Supreme Court dismisses appeal against insurance liquidation court order as inadmissible under specific procedural restrictions.

Απόφαση 263 / 2024 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 263/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Βρυσηίδα Θωμάτου - Εισηγήτρια και Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Ιανουαρίου 2023, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Μ. του Γ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Διονύσιο Δήμου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου: ...", η οποία τελεί σε ασφαλιστική εκκαθάριση και εδρεύει στην Αθήνα, νομίμως εκπροσωπουμένης από τον ασφαλιστικό εκκαθαριστή της. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Τσουμάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-1-2017 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3166/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 3042/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-4-2021 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 20-4-2021 αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η εκδοθείσα αντιμωλία των διαδίκων με αριθμό 3042/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο δικάζοντας, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, απέρριψε κατ' ουσίαν την από 12-10-2017 έφεση του αναιρεσείοντος, κατά της με αριθμό 3166/2017 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αποτέλεσμα της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ο αναιρεσείων, με την ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, από 11-1-2017 ανακοπή του, επικαλούμενος, α) ότι ο πατέρας του κατάρτισε το έτος 1995, με την ασφαλιστική εταιρία, ... που εξαγοράστηκε από την καθής, ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία, ...

ήδη αναιρεσίβλητη, τα αναφερόμενα στην ανακοπή ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής, β) ότι ο πατέρας του αποβίωσε στις 2-7-2009 και δυνάμει των αναφερόμενων πρόσθετων πράξεων στα ανωτέρω ασφαλιστήρια συμβόλαια ορίστηκε ο ίδιος ως νέος συμβαλλόμενος, αναδρομικά από 10-7-2009, γ) ότι δυνάμει της με αριθμό 176/25-2-2010 απόφασης του ΔΣ της Επιτροπής Εποπτείας Ιδιωτικής Ασφάλισης (ΕΠ.Ε.Ι.Α.), ανακλήθηκε οριστικά η άδεια σύστασης και λειτουργίας της άνω ασφαλιστικής εταιρίας, χαρακτηρίστηκε ως ασφαλιστική τοποθέτηση και δεσμεύθηκε το σύνολο των περιουσιακών της στοιχείων και τέθηκε σε ασφαλιστική εκκαθάριση και δ) ότι η απαίτησή του από τα άνω ασφαλιστήρια ζωής, συνολικού ποσού 162.436,65 ευρώ, δεν περιλήφθηκε στην κατάσταση δικαιούχων απαιτήσεων από ασφάλιση ζωής της καθής, ζήτησε την τροποποίηση της άνω κατάστασης, ώστε να αναγνωριστεί και επαληθευτεί η ειδικότερα προσδιοριζόμενη απαίτησή του από τα ασφαλιστήρια αυτά και να συμπεριληφθεί στην κατάσταση δικαιούχων απαιτήσεων από ασφάλιση ζωής, της καθής η ανακοπή.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με τη με αριθμό 3166/2017 απόφαση του, δικάζοντας την ανακοπή κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, απέρριψε αυτή, ως εκπροθέσμως ασκηθείσα, κατ' άρθρο 10 παρ. 3 του ν.δ 400/1970, λόγω της άσκησής της, μετά την παρέλευση 45 ημερών από τη δημοσίευση της Κατάστασης δικαιούχων από ασφάλιση ζωής της καθής.

Κατά της άνω απόφασης, ο ανακόπτων άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την από 12-10-2017 έφεσή του, παραπονούμενος για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου από την εκκαλούμενη απόφαση, υποστηρίζοντας ότι η ένδικη ανακοπή του έχει χαρακτήρα ανακοπής της διάταξης άρθρου 92 του ΠτΚ, που εφαρμόζεται συμπληρωματικά στην ασφαλιστική εκκαθάριση, σύμφωνα με το άρθρο 179 του ΠτΚ, η οποία (ανακοπή) δεν υπόκειται σε προθεσμία, ασκούμενη μέχρι την τελευταία διανομή.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη με αριθμό 3042/2019 απόφασή του, απέρριψε την έφεση ως ουσιαστικά αβάσιμη, κρίνοντας ότι στα πλαίσια της ασφαλιστικής εκκαθάρισης, δεν εφαρμόζεται αναλογικά το άρθρο 92 του ΠτΚ. Με τις διατάξεις του άρθρου 10 παρ. 1 εδ. α και β του άνω νδ/τος 400/1970, ορίζεται ότι, οι δικαιούχοι απαιτήσεων από ασφάλιση και οι καθολικοί και ειδικοί τους διάδοχοι έχουν προνόμιο στην ασφαλιστική τοποθέτηση, που προηγείται από κάθε άλλο γενικό ή ειδικό προνόμιο, εκτός από το προνόμιο της παραγράφου 9 του άρθρου 12α του παρόντος.

