265/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 265 / 2020 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 265/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αβροκόμη Θούα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου - Εισηγητή, Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Κωνσταντίνα Μαυρικοπούλου και Αικατερίνη Κρυσταλλίδου - Μωρέση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2019, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Β. του Ε., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κατρά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Β. Π. του Θ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βάϊο Σκαμπαρδώνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-3-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1164/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 296/2018 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-3-2018 αίτησή του και τους από 7-5-2018 πρόσθετους αυτής λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και των πρόσθετων αυτής λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και τους από 7-5-2018 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθμ. 296/2018 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε τις αντίθετες εφέσεις των διαδίκων που είχαν ασκήσει κατά της υπ' αριθμ. 1164/2014 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε γίνει εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η από 28-3-2011 αγωγή της αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος. Η αίτηση αναιρέσεως και οι ανωτέρω πρόσθετοι λόγοι, ασκήθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 564 παρ. 1 και 569 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Σύμφωνα με το άρθρο 932 του ΑΚ, "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτήν χρηματικής ικανοποιήσεως, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών. Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποιήσεως αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης. Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 10/2017 και 9/2015). Και τούτο, διότι μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (ΑΠ 747/2017). Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρ. 561 § 2 ΚΠολΔ, επισκόπησή της, δέχθηκε τα εξής, προκειμένου να καταλήξει στην κρίση της περί της συνδρομής ηθικής βλάβης: "Η ενάγουσα [και ήδη αναιρεσίβλητη], Β. Π., έχει γεννηθεί το έτος 1966 και το έτος 2007, σε ηλικία 41 ετών, ενδιαφερόταν να υποβληθεί σε κοσμητική χειρουργική επέμβαση μεγέθυνσης του στήθους της. Για το σκοπό αυτό, το Σεπτέμβριο του 2007, απευθύνθηκε στον πρώτο εναγόμενο [ήδη αναιρεσείοντα], Θ. Β., ιατρό πλαστικό-κοσμητικό χειρουργό, προκειμένου να ζητήσει τις ιατρικές του συμβουλές σχετικά με την ενδεικνυόμενη μέθοδο και τις ενδεχόμενες παρενέργειες μιας τέτοιας αισθητικής παρέμβασης. Ο πρώτος εναγόμενος, υπό την προαναφερόμενη ιδιότητά του, συνέστησε στην ενάγουσα να τοποθετηθούν στους μαστούς της, με χειρουργική επέμβαση που θα διενεργούσε ο ίδιος στην κλινική της δεύτερης εναγομένης, ενθέματα σιλικόνης μεγέθους 225 cc, τα οποία, την διαβεβαίωσε ότι είναι απολύτως κατάλληλα από άποψη μεγέθους για το σωματότυπό της, ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο αισθητικό αποτέλεσμα, ενόψει του ότι η ενάγουσα είναι μικρόσωμη με ύψος 1,60 μ. και βάρους κατά το χρόνο εκείνο 43 κιλών. Επίσης, τη διαβεβαίωσε ότι η επέμβαση αυτή είναι ακίνδυνη εγχείριση ρουτίνας, ότι το αποτέλεσμα θα έχει απόλυτη επιτυχία, τα ενθέματα δεν πτυχώνουν και ότι οι όποιες ουλές θα ήταν αμελητέες και προσωρινές και θα εξαλείφονταν δύο μήνες μετά την επέμβαση. Η ενάγουσα, που εμπιστευόταν τον πρώτο εναγόμενο, διότι είχε υποβληθεί παλαιότερα και σε άλλη ρινοπλαστική επέμβαση στον ίδιο