Supreme Court dismisses appeal on lack of reasoning but reinstates case due to statute of limitations expiry.

Απόφαση 2666 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) ΑΡΙΘΜΟΣ 2666/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αναστάσιο Λιανό - Εισηγητή και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Χ, που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Μπόλη, περί αναιρέσεως της 3110/2008 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών. Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Ιουνίου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1235/2008.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. - Οι διατάξεις των άρθρων 381 παρ. 1 και 382 παρ.1 του ΠΚ ορίζουν τα εξής: Όποιος με πρόθεση καταστρέφει ή βλάπτει ξένο (ολικά ή εν μέρει) πράγμα ή με άλλον τρόπο καθιστά ανέφικτη τη χρήση του τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών (άρθρο 381 παρ. 1). Με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών τιμωρείται η φθορά ξένης ιδιοκτησίας της πρώτης παραγράφου του άρθρου 381, αν έγινε χωρίς πρόκληση από τον παθόντα (άρθρο 382 παρ. 1). Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση στερείται της από το Σύνταγμα (άρθρο 93 παρ. 3) και τον ΚΠΔ (άρθρο 139, όπως ήδη ισχύει) επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και είναι αναιρετέα σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. δ' του ίδιου Κώδικα, όταν δεν αναφέρονται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, οι αποδείξεις που στήριξαν την κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των στοιχείων του εγκλήματος και οι σκέψεις με τις οποίες έγινε η υπαγωγή των πραγματικών αυτών περιστατικών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόστηκε.

2.- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, που δίκασε κατ'έφεση, κήρυξε τον αναιρεσείοντα Χ ένοχο του πλημμελήματος της φθοράς ξένης Ιδιοκτησίας από κοινού πουτέλεσε χωρίς πρόκληση από την παθούσα (άρθρα 381 παρ. 1 και 382 παρ. 1 ΠΚ) και τον κατεδίκασε σε ποινή φυλάκισης πέντε (5) μηνών την οποία ανέστειλε για τρία χρόνια, με την εξής αιτιολογία:

"Στις 7-6-2000, ημέρα Σάββατο το μεσημέρι, ο Ψ, σύμβουλος εκδόσεων στο επί της οδού ..., βιβλιοπωλείο με την επωνυμία "..." ιδιοκτησίας της ..., μετέβαινε προς το βιβλιοπωλείο αυτό. Όταν πλησίασε κοντά αντιλήφθηκε θόρυβο μέσα και περί τα οκτώ άτομα, τα οποία φώναζαν, έσπαζαν διάφορα αντικείμενα και ειδικότερα ράφια, πάγκους, προθήκες και κατέστρεφαν βιβλία.

Στη συνέχεια άρχισαν να βγαίνουν από μέσα, πέρασαν από μπροστά τον και τελευταίος βγήκε ο κατηγορούμενος. Το περιστατικό αυτό έγινε αντιληπτό από άτομα που βρίσκονταν στα παραπλήσια καταστήματα, ενώ τα άτομα που δημιούργησαν το επεισόδιο αυτό φωτογραφήθηκαν αργότερα από δημοσιογράφο σε άλλο επεισόδιο που έγινε στις 14.00 της ίδιας ημέρας στην πλατεία ..., Ο κατηγορούμενος, για τον οποίο ο μάρτυρας Ψ κατέθεσε, ότι ανήκε στην οργάνωση "...", αναγνωρίστηκε από αυτόν και σε φωτογραφίες από επίθεση που έλαβε χώρα στις 30-6-2000 στην Πλατεία ....

Για το ένδικο περιστατικό και τη συμμετοχή του κατηγορουμένου σ' αυτό με σαφήνεια κατέθεσε και ο μάρτυρας Ζ, ο οποίος βρισκόταν μέσα στο βιβλιοπωλείο και κατέθεσε ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο επικεφαλής. Ο κατηγορούμενος, απολογούμενος, αρνείται ότι είχε οποιαδήποτε συμμετοχή στην ως άνω πράξη υποστηρίζοντας, ότι οι επί δειχθείσες, με τα στοιχεία "Δ" και "... 17-6-2000" φωτογραφίες είναι προϊόν μοντάζ και ότι, όπως κατέθεσαν και οι εξετασθέντες μάρτυρες υπερασπίσεως ...

και ..., την επίμαχη ημερομηνία (17-6-2000) βρισκόταν στο σπίτι του, διότι στις 16-6 προς 17-6-2000 είχε πεθάνει η γιαγιά του, η οποία τον είχε μεγαλώσει και γινόταν το τραπέζι της παρηγοριάς. Από τις καταθέσεις όμως αυτές δεν προέκυψε με βεβαιότητα ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν συνεχώς στο σπίτι του μέχρι του χρόνου που διαδραματίστηκε το επεισόδιο στο βιβλιοπωλείο, καθόσον ο μεν πρώτος μάρτυρας κατέθεσε, ότι δεν καθόταν απέναντι τον συνέχεια, ώστε να τον βλέπει, ο δε δεύτερος κατέθεσε, ότι στο σπίτι του κατηγορουμένου έφθασε περί τη μία το μεσημέρι.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος, ο οποίος το έτος 2001 προσελήφθη στην Ελληνική Αστυνομία και το έτος 2004 έφερε το βαθμό του ειδικού φρουρού, δεν αρνείται ότι έλαβε χώρα και άλλο επεισόδιο στις 30-6-2000 στην πλατεία ... με τον αδελφό του Ψ, ..., για το οποίο του επιβλήθηκε από την υπηρεσία του η ποινή της αργίας με προσωρινή παύση διάρκειας ενός (Ι) μηνός.