Το προνόμιο αυτό ασκείται αποκλειστικά από τους δικαιούχους ασφαλίσεων ζωής, από τους δικαιούχους ασφαλίσεων αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων και από τους δικαιούχους των λοιπών ασφαλίσεων κατά ζημιών στα περιουσιακά στοιχεία που έχουν διατεθεί σε ασφαλιστική τοποθέτηση αντίστοιχα για καθεμία από τις ασφαλίσεις αυτές.

Το ως άνω δε προνόμιο ισχύει και μετά τη λύση της ασφαλιστικής επιχείρησης. Επίσης, με την παρ. 3 του ίδιου άρθρου, ορίζεται ότι, ''σε περίπτωση ασφαλιστικής εκκαθάρισης ή πτώχευσης ασφαλιστικής επιχείρησης ο, κατά το άρθρο "12α" του παρόντος, επόπτης εκκαθάρισης ή πτώχευσης καλεί μέσα σε δέκα ημέρες από το διορισμό του, τους δικαιούχους ασφαλίσματος, με ανακοίνωση που δημοσιεύεται μια φορά την εβδομάδα, επί τρεις συνεχείς εβδομάδες, σε πέντε ημερήσιες, ευρείας κυκλοφορίας, εφημερίδες, από τις οποίες μία τουλάχιστον εκδίδεται στην έδρα της επιχείρησης και μια οικονομική, να του αναγγείλουν τις απαιτήσεις τους με όλα τα δικαιολογητικά τους στοιχεία, μέσα σε τρεις μήνες από την τελευταία δημοσίευση.

Δεν καλούνται οι δικαιούχοι ασφαλίσεων αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων, καθώς και οι δικαιούχοι ασφαλίσεων ζωής, για τους οποίους δεν έχει επέλθει ασφαλιστική περίπτωση. Η επαλήθευση των απαιτήσεων γίνεται από τα ως άνω όργανα, αρχίζει το αργότερο μέσα σε τρεις ημέρες από τη λήξη της ως άνω προθεσμίας και ολοκληρώνεται στο συντομότερο χρονικό διάστημα.

Γίνονται δεκτές οι απαιτήσεις που δεν αμφισβητούνται από τα ως άνω όργανα ή έχουν επιδικασθεί με τελεσίδικη δικαστική απόφαση ή (εκτελεστή) απόφαση διαιτητικού δικαστηρίου. Ο επόπτης εκκαθάρισης και ο εκκαθαριστής ή ο επόπτης πτώχευσης και ο σύνδικος υποβάλλουν στο Υπουργείο Εμπορίου κατάσταση των δικαιούχων ασφαλίσματος μέσα σε δύο μήνες από τη λήξη της προθεσμίας υποβολής των αναγγελιών.

Στην κατάσταση αυτή περιλαμβάνονται, εφόσον έχουν επαληθευθεί οι απαιτήσεις τους: α) οι δικαιούχοι ασφαλίσματος ασφαλίσεων ζωής, β) οι δικαιούχοι ασφαλίσματος ασφαλίσεων κατά ζημιών εκτός ασφαλίσεων αστικής ευθύνης από την κυκλοφορία αυτοκινήτων, που έχουν δηλώσει την επέλευση της ασφαλιστικής περίπτωσης και έχει καταχωρισθεί η δήλωση στα βιβλία της ασφαλιστικής επιχείρησης και γ) όσοι αναγγέλθηκαν μέσα στην ως άνω προθεσμία.