ιατρό, συμφώνησε με τις υποδείξεις του και η χειρουργική επέμβαση μεγέθυνσης του στήθους της πραγματοποιήθηκε στις 23 Απριλίου 2008 με ολική αναισθησία της ενάγουσας, στην κλινική της δεύτερης εναγόμενης, όπου χειρουργούσε ο πρώτος εναγόμενος ως εξωτερικός της συνεργάτης, βάσει συμβάσεως παροχής ανεξαρτήτων υπηρεσιών, αφού προηγήθηκε ο κατάλληλος ακτινολογικός και αιματολογικός έλεγχος με τις αντίστοιχες εξετάσεις στα εργαστήρια της β' εναγομένης. Ο πρώτος εναγόμενος είναι προστηθείς της (ήδη μη διαδίκου) δεύτερης εναγόμενης κλινικής, με τη μορφή της ελεύθερης συνεργασίας μεταξύ τους, σύμφωνα με την οποία ο ιατρός επιμελείται τη νοσηλεία και τη διενέργεια χειρουργικών επεμβάσεων στην κλινική της δεύτερης εναγόμενης, που διαθέτει την απαραίτητη επιστημονική και τεχνική υποδομή (εγκαταστάσεις, φάρμακα, μηχανήματα, εργαλεία) και το κατάλληλο προσωπικό για τη διενέργεια τέτοιων χειρουργικών επεμβάσεων, όπως ιατρό-αναισθησιολόγο αλλά και νοσηλευτικό προσωπικό και κατώτερο μη ιατρικό ή παραϊατρικό προσωπικό που θέτει στη διάθεση του ιατρού, με αμοιβή της δεύτερης εναγόμενης, που εισπράττεται κατ' ευθείαν από τον πελάτη ασθενή, ανεξάρτητα από την αμοιβή του ιατρού. Έτσι, η σχέση μεταξύ του πρώτου εναγομένου και της δεύτερης, πολύ συνηθισμένη στις συναλλαγές, αποσκοπεί τόσο στην εξυπηρέτηση του ιατρού, που κατ' αυτόν τον τρόπο κερδοφόρα χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της κλινικής, όσο και της τελευταίας β' εναγόμενης εταιρίας που με τη συνδρομή των ιατρών εξασφαλίζει πελατεία και αποκομίζει ανάλογα κέρδη, στα οποία και αποβλέπει. Ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι επιθυμούσε μόνο την ανόρθωση του στήθους της δεν αποδεικνύεται, καθόσον τόσο στο θερμομετρικό διάγραμμα από τον σχετικό ιατρικό φάκελο, που τηρήθηκε από τη β' εναγομένη κατά την εκτέλεση του παραπάνω χειρουργείου [της 23.4.2008], αναφέρεται ότι η ενάγουσα υποβλήθηκε σε μεγέθυνση στήθους, αλλά και στην από 24.9.2010 ιατρική βεβαίωση που συντάχθηκε από την ιατρό S. D. του τμήματος πλαστικής χειρουργικής-αναδόμησης και αισθητικής, του κέντρου ... του δημόσιου νοσοκομείου Rothschild στο Παρίσι της Γαλλίας, που επικαλείται και προσκομίζει η ενάγουσα, όπου αναφέρεται το ιστορικό της, προφανώς σύμφωνα με όσα η ίδια εξέθεσε στην ιατρό που την εξέτασε, γίνεται μνεία ότι η ενάγουσα είχε την επιθυμία αύξησης των μαστών της. Όμως, το αισθητικό αποτέλεσμα της εν λόγω χειρουργικής επεμβάσεως δεν ήταν ικανοποιητικό, διότι τα ενθέματα σιλικόνης μεγέθους 225 cc, που είχε υποδείξει ο πρώτος εναγόμενος ως απολύτως κατάλληλα για το σωματότυπο της ενάγουσας και η τελευταία τον εμπιστεύθηκε και συμφώνησε με την επιλογή του ενόψει της μακράς εμπειρίας του σ' αυτόν τον επιστημονικό τομέα, ήταν υπερβολικά μεγάλα σε σχέση με το μικρό σωματότυπο της ενάγουσας, με αποτέλεσμα, λόγω του τεράστιου μαστικού όγκου που τοποθετήθηκε, οι μαστοί της ενάγουσας να γίνουν εντελώς δυσανάλογοι σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα της. Επιπλέον, λόγω του υπερβολικού μεγέθους των ενθεμάτων που τοποθετήθηκαν, αλλά και της πλημμελούς εκ μέρους του πρώτου εναγομένου εκτέλεσης της εν λόγω χειρουργικής επέμβασης, προκλήθηκε άκρως αντιαισθητική υπομάστια ουλή. Ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι είχε συμφωνήσει με τον πρώτο εναγόμενο ότι θα τοποθετηθούν μικρότερου μεγέθους ενθέματα και μάλιστα 175 cc δεν αποδείχθηκε, διότι, όπως προέκυψε, αυτός της υπέδειξε τα ενθέματα των 225 cc, με τα οποία συμφώνησε η ενάγουσα. Όμως, ο πρώτος εναγόμενος δεν την ενημέρωσε, αφενός μεν, ότι αυτά τα ενθέματα ήταν ακατάλληλα για το σωματότυπο της, και επομένως, το αποτέλεσμα που επιθυμούσε η ενάγουσα, ήτοι η βελτίωση της εξωτερικής της εμφάνισης δεν θα επιτυγχάνονταν, αντίθετα θα χειροτέρευε η εμφάνιση της, αφετέρου δε, για τις επιπλοκές που θα μπορούσε να έχει αυτή η επέμβαση, όπως η πρόκληση αντιαισθητικής υπομάστιας ουλής, που τελικά δεν εξαλείφθηκε μέχρι και σήμερα, παρά την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα, για μικρό χρονικό διάστημα μετά την παραπάνω χειρουργική επέμβαση, είχε έντονους πόνους στο στήθος, που όμως είναι φυσιολογικοί για τέτοια επέμβαση και γρήγορα υποχώρησαν καθώς, τον Αύγουστο του έτους 2008, πραγματοποίησε ταξίδι αναψυχής στο Μπαλί της Ινδονησίας. Μετά την επιστροφή της από το παραπάνω ταξίδι και λόγω της έντονης και επίμονης διαμαρτυρίας της ενάγουσας σχετικά με το αντιαισθητικό αποτέλεσμα της πρώτης αυτής χειρουργικής επεμβάσεως, ο πρώτος εναγόμενος της συνέστησε να υποβληθεί σε διορθωτική χειρουργική επέμβαση, προκειμένου αφενός μεν να γίνει σμίκρυνση του στήθους, αφετέρου να διορθωθούν οι μετεγχειρητικές ουλές και στους δύο μαστούς. Η εν λόγω χειρουργική επέμβαση πραγματοποιήθηκε στην κλινική της δεύτερης εναγομένης στις 29/8/2008 με τη μέθοδο της ραφής υπό τοπική αναισθησία. Είναι γεγονός ότι, στο θερμομετρικό διάγραμμα, που τηρήθηκε από τη δεύτερη εναγομένη για την εν λόγω επέμβαση, αναφέρεται ότι η ενάγουσα υποβλήθηκε σε διόρθωση μετεγχειρητικών ουλών άμφω στήθους, πλην όμως ο σκοπός αυτής της επέμβασης ήταν επίσης και η σμίκρυνση του στήθους, όπως ισχυρίζεται η ενάγουσα και συνομολογεί και ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος κατά την εξέταση του ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου χωρίς όρκο ρητά το κατέθεσε.... Ωστόσο, η άνω χειρουργική επέμβαση της 29.8.2008 είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη παραμόρφωση του στήθους της ενάγουσας, διότι μετά απ' αυτήν οι μαστοί της παρουσίαζαν ασυμμετρία ως προς τη θέση, το σχήμα και το μέγεθος τους και μάλιστα στο δεξιό μαστό η θηλή εμφανιζόταν πολύ πιο πάνω από την υπομαστιαία ραφή, ενώ στον αριστερό μαστό η θηλή ήταν πιο κάτω σε σχέση με τη θηλή του δεξιού μαστού και η υπομαστιαία σχισμή ήταν πιο πάνω σε σχέση με το δεξιό μαστό, παραμόρφωση που ήταν απότοκη αποκλειστικά του πλημμελούς [από αμέλεια] τρόπου και της προχειρότητας εκτέλεσης της άνω επέμβασης από τον πρώτο εναγόμενο.

Συνεπώς, μετά την ως άνω αναφερθείσα διορθωτική επέμβαση, το αισθητικό αποτέλεσμα, στη βελτίωση του οποίου αποσκοπούσε αυτή η χειρουργική επέμβαση, επιδεινώθηκε, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες από την ενάγουσα φωτογραφίες. Ακολούθως προκειμένου να αποκατασταθεί η αισθητική βλάβη, η οποία προκλήθηκε από τις δύο διενεργηθείσες χειρουργικές επεμβάσεις, ο πρώτος εναγόμενος συνέστησε να υποβληθεί η ενάγουσα σε τρίτη χειρουργική επέμβαση προς αποκατάσταση και διόρθωση μετεγχειρητικής ουλής αριστερού μαστού αλλά και της παραμορφώσεως και ασυμμετρίας αμφοτέρων των μαστών. Η προαναφερθείσα χειρουργική επέμβαση, η οποία και πάλι πραγματοποιήθηκε στην κλινική της δεύτερης εναγομένης στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, δεν απέφερε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Ειδικότερα, η αντιαισθητική μετεγχειρητική ουλή του μαστού δεν αποκαταστάθηκε ούτε περιορίσθηκε, όπως αποδεικνύεται από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, ενώ ως προς την ασυμμετρία των θηλών των μαστών της ενάγουσας υπήρξε βελτίωση, καθώς μειώθηκε η απόκλιση της θέσεώς τους, χωρίς, ωστόσο, να αποκατασταθεί το πρόβλημα, το οποίο εξακολουθούσε να υπάρχει και να είναι εμφανές. Ακολούθως, ο πρώτος εναγόμενος συνέστησε στην ενάγουσα να υποβληθεί και σε τέταρτη χειρουργική επέμβαση προκειμένου να διορθωθεί η μετεγχειρητική ουλή του δεξιού μαστού... Η τέταρτη αυτή χειρουργική επέμβαση πραγματοποιήθηκε πάλι στην κλινική της δεύτερης εναγομένης στις 20 Οκτωβρίου 2008, πλην όμως είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω επιδείνωση του αισθητικού αποτελέσματος του στήθους της. Ειδικότερα, όπως αποδεικνύεται από τις μετ' επικλήσεως προσκομισθείσες φωτογραφίες, η ασυμμετρία των μαστών της ενάγουσας, ως προς το μέγεθος των μαστών και τη θέση των θηλών δεν αποκαταστάθηκε ούτε βελτιώθηκε περαιτέρω, καθώς στο δεξιό μαστό η θηλή εμφανιζόταν πολύ πιο πάνω σε σχέση με τη θηλή στον αριστερό μαστό, ενώ εξακολουθούσαν να φαίνονται μεγάλες αντιαισθητικές υπομάστιες ουλές. Επιπλέον, κατά την τελευταία αυτή επέμβαση, ο εναγόμενος τοποθέτησε εσφαλμένα το ένθεμα σιλικόνης εντός του δεξιού μαστού της ενάγουσας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα αντιαισθητικό εξόγκωμα που παρουσιάζει την όψη διπλής μπάλας. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η παραμόρφωση που προκλήθηκε στο στήθος της ενάγουσας οφείλεται σε αδικοπρακτική -συμπεριφορά που επέδειξε ο πρώτος εναγόμενος-ιατρός σε βάρος της ενάγουσας. Ειδικότερα, ο πρώτος εναγόμενος επέδειξε αμέλεια (μη συνειδητή) και δεν ενήργησε σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης (lege artis), όπως θα ενεργούσε κάτω από τις ίδιες συνθήκες και περιστάσεις και έχοντας στη διάθεσή του τα ίδια μέσα κάθε συνετός και επιμελής ιατρός της ειδικότητας του και μάλιστα κατά παράβαση των κανόνων αυτών, ενώ όφειλε να ενημερώσει την ενάγουσα πριν από την πρώτη επέμβαση, στην οποία υποβλήθηκε, σχετικά με την ακαταλληλότητα των ενθεμάτων σιλικόνης μεγέθους 225 cc για το αισθητικό αποτέλεσμα που αυτή επεδίωκε, ενόψει κυρίως του μικρού της σωματότυπου, αλλά και για τις επιπλοκές που θα μπορούσε να της προκαλέσει [αντιαισθητική ουλή], παρόλα αυτά της υπέδειξε το συγκεκριμένο μέγεθος ενθεμάτων, το οποίο και αποδέχθηκε η ενάγουσα ως ενδεικνυόμενη μέθοδο, ενώ αν αυτή είχε ενημερωθεί επαρκώς για τις συνέπειες της επέμβασης, και γνώριζε ότι η τοποθέτηση τόσο μεγάλου μαστικού όγκου στο μικρό της σώμα θα προκαλούσε δυσμορφία, δεν θα αποφάσιζε να υποβληθεί σ' αυτήν ή θα επέλεγε κατόπιν αντίστοιχης υποδείξεως του εναγομένου ιατρού την τοποθέτηση μικρότερου μεγέθους ενθεμάτων, δοθέντος μάλιστα ότι η απόφασή της να υποβληθεί σε τέτοια επέμβαση υπαγορευόταν από λόγους αποκλειστικά αισθητικούς - καλλωπιστικούς και δεν επιβαλλόταν από λόγους αντιμετωπίσεως προβλήματος υγείας. Επιπρόσθετα, κατά την εκτέλεση της παραπάνω πρώτης χειρουργικής επέμβασης ο πρώτος εναγόμενος ενήργησε κατά τρόπο παράνομο και αντίθετο με το αντικειμενικώς επιβαλλόμενο καθήκον επιμέλειας, που πρέπει να επιδεικνύει ο θεράπων ιατρός στους ασθενείς του και συγκεκριμένα έκανε υπερβολικά μεγάλη και αντιαισθητική υπομάστια ουλή. Αλλά και στις επόμενες τρεις χειρουργικές επεμβάσεις που έγιναν από τον ίδιο για την αποκατάσταση των προβλημάτων που δημιούργησε η πρώτη επέμβαση, αυτός επέδειξε αμελή συμπεριφορά και συγκεκριμένα: Κατά τη δεύτερη διορθωτική επέμβαση προκάλεσε παραμόρφωση και ασυμμετρία του στήθους της ενάγουσας, ως προς το μέγεθος των μαστών της, καθώς μετά την επέμβαση ο δεξιός μαστός ήταν εμφανώς μεγαλύτερος του αριστερού, αλλά και ως προς την θέση θηλών, δεδομένου ότι η θηλή του δεξιού μαστού ήταν πιο πάνω σε σχέση με τη θηλή του αριστερού και η υπομαστιαία σχισμή στον αριστερό μαστό ήταν πιο πάνω σε σχέση με αυτήν του δεξιού μαστού, ενώ δεν αποκαταστάθηκαν οι υπομάστιες ουλές. Κατά την τρίτη χειρουργική επέμβαση, επίσης, δεν διορθώθηκε η υπομάστια ουλή αλλά μειώθηκε λίγο η απόκλιση της θέσεως των θηλών της ενάγουσας. Τέλος κατά την τέταρτη χειρουργική επέμβαση προκλήθηκε ιδιαιτέρως εμφανής και ακαλαίσθητη παραμόρφωση του δεξιού της μαστού λόγω εσφαλμένης τοποθετήσεως του ενθέματος, που είχε ως συνέπεια την πρόκληση εξογκώματος και έδωσε στο δεξιό μαστό την όψη διπλής μπάλας, ενώ και πάλι απέτυχε ο πρώτος εναγόμενος να μειώσει την υπομάστια