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση έλαβε υπόψη την κατάθεση του μάρτυρα, την χωρίς όρκο κατάθεση του ενάγοντος καθώς και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο υπόλοιπο αιτιολογικό της απόφασης δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από το οποίο να μπορεί να δημιουργηθεί αμφιβολία για το αν το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα παραπάνω έγγραφα, γίνεται απολύτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβεν υπόψη και το ως άνω έγγραφα.

Τέλος ο ίδιος λόγος αναίρεσης και κατά το μέρος του που αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια εκ του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά την οποία το Εφετείο με το να μη λάβει υπόψη του τα άνω έγγραφα παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 438, 431 και 441 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί πρόκειται για δικονομικές διατάξεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19.6.2006 αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθ. 123/2006 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