Για τις απαιτήσεις που αμφισβητούνται δικαστικά ή εξώδικα, γίνεται χωριστή μνεία, στην οποία αναφέρεται το ποσό που εκτιμά ο επόπτης εκκαθάρισης και ο εκκαθαριστής ή ο επόπτης πτώχευσης και ο σύνδικος και το ποσό που διεκδικεί ο δικαιούχος ασφαλίσματος. Στην κατάσταση καταχωρίζονται και οι τυχόν διαφωνίες, κατά την επαλήθευση μεταξύ επόπτη και εκκαθαριστή ή συνδίκου.

Η κατάσταση καταχωρίζεται αμέσως στο μητρώο ασφαλιστικών επιχειρήσεων και η ανακοίνωση της καταχώρισής της δημοσιεύεται σε δύο τουλάχιστον ευρείας κυκλοφορίας ημερήσιες εφημερίδες, από τις οποίες η μια τουλάχιστον εκδίδεται στην έδρα της επιχείρησης, μια φορά την εβδομάδα, επί τρεις συνεχείς εβδομάδες.

Αντιρρήσεις κατά της πιο πάνω κατάστασης ασκούνται με ανακοπή στο μονομελές πρωτοδικείο της έδρας της επιχείρησης, μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες από την τελευταία δημοσίευση και εκδικάζονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων. Έφεση κατά της απόφασης του πρωτο-δικείου εκδικάζεται από το αρμόδιο εφετείο, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.

Η απόφαση του εφετείου δεν υπόκειται σε κανένα ένδικο μέσο''. Έτσι σύμφωνα με την τελευταία διάταξη, επί της ανακοπής με την οποία προβάλλονται αντιρρήσεις κατά της πιο πάνω κατάστασης δικαιούχων, κατά το άρθρο 10 παρ. 3 του νδ/τος 400/1970, επιτρέπεται η άσκηση έφεσης, που εκδικάζεται από το αρμόδιο εφετείο, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ενώ κατά της απόφασης του Εφετείου δεν επιτρέπεται η άσκηση κανενός ενδίκου μέσου, συνεπώς και αναίρεσης.

Το ως άνω νδ/γμα (400/1970) καταργήθηκε στο σύνολό του, με το ν. 4364/2016, "Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2009/138/ΕΚ και του Συμβουλίου της 25ης Νοεμβρίου 2009 κλπ" (ΦΕΚ Α 13/5-2-2016), με το άρθρο 278 παρ. 1 του άνω νόμου, με το οποίο ορίζεται, ότι από την 1η Ιανουαρίου 2016 καταργείται το άνω ν.δ/γμα και οποιαδήποτε υφιστάμενη αναφορά σε αυτό νοείται εφεξής αναφορά στις αντίστοιχες διατάξεις του παρόντος νόμου.

Επίσης, με το άρθρο 284 του νόμου αυτού, ορίζεται ότι, οι διατάξεις του ισχύουν από 1-1-2016 ....., ενώ με τις διατάξεις του άρθρου 248 παρ. 1 και 2 του ίδιου νόμου, που αφορά τις υφιστάμενες εκκαθαρίσεις, ορίζεται ότι, ''από τις διατάξεις του παρόντος άρθρου διέπονται οι υφιστάμενες κατά την 31-12-2015 ασφαλιστικές εκκαθαρίσεις'' και ότι, ''στις εκκαθαρίσεις της παρ. 1 του παρόντος άρθρου έχουν εφαρμογή τα άρθρα 235, παρ. 1, 3, 5 και 6, 236 έως 239, 242 παρ. 1 και 4, (με τίτλο, εργασίες εκκαθάρισης - εξασφάλιση και αναγγελία απαιτήσεων από ασφάλιση, που αφορούν τις αρμοδιότητες του εκκαθαριστή σχετικές με τη σφράγιση, απογραφή και αποσφράγιση των κεντρικών γραφείων του εταιρικού καταστήματος και την ικανοποίηση από το προϊόν της εκποίησης περιουσιακών στοιχείων των δικαιούχων από ασφάλιση), 243 παρ. 1, 2 και 4, 244, 245 παρ. 1 και 3, 246 και 247 του παρόντος'', αντίστοιχα (ΟλΑΠ 1/2020, ΑΠ 1142/2020).