ουλή. Ο εναγόμενος μάλιστα, αποδεχόμενος έμμεσα την ευθύνη του για το αισθητικό πρόβλημα που δημιούργησε στην ενάγουσα, της συνέστησε τη διενέργεια και πέμπτης χειρουργικής επεμβάσεως προκειμένου να αντικατασταθούν τα ενθέματα σιλικόνης με άλλα μεγέθους 200 cc και αναγνώρισε ότι οφείλει να υποβάλει δωρεάν, την ενάγουσα σε αμμοβολές (7 έως 17) στις ουλές της μεγέθυνσης, προκειμένου να εξαλειφθούν αυτές... Επίσης, στις 18.12.2008 παρέδωσε στην ενάγουσα μια επιταγή που εξέδωσε ο ίδιος με αριθμό ... ποσού 8.000 ευρώ με χρέωση του με αρ. ... τρεχούμενου λογαριασμού που τηρούσε στην τράπεζα ΑΤΕΒΑΝΚ, ως αποζημίωσή της για τα ποσά που είχε ήδη καταβάλει η ενάγουσα για τις ανεπιτυχείς αυτές πλαστικές επεμβάσεις. Όμως, τελικά, έπεισε την ενάγουσα, την επιταγή αυτή να μην την εμφανίσει προς πληρωμή και να συναντηθούν στην κλινική προκειμένου να προγραμματίσουν τη νέα επέμβαση και να της παραδώσει τα χρήματα σε μετρητά, η ίδια δε να του επιστρέψει την επιταγή, αλλά σε συνάντηση που είχαν στο χώρο του νοσοκομείου στις 30.12.2008, της άρπαξε την επιταγή και την κατέστρεψε, χωρίς βέβαια να της καταβάλει το χρηματικό ποσό που της είχε υποσχεθεί. Επίσης, ουδέποτε πραγματοποιήθηκε από τον πρώτο εναγόμενο άλλη επέμβαση για την αποκατάσταση των παραπάνω προβλημάτων που δημιούργησε στην ενάγουσα και οι σχέσεις τους έκτοτε διερράγησαν οριστικά. Τελικά, η ενάγουσα υποβλήθηκε σε τρεις ακόμη επανορθωτικές χειρουργικές επεμβάσεις από την ιατρό πλαστικό χειρουργό Α. Β., στις 9.7.2009, 18.12.2009 και στις 17.12.2010, προς αποκατάσταση των άνω προβλημάτων, από τις οποίες η πρώτη έγινε με ολική αναισθησία και επανατοποθετήθηκαν τα ενθέματα, διορθώθηκαν οι ουλές και για να εμποδιστεί η έξοδος του ενθέματος αναδιπλώθηκε το δέρμα στην περιοχή των τομών, το οποίο είχε γίνει εξαιρετικά λεπτό, ενώ στις άλλες έγινε διόρθωση των ουλών.... Η ενάγουσα στις 24.9.2010 επισκέφθηκε την ιατρό S. D. του τμήματος πλαστικής χειρουργικής-αναδόμησης και αισθητικής, του κέντρου ... του δημόσιου νοσοκομείου Rothschild στο Παρίσι της Γαλλίας, η οποία αφού εξέτασε και τις φωτογραφίες που απεικονίζουν την κατάσταση της ενάγουσας μετά από κάθε επέμβαση, στην οποία υποβλήθηκε από τον πρώτο εναγόμενο, αλλά και την ίδια την ενάγουσα, από κοινού με τον καθηγητή M. M., διευθυντή του τμήματος πλαστικής χειρουργικής του παραπάνω νοσοκομείου, μετά τις επανορθωτικές πλαστικές επεμβάσεις στις οποίες η ενάγουσα είχε ήδη υποβληθεί από την ιατρό Α. Β. στις 9.7.2009 και 18.12.2009, διαπίστωσε ότι το αισθητικό αποτέλεσμα έχει εμφανώς βελτιωθεί, αν και παραμένει ατελές, και ο όγκος των μαστών παραμένει πολύ μεγάλος με πτυχές στο ύψος της προσθήκης και με διπλή σχισμή με εγκοπή στο δεξιό κάτω εσωτερικό τεταρτημόριο, που είναι το σημάδι της παλαιάς εγκοπής υπομάστια του μικρού της [αρχικά] στήθους. Η ιατρός χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα των πλαστικών επεμβάσεων που διενήργησε ο πρώτος εναγόμενος στην ενάγουσα, με βάση τις φωτογραφίες που της επιδείχθηκαν, ως καταστροφικό λόγω του πάρα πολύ μεγάλου μαστικού όγκου που τοποθετήθηκε και της άκρως αντιαισθητικής ουλής στο μέσο του στήθους. Επίσης, οι γιατροί αυτοί διαπίστωσαν ότι δεν είναι καθόλου συνετό να υποβληθεί η ενάγουσα σε άλλη επέμβαση, δεδομένου του πολυχειρουργικού ιστορικού της, καθώς το δέρμα της έχει καταστεί εξαιρετικά λεπτό από το μέγεθος των εμφυτευμάτων που ήταν πολύ μεγάλο, ούτως ώστε να μην είναι δυνατό να βελτιωθεί περαιτέρω το αποτέλεσμα.... Ενόψει της ως άνω ιατρικής γνωμάτευσης του νοσοκομείου "ROTHSCHlLD" του Παρισιού, σε συνδυασμό με τις μετ' επικλήσεως προσκομισθείσες φωτογραφίες, οι οποίες απεικονίζουν το αποτέλεσμα των χειρουργικών επεμβάσεων που υπεβλήθη η ενάγουσα από τον πρώτο εναγόμενο και δεν αμφισβητήθηκαν ως προς τη γνησιότητα