Ο ισχυρισμός του ότι ο Ψ είπε ότι τον αναγνώρισε στις φωτογραφίες μετά το επεισόδιο της πλατείας ... και ότι στο επεισόδιο στο βιβλιοπωλείο δεν συμμετείχε αυτός, δεν αποδείχτηκε βάσιμος, διότι αναγνωρίστηκε και από τον άλλον, παρευρισκόμενο στο βιβλιοπωλείο μάρτυρα Ζ. Απ' όλα τα ανωτέρω αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος, χωρίς πρόκληση από την παθούσα ιδιοκτήτρια τον βιβλιοπωλείου ...

ή από τους εγκαλούντες Ψ και ..., με πρόθεση μαζί με άλλα άτομα, κατέστρεψαν την ως άνω ημεροχρονολαγία, ράφια, πάγκους, προθήκες και διάφορα βιβλία στο προαναφερόμενο βιβλιοπωλείο.

Συνεπώς για την ανωτέρω πράξη πρέπει να κηρυχθεί ένοχος". Με αυτό όμως το περιεχόμενο η απόφαση στερείται της ως άνω απαιτούμενης αιτιολογίας προς ουσιώδες στοιχείο της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος για το οποίο 'κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων και το οποίο στοιχείο επηρεάζει το ύψος της επιβλητέας ποινής, ήτοι ως προς το ότι η προαναφερόμενη φθορά της ξένης ιδιοκτησίας έγινε χωρίς πρόκληση από την παθούσα , αφού επ1 αυτού δεν αναφέρονται σαφή και συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία να θεμελιώνουν το απρόκλητο (πρβλ Ολ. ΑΠ 1/1999). Η απλή και μόνον αναφορά στο σκεπτικό της αποφάσεως ότι η παραπάνω φθορά έγινε χωρίς ο κατηγορούμενος να προκληθεί από την παθούσα ή από τους εγκαλούντες δεν αρκεί, αλλ' απαιτείται ειδική αιτιολόγηση του εν λόγω απρόκλητου με συστηματική και χωρίς ασάφειες, ελλείψεις ή αντιφάσεις έκθεση των περιστατικών που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία και των συλλογισμών του δικαστηρίου αναφορικά προς τα περιστατικά αυτά, με βάση τους οποίους το δικαστήριο κατέληξε στην κρίση ότι υπάρχει το απρόκλητο αυτό.

Συνεπώς είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός από το άρθρο 510 παράγραφος 1 στοιχείο δ1 του ΚΠΔ λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

3.- Κατά τα άρθρα 111, 112 και 113 του ΠΚ, όπως το τελευταίο ισχύει τώρα, το αξιόποινο εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία προκειμένου για πλημμελήματα είναι πέντε έτη και αρχίζει από τότε που τελέσθηκε η πράξη. Η προθεσμία αναστέλλεται για όσο χρόνο διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, πάντως όχι πέραν των τριών ετών για πλημμελήματα.

Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 310 παρ. 1 εδ. β, 370 στοιχ., β και 511, όπως αντικατ. με το άρθρο 50 παρ. 5 του ν. 3160/2003 του ΚΠΔ προκύπτει ότι η παραγραφή ως θεσμός δημόσιας τάξης εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας ακόμη δε και από τον Άρειο Πάγο, ο οποίος διαπιστώνοντας τη συμπλήρωση της παραγραφής και μετά την άσκηση της αναίρεσης οφείλει να αναιρέσει την προσβαλλόμενη απόφαση και να παύσει οριστικώς την ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής, εφόσον η αίτηση αναίρεσης είναι τυπικά παραδεκτή, για το λόγο ότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα και περιέχεται σ' αυτή, σύμφωνα με τα άρθρα 474 παρ. 2 και 509 ένας τουλάχιστον παραδεκτός λόγος αναίρεσης, από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 510 του ΚΠΔ, ο οποίος κρίθηκε βάσιμος.

Στην προκειμένη περίπτωση όπως ανωτέρω αναφέρθηκε και προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο για απρόκλητη φθορά ξένης ιδιοκτησίας από κοινού και τον καταδίκασε σε φυλάκιση πέντε (5) μηνών την οποία ανέστειλε για τρία χρόνια πράξη η οποία, τελέσθηκε στην Αθήνα στις 17-6-2000.

Το αξιόποινο του ως άνω εγκλήματος που είναι πλημμέλημα, εξαλείφθηκε λόγω παραγραφής που συμπληρώθηκε μετά την δημοσίευση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αφού από την τέλεση της (17-6-2000) μέχρι τη διάσκεψη και δημοσίευση της παρούσης έχει συμπληρωθεί ο χρόνος της οκταετούς παραγραφής. Λαμβανομένου δε περαιτέρω υπόψη ότι η παραδεκτώς ασκηθείσα αναίρεση περιέχει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' σαφή και ορισμένο λόγο αναιρέσεως ήτοι της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που γίνεται δεκτός, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παύσει οριστικά η ποινική δίωξη, μη συντρέχοντος λόγους παραπομπής της υποθέσεως στο Δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3110/2008 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου ΠλημμελημάτωνΑθηνών.

Παύει οριστικά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε κατά του Χ για απρόκλητη φθορά ξένης ιδιοκτησίας από κοινού, πράξη που φέρεται ότι τελέσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2000.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