Ωστόσο, οι προ της 31-12-2015 επιχειρηθείσες διαδικασίες εξέλεγξης και επαλήθευσης απαιτήσεων, εξακολουθούν να διέπονται από τις διατάξεις του ν.δ/τος 400/1970, ως ισχύουσα κατά το χρόνο εξέλεγξης και επαλήθευσης απαιτήσεων νομοθεσία (ΟλΑΠ 21/1994, ΑΠ 153, 154, 543/2023). Περαιτέρω, η ως άνω απαγόρευση άσκησης ένδικων μέσων, συνεπώς και αναίρεσης κατά της απόφασης του Εφετείου που εκδίδεται επί ανακοπής κατά της κατάστασης των δικαιούχων απαιτήσεων από ασφάλιση ζωής, επαναλήφθηκε και στον άνω νέο ν. 4364/2016, από τις διατάξεις του οποίου ρυθμίζεται πλέον (από 1-1-2016 και εφεξής) η διαδικασία θέσης ασφαλιστικής επιχείρησης υπό ασφαλιστική εκκαθάριση, μετά την κατάργηση με το άρθρο 278 παρ. 1 του νόμου αυτού, του άνω νδ/τος (400/1970), όπως ήδη εκτέθηκε.

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 242 παρ. 2 του νέου νόμου, με τίτλο, εργασίες εκκαθάρισης - εξασφάλιση και αναγγελία απαιτήσεων από ασφάλιση, ορίζεται ότι, ''Μέσα δε δύο μήνες από τη λήξη της προθεσμίας υποβολής των αναγγελιών η ως άνω κατάσταση αναρτάται στην ιστοσελίδα της επιχείρησης και η ανακοίνωση της καταχώρησής της δημοσιεύεται σε δύο τουλάχιστον ευρείας κυκλοφορίας ημερήσιες εφημερίδες από τις οποίες από τις οποίες η μία (1) τουλάχιστον εκδίδεται στην έδρα της επιχείρησης, μία φορά την εβδομάδα επί τρεις (3) συνεχείς εβδομάδες.

Αντιρρήσεις κατά της πιο πάνω κατάστασης ασκούνται με ανακοπή στο μονομελές πρωτοδικείο της έδρας της επιχείρησης μέσα σε σαράντα πέντε (45) ημέρες από την τελευταία δημοσίευση και εκδικάζονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων. Έφεση κατά της απόφασης του πρωτοδικείου εκδικάζεται από το αρμόδιο εφετείο κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.

Η απόφαση του εφετείου δεν υπόκειται σε κανένα ένδικο μέσο''. Επίσης, ίδια ρύθμιση προβλέπεται, με το άρθρο 248 παρ. 8 του άνω ν. 4364/2016 (το αναφερόμενο στις υφιστάμενες κατά την 31-12-2015 ασφαλιστικές εκκαθαρίσεις) και για την κατάσταση κατάταξης των δικαιούχων από ασφάλιση, δηλαδή τον πίνακα διανομής, τον οποίο συντάσσει ο ασφαλιστικός εκκαθαριστής κατά τις διατάξεις των παραγράφων 7 και 8 του άνω άρθρου, κατά της οποίας (κατάστασης κατάταξης) επιτρέπονται αντιρρήσεις που ασκούνται με ανακοπή στο μονομελές πρωτοδικείο της έδρας της επιχείρησης, οι οποίες εκδικάζονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, η απόφαση του εφετείου υπόκειται σε έφεση ενώπιον του αρμόδιου Εφετείου και εκδικάζεται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ενώ η απόφαση του εφετείου δεν υπόκειται σε κανένα ένδικο μέσο.

Η εν λόγω νομοθετική ρύθμιση του αποκλεισμού της άσκησης του ένδικου μέσου της αναίρεσης κατά των άνω αποφάσεων δεν αντιβαίνει στη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 1 του Συντάγματος, που επιβάλλει μεν στην Πολιτεία την υποχρέωση παροχής στους πολίτες ένδικης έννομης προστασίας προς επίλυση των ιδιωτικών διαφορών τους, αναγνωρίζοντας σ' αυτούς αντίστοιχο δημόσιο δικαίωμα, όμως, στον νομοθέτη εναπόκειται, κατ' αρχήν, να κρίνει αν, πόσα και ποια ένδικα μέσα θα χορηγήσει, καθώς και για ποιους λόγους, συνεκτιμώντας ενδεχομένως την αξία του αντικειμένου της διαφοράς και το είδος της διαδικασίας, με την οποία εκδικάζεται η υπόθεση.