τους, αλλά και από όλα τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, κρίνονται επαρκείς οι αποδείξεις και το Δικαστήριο άγεται σε πλήρη δικανική πεποίθηση σχετικά με την πρόκληση παραμορφώσεως στο στήθος της ενάγουσας, που οφείλεται στην πλημμελή εκτέλεση των εν λόγω χειρουργικών επεμβάσεων εκ μέρους του πρώτου εναγομένου... Η παραπάνω παραμόρφωση που υπέστη το σώμα της ενάγουσας επηρεάζει και οπωσδήποτε επιδρά δυσμενώς στο κοινωνικό της μέλλον, αφού η ενάγουσα ήταν 42 ετών κατά το χρόνο των επεμβάσεων, άγαμη και χωρίς τέκνα και συνεπεία της παραπάνω βλάβης της δημιουργήθηκαν αισθήματα μειονεξίας και απομόνωσης και περιορίστηκαν σημαντικά οι δυνατότητες ευρέσεως συντρόφου και δημιουργίας οικογένειας. Δικαιούται λοιπόν χρηματική ικανοποίηση για την ηθική της βλάβη, το ύψος της οποίας, ενόψει της έκτασης της βλάβης, της ψυχικής και σωματικής ταλαιπωρίας της ενάγουσας από τις αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε, το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα εξακολουθεί το στήθος της να είναι παραμορφωμένο και δεν επιδέχεται περαιτέρω βελτίωση, της υπαιτιότητας του πρώτου εναγομένου ιατρού καθώς και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των μερών, πρέπει να καθορισθεί στο ποσό των 30.000 ευρώ". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο δέχθηκε, κατά το προαναφερόμενο κεφάλαιο, την από 2-8-2016 έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της πρωτόδικης 1164/2014 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που είχε επιδικάσει, για την πιο πάνω αιτία, μικρότερο ποσό (10.000 ευρώ), εξαφανίζοντάς την κατά τούτο και, αφού κράτησε την υπόθεση και δίκασε κατ' ουσίαν, δέχθηκε την αγωγή για το ποσό των 30.000 ευρώ. Με τη κρίση του αυτή το Εφετείο, δηλαδή με το να καθορίσει τη χρηματική ικανοποίηση της αναιρεσίβλητης, λόγω ηθικής βλάβης, στο παραπάνω ποσό, δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας και δεν υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι το ποσό αυτό, κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και τη συνείδηση για το δίκαιο, δεν υπερτερεί, και μάλιστα καταφανώς, εκείνων που συνήθως επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποιήσεως με βάση τα αναφερόμενα στην απόφαση προσδιοριστικά κριτήρια για τον καθορισμό αυτής. Επομένως, είναι αβάσιμος ο σχετικός τρίτος, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρόσθετος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην πληττόμενη απόφαση την αιτίαση ότι, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ' υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, το Εφετείο, κατά την εφαρμογή της, ουσιαστικού δικαίου, διατάξεως του 932 του ΑΚ, επιδίκασε στην αναιρεσίβλητη, ως εύλογη χρηματική της ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, από την εις βάρος της αδικοπραξία, το ποσό αυτό, το οποίο, όμως, είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με αυτά που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις και προκύπτουν από τις συνθήκες της αδικοπραξίας, με βάση τα αναφερόμενα στην απόφαση προσδιοριστικά κριτήρια για τον καθορισμό αυτής. Εξάλλου το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού από το προπαρατεθέν περιεχόμενό της προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση της αμέλειας του αναιρεσείοντος διέλαβε σ' αυτήν πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την εφαρμογή των κανόνων ουσιαστικού δικαίου, επί των οποίων ερείδεται, ήτοι των άρθρων 298, 299, 330, 914 και 932 ΑΚ, 24 του Α.Ν. 1565/1939, 11 και 12 του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (κυρωτικός Ν. 3418/2005). Είναι συνεπώς αβάσιμος ο τα αντίθετα υποστηρίζων δεύτερος πρόσθετος λόγος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ.

ΙΙΙ. Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 8 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, που στόχο έχει τη διασφάλιση του συζητητικού συστήματος (άρθρ. 106 ΚΠολΔ), ιδρύεται και όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διαμορφώνοντας το διατακτικό της, όπως είναι και οι ισχυρισμοί που απαράδεκτα (άρθρ. 224 ΚΠολΔ) εισάγουν νέα ή μεταβάλλουν υπάρχουσα αγωγική βάση. Η αμέλεια, όμως, ως αόριστη νομική έννοια, παραδεκτά συγκεκριμενοποιείται με βάση τα περιστατικά που προκύπτουν από την αποδεικτική διαδικασία, έστω και αν τα τελευταία δεν συμπίπτουν πλήρως με τα εκτιθέμενα στην αγωγή, αρκεί έτσι να μην μεταβάλλεται ριζικά η έννοια της αμέλειας και να προσδίδεται σ' αυτή εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο σε σχέση με το αντίστοιχο περιεχόμενο της αγωγής. (ΑΠ 832/2011, ΑΠ180-181/2011, ΑΠ1065-1066/2003). Αυτή δε η συγκεκριμενοποίηση δεν αποτελεί ανεπίτρεπτη, κατά το άρθρ. 224 ΚΠολΔ, μεταβολή της βάσης της αγωγής (ΑΠ 846/2017). Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, προς θεμελίωση της αμέλειας του πρώτου εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος, έλαβε υπόψη ισχυρισμούς που δεν προτάθηκαν με την αγωγή και συνιστούσαν, κατά την άποψή του, ανεπίτρεπτη μεταβολή της βάσης της αγωγής. Συγκεκριμένα προβάλλεται ότι το Εφετείο δέχτηκε κατ' αρχήν ότι η ενάγουσα δεν επιθυμούσε μόνο την ανόρθωση του στήθους της, όπως αυτή ισχυριζόταν, αλλά την επαύξησή του, καθώς και ότι δεν αποδείχθηκε ότι είχε συμφωνήσει με τον πρώτο εναγόμενο για τοποθέτηση μικρότερου μεγέθους ενθεμάτων και μάλιστα 175 cc, ενώ, αντιθέτως, αυτή είχε συμφωνήσει για τα υποδειχθέντα από αυτόν ενθέματα των 225 cc και εν συνεχεία ότι αυτός κατά την επέμβαση "επέδειξε αμέλεια (μη συνειδητή) και δεν ενήργησε σύμφωνα με τους κανόνες της ιατρικής επιστήμης (lege artis), όπως θα ενεργούσε κάτω από τις ίδιες συνθήκες και περιστάσεις και έχοντας στη διάθεσή του τα ίδια μέσα κάθε συνετός και επιμελής ιατρός της ειδικότητάς του και μάλιστα κατά παράβαση των κανόνων αυτών, ήτοι, ενώ όφειλε να ενημερώσει την ενάγουσα πριν από την πρώτη επέμβαση, σχετικά με την ακαταλληλότητα των ενθεμάτων σιλικόνης μεγέθους 225 cc για το αισθητικό αποτέλεσμα που αυτή επεδίωκε, ενόψει κυρίως του μικρού της σωματότυπου, αλλά και για τις επιπλοκές που θα μπορούσε να της προκαλέσει [αντιαισθητική ουλή], έκανε δε και υπερβολικά μεγάλη υπομάστια ουλή", την οποία αμέλεια επέδειξε και στις επόμενες τρεις χειρουργικές επεμβάσεις που έγιναν από τον ίδιο για την αποκατάσταση των προβλημάτων που δημιούργησε η πρώτη επέμβαση, που είχαν επίσης βλαπτικά αποτελέσματα (διαδοχικά: παραμόρφωση και ασυμμετρία του στήθους της ενάγουσας, ως προς το μέγεθος των μαστών της και ως προς την θέση των θηλών, εσφαλμένη θέση της υπομαστιαίας σχισμής στον αριστερό μαστό σε σχέση με αυτήν του δεξιού μαστού, μη αποκατάσταση των υπομάστιων ουλών, εσφαλμένη τοποθέτηση του ενθέματος στο δεξιό μαστό με συνέπεια την πρόκληση εξογκώματος με όψη διπλής μπάλας), ενώ με την αγωγή η αμελής συμπεριφορά του πρώτου εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος εντοπιζόταν σε εντελώς διαφορετικά στοιχεία και συγκεκριμένα στην επιλογή και χειρουργική τοποθέτηση ενθεμάτων μεγέθους 225-250 cc αντί του συμφωνηθέντος των 175 cc, με συνέπεια να καταστραφεί στο σημείο αυτό ο ιστός του δέρματος που δεν αντείχε και να δημιουργηθούν πτυχές, που απαίτησαν διορθωτικές χειρουργικές επεμβάσεις. Τα αναφερόμενα στις αιτιάσεις του λόγου αυτού περιστατικά, που περιλαμβάνονται στις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δεν συνιστούν, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, ανεπίτρεπτη μεταβολή της βάσης της αγωγής, ούτε θεμελιώνεται η λήψη υπόψη μη προταθέντων ισχυρισμών, δεδομένου ότι αποτελούν περαιτέρω διευκρίνιση και πληρέστερο προσδιορισμό των λεπτομερειών και συνθηκών, που υποστασιοποιούν την αμέλεια του προαναφερόμενου πλαστικού χειρουργού, με βάση την αναφερόμενη στην αγωγή "τοποθέτηση ενθεμάτων πολύ μεγαλύτερου μεγέθους από αυτό που είχε συμφωνηθεί και τους λανθασμένους και ακατάλληλους χειρουργικούς χειρισμούς του αναιρεσείοντος ιατρού, που δημιούργησαν κήλη κάτω από το περίγραμμα των μαστών της αναιρεσίβλητης, δημιούργησαν δε πτυχές που είναι και σήμερα ψηλαφητές", σε κάθε δε περίπτωση, η αμέλεια παραδεκτά συγκεκριμενοποιείται με βάση τα περιστατικά που προκύπτουν από την αποδεικτική διαδικασία, έστω και εάν δεν συμπίπτουν πλήρως με τα εκτιθέμενα στους αγωγικούς ισχυρισμούς, αρκεί, όπως στην προκείμενη περίπτωση, να μην μεταβάλλεται ριζικά η έννοια της αμέλειας, ούτε να προσδίδεται σ' αυτή εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο σε σχέση με αυτό της αγωγής. Επομένως, ο εξεταζόμενος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 8α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Όσο για τον τέταρτο πρόσθετο λόγο, με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει την αυτή πλημμέλεια, ισχυριζόμενος ότι παρά το νόμο το δικάσαν δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη τον αυτοτελή ισχυρισμό του περί συντρέχοντος πταίσματος της αναιρεσίβλητης ως προς την έκταση της ζημίας που υπέστη, (συνισταμένου-κατ'αυτόν-σε "ενδογενείς ή εξωγενείς παράγοντες που διέδραμαν κατά τη μετεγχειρητική περίοδο, όπως π.