Το ίδιο ισχύει και στο πλαίσιο της ΕΣΔΑ (κύρωση με το ν.δ/γμα 53/1974), που αναγνωρίζει μεν με το άρθρο 6 παρ. 1 το δικαίωμα στα πρόσωπα για δικαστική επίλυση των ιδιωτικών διαφορών τους σε συνθήκες δίκαιης δίκης, στην έννοια, όμως, αυτής δεν περιλαμβάνεται και η πρόβλεψη οπωσδήποτε άσκησης ένδικων μέσων (πρβ.

ΑΠ 823/2019, ΑΠ 287/2016, ΑΠ 929/2014). Άλλωστε, ο περιορισμός της άσκησης ένδικων μέσων κατά των σχετικών υποθέσεων, όπως η κρινόμενη, που εκδικάζονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, στοχεύει στη συντόμευση των δικαστικών εκκρεμοτήτων και στην επιτάχυνση της διαδικασίας περάτωσης της ασφαλιστικής εκκαθάρισης, ώστε να ικανοποιηθούν οι προνομιακά ασφαλισμένοι από την ασφαλιστική τοποθέτηση και ως εκ τούτου δεν είναι δυσανάλογος, ούτε αντιβαίνει στην καθιερούμενη με το άρθρο 25 του Συντάγματος αρχή της ανα-λογικότητας (ΑΠ 152/2023, ΑΠ 153/2023, ΑΠ 154/2023).

Εξάλλου, σύμφωνα με την αρχή διαχρονικού δικονομικού δικαίου του άρθρου 24 παρ. 1 του ΕισΝΚΠολΔ, η οποία έχει εφαρμογή όταν στο νεότερο νόμο δεν περιλαμβάνεται ειδική μεταβατική διάταξη, το παραδεκτό των ενδίκων μέσων κρίνεται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο δημοσίευσης της προσβαλλόμενης απόφασης.

Συνεπώς, από το δίκαιο που ισχύει κατά τον ως άνω χρόνο και που στην προκείμενη περίπτωση είναι το άρθρο 242 παρ. 2 του ν. 4364/2016, θα κριθεί αν η απόφαση μπορεί ή όχι να προσβληθεί με ένδικα μέσα και ποια, για ποιους λόγους επιτρέπεται καθένα από αυτά, ποια πρόσωπα δικαιούνται να τα ασκήσουν και κατά ποιων προσώπων πρέπει να απευθύνονται (ΟλΑΠ 38, 21, 22/2002). Τέλος, κατά το άρθρο 577 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νομίμως ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως. Απαράδεκτη κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι η αναίρεση, μεταξύ άλλων περιπτώσεων, η οποία απευθύνεται κατά απόφασης που δεν υπόκειται σε αναίρεση (ΑΠ 484/2021, ΑΠ 668/2018, ΑΠ 1765/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύθηκε στις 4-6-2019, ήτοι υπό την ισχύ του ν. 4364/2016, με το άρθρο 242 παρ. 2 του οποίου, όπως προεκτέθηκε, ρητά απαγορεύθηκε η άσκηση ενδίκων μέσων κατά της απόφασης του Εφετείου, που έχει εκδοθεί επί ανακοπής κατά της Κατάστασης Δικαιούχων Απαιτήσεως από Ασφάλιση Ζωής.

Ενόψει δε του ότι στο νόμο αυτό δεν υφίσταται ειδική μεταβατική διάταξη για τις ασφαλιστικές εκκαθαρίσεις, που υφίστανται κατά την 31-12-2015, όπως η προκείμενη, το παραδεκτό της άσκησης του ενδίκου μέσου της αναίρεσης κατά της προσβαλλόμενης απόφασης θα κριθεί, σύμφωνα με την διαχρονικού δικαίου διάταξη του άρθρου 24 παρ. 1 ΕισΝΚΠολΔ, από το ισχύον κατά το χρόνο δημοσίευσης της απόφασης του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου (4-6-2019) άρθρο 242 παρ. 2 ν. 4364/2016, το οποίο, κατά τα προεκτεθέντα, απαγορεύει ρητά την άσκηση αναίρεσης κατά της άνω απόφασης, όπως άλλωστε, ρητά απαγορευόταν και από το προϊσχύσαν ν.δγμα 400/1970.

Ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι η ένδικη ανακοπή έχει χαρακτήρα ανακοπής του άρθρου 92 του ΠτΚ και, συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση προσβάλλεται με αναίρεση. Ο ισχυρισμός του, όμως αυτός είναι αβάσιμος, διότι σύμφωνα με το άρθρο 179 του ΠτΚ, ''οι διατάξεις αυτού εφαρμόζονται συμπληρωματικά και επί εξυγίανσης και εκκαθάρισης πιστωτικών ιδρυμάτων και ασφαλιστικών επιχειρήσεων, κατά το μέρος που δεν ρυθμίζονται ειδικά'' (ίδια ρύθμιση προβλέπεται και στο άρθρο 235 παρ. 3 του ν. 4364/2016, σύμφωνα με την οποία στην περίπτωση ασφαλιστικής εκκαθάρισης εφαρμόζονται συμπληρωματικά οι διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα) και τέτοια ειδική ρύθμιση περιλαμβάνει η προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 3 του ν.δ. 400/1970 (και ήδη του άρθρου 242 παρ. 2 του ν. 4364/2016), που περιέχουν ειδικές ρυθμίσεις περί των αντιρρήσεων κατά της Κατάστασης Δικαιούχων Απαιτήσεως από Ασφάλιση Ζωής των ασφαλισμένων και απαγορεύουν ρητά την άσκηση ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων των εφετείων, συνεπώς, και άσκηση αίτησης αναίρεσης.

Επίσης, όπως ήδη αναφέρθηκε και η διάταξη του άρθρου 248 παρ. 8 του ν. 4364/2016, απαγορεύει ρητά την άσκηση ενδίκων μέσων κατά της απόφασης του εφετείου, που εκδίδεται επί ανακοπής κατά της κατάστασης κατάταξης των δικαιούχων απαιτήσεων από ασφαλίσεις ζωής. Εξάλλου, η παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως πτωχευτική ανακοπή του άρθρου 92 του ΠτΚ και για τον επιπλέον λόγο ότι η πτωχευτική ανακοπή δικάζεται από το πτωχευτικό διαστήριο, ήτοι το πολυμελές πρωτοδικείο που κήρυξε την πτώχευση (αρθρ. 53 ΠτΚ), κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (αρθρ. 54 ΠτΚ), ενώ η ασφαλιστική εκκαθάριση δεν διατάσσεται με δικαστική απόφαση, αλλά επέρχεται αναγκαστικά, μετά την ανάκληση της άδειας λειτουργίας της επιχείρησης, λόγω παράβασης νόμου, με Απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Επιτροπής Εποπτείας Ιδιωτικής Ασφάλισης, ο δε νομοθέτης για τις δίκες της ασφαλιστικής εκκαθάρισης, σταθμίζοντας τις ιδιαιτερότητές της, θέσπισε την αρμοδιότητα του Μονομελούς Πρωτοδικείου και ως διαδικασία αυτή των ασφαλιστικών μέτρων, που είναι ταχεία διαδικασία, ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός της επιτάχυνσης της διαδικασίας της ασφαλιστικής εκκαθάρισης, για να ικανοποιηθούν σε σύντομο χρόνο οι προνομιακά ασφαλισμένοι από την ασφαλιστική τοποθέτηση (ΑΠ 153, 154, 543/2023).

Ο περιορισμός δε της άσκησης ένδικων μέσων κατά των σχετικών υποθέσεων, όπως η κρινόμενη, που εκδικάζονται κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, στοχεύει, όπως προεκτέθηκε, στην επιτάχυνση της διαδικασίας της ασφαλιστικής εκκαθάρισης και ως εκ τούτου δεν είναι δυσανάλογος, ούτε αντιβαίνει στην καθιερούμενη με το άρθρο 25 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητας, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο αναιρεσείων.

Κατόπιν αυτών, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα του Δικαστηρίου. Ακολούθως, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του, τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού νόμιμου και βάσιμου αιτήματός της (άρθρο 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-4-2021 αίτηση αναίρεσης της με αριθμό 3042/2019 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αναίρεσης, στο δημόσιο ταμείο.

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσείοντος τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Φεβρουαρίου 2024.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