χ. βαρεία ρευματοειδής αρθρίτιδα, χρήση μεγάλων δόσεων κορτιζόνης, έντονο κάπνισμα"), αυτός είναι απορριπτέος, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, αφού, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του εφετηρίου δικογράφου, δεν προεβλήθη τέτοιος αυτοτελής ισχυρισμός ως λόγος εφέσεως.

ΙV. Επειδή, κατά την παρ. 1 του άρθρου 368 Κ.Πολ.Δ., το δικαστήριο μπορεί να διορίσει έναν ή περισσότερους πραγματογνώμονες, αν κρίνει πως πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν για να γίνουν αντιληπτά ειδικές γνώσεις επιστήμης ή τέχνης. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι η συμπλήρωση των αποδείξεων με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης απόκειται στην κυριαρχική και συνεπώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο ελευθέρως εκτιμά την ανάγκη χρήσεως του αποδεικτικού αυτού μέσου. Και στην περίπτωση όμως της παρ. 2 του ως άνω άρθρου, κατά την οποία το δικαστήριο οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονες, αν το ζητήσει κάποιος διάδικος και κρίνει πως χρειάζονται ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν για την αντίληψη του ζητήματος, περί του οποίου ζητείται η διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, απαιτούνται ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 194/2017). Ενόψει των προεκτεθέντων, η παράλειψη του Εφετείου να διατάξει τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης από πλαστικό χειρουργό, περί της οποίας υπέβαλε σχετικό αίτημα ο αναιρεσείων, δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως από τους αναφερομένους περιοριστικώς στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς, λαμβανομένου υπόψη ότι δεν υφίσταται παραδοχή στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι πρόκειται για ζήτημα που για να γίνει αντιληπτό απαιτεί ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο μοναδικός λόγος του κυρίου δικογράφου της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο παρά το νόμο απέρριψε το αίτημα του αναιρεσείοντος για διενέργεια πραγματογνωμοσύνης. V. Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.11 περ. γ' ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, αν το δικαστήριο της ουσίας, για το σχηματισμό της κρίσης του επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ζητήματος, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, όπως είναι και οι μαρτυρικές καταθέσεις προς απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 237 παρ.1 στοιχ.α', 396 και 524 παρ.1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη τα νομίμως προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα. Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει την απόφασή του, να αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ισχυρισμού, όχι όμως και να κάνει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη. Αν όμως από το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο, ότι για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ζητήματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα, τότε ιδρύεται ο από τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου προκύπτει, όπως βεβαιώνεται σ' αυτή, ότι αυτό δέχθηκε εν μέρει την αγωγή της αναιρεσίβλητης, αφού έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τις καταθέσεις των εξετασθέντων στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο μαρτύρων, την ανώμοτη εξέταση του αναιρεσείοντος και όλα ανεξαιρέτως τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα. Από τη βεβαίωση αυτή του δικαστηρίου, αδιστάκτως προκύπτει, ότι το Εφετείο για το σχηματισμό της κρίσης του έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων αποδείξεως και αναταποδείξεως, αντίστοιχα, Α. Π. και Ι. Λ.. Επομένως ο από το άρθρο 559 αρ. 11 γ ΚΠολΔ πέμπτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι του αναιρεσείοντος, να διαταχθεί κατ' άρθρ. 495 § 3 ΚΠολΔ η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), η οποία κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26 Μαρτίου 2018 αίτηση του Θ. Β., όπως συμπληρώνεται με τους από 7-5-2018 πρόσθετους λόγους, προς αναίρεση της υπ' αριθμ. 296/2018 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 29 Οκτωβρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Μαρτίου 2020.

Η Προεδρεύουσα Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και νυν Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου