Supreme Court dismisses appeal against first instance judgment regarding liability for electrical fire caused by wire friction.

Απόφαση 263 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 263/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σακκά, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα - Εισηγήτρια, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου και Γεώργιο Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Οκτωβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Σ. Ι. Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αριστείδη Σαφαρή και 2) Ι. Ρ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του δικηγόρου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Διαχειριστής Ελληνικού Δικτύου Διανομής Ηλεκτρικής Ενέργειας ΑΕ" και τον διακριτικό τίτλο "ΔΕΔΔΗΕ ΑΕ" ή "ΔΕΔΔΗΕ", που εδρεύει στην …, ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού Α.Ε." και το διακριτικό τίτλο "ΔΕΗ ΑΕ" ή "ΔΕΗ", μετά την απόσχιση του Κλάδου της Γενικής Διεύθυνσης Διανομής και της Διεύθυνσης Διαχειρίσεως Νήσων της ΔΕΗ ΑΕ και 2) Δ. Ι. Λ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κριθαρά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από: 20-2-2013, 4-2-2013 και 8-2-2013 αγωγές των ήδη 1ου αναιρεσείοντος, 2ου αναιρεσείοντος και προσώπου που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1846/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 3395/2016 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-10-2016 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του 1ου αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την διάταξη του άρθ. 914 ΑΚ, κατά την οποία όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθ. 297, 298, 299, 300, 330 και 932 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει, ότι προϋποθέσεις της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία αλλά και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης που αποτελεί μη περιουσιακή ζημία είναι (α) ζημιογόνος συμπεριφορά (πράξη ή παράλειψη) (β) παράνομος χαρακτήρας της πράξης ή παράλειψης (γ) υπαιτιότητα, που περιλαμβάνει τον δόλο και την αμέλεια και (δ) πρόσφορος αιτιώδης συνάφεια μεταξύ ζημιογόνου συμπεριφοράς και αποτελέσματος, δηλαδή της ζημίας.

Αμέλεια, ειδικότερα, υπάρχει κατά την έννοια του άρθρου 330 ΑΚ, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, αυτή δηλαδή που πρέπει να καταβάλλεται κατά την συναλλακτική πίστη από τον δράστη στον κύκλο της αρμοδιότητάς του, είτε υπάρχει προς τούτο σαφώς νομικό καθήκον, είτε όχι, αρκεί δηλαδή η αντίθεση της συμπεριφοράς του στο γενικότερο πνεύμα του δικαίου ή στις επιταγές της έννομης τάξης (ΑΠ1398/2015, 938/2013).Τέλος, υπάρχει αιτιώδης συνάφεια, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή και μπορούσε να επιφέρει, κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 και i9 ΚΠολΔ, διότι είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στη αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Αντιθέτως, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί του ότι στη συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, περί του ότι δηλαδή το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με την ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 § 1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 100/2015,145/2014).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ.ΙΚΠολΔ η οποία είναι αντίστοιχη με αυτή του άρθρου 559αριθμ.1 του ίδιου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστείς, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ολΑΠ7/2006,ΑΠ609/2013).Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσία την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παράβαση (ΑΠ24/2015,625/2008).Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 560αριθ.6ΚΠολΔ,η οποία είναι αντίστοιχη με αυτή του άρθρου 559 αριθμ.19 του ίδιου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από τη διάταξη αυτή ,που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ.3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ’ αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία),Ειδικότερα, αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Αντίστοιχα, ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που, είτε είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση, της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, είτε αποκλείουν την εφαρμογή του, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ολΑΠ15/2006, 1/1999).

Δηλαδή, μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ467/2013, 495/2013, 179/2013).Η παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, καθώς και η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης για ελλείπεις αιτιολογίες, πρέπει να προκύπτουν από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικαστηρίου, δηλαδή από τις παραδοχές της απόφασης επί των ζητημάτων που ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής.

Εάν τα περιστατικά που προβάλλονται με τους λόγους αναίρεσης δεν αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας από το δικαστήριο ή αν αυτά ως εκ περισσού διατυπώθηκαν ως παραδοχές της απόφασης, χωρίς να είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του αξιούμενου με την αγωγή δικαιώματος και τη στήριξη του διατακτικού της απόφασης με βάση τους προταθέντες ισχυρισμούς των διαδίκων ή αν οι παραδοχές της απόφασης ανάγονται σε μη προταθέντα κατ’ ένσταση ή αντένσταση ισχυρισμό των διαδίκων, τότε οι σχετικές προς θεμελίωση των λόγων αυτών αναίρεσης αιτιάσεις στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση ή είναι αλυσιτελείς και οι λόγοι αναίρεσης απορρίπτονται ως αβάσιμοι (ΑΠ255/2010).Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο την από 8-7-2014 έφεση των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων κατά της 1846/2014 απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος, όπως προκύπτει από την επισκόπησή της (αρθρ.561παρ.2ΚΠολΔ), τα ακόλουθα: "Ο ενάγων στην υπ1 αριθμ. .../2013 αγωγή Σ.

Μ.(ήδη πρώτος των αναιρεσειόντων) είναι κύριος, νομέας και κάτοχος ενός αγρού (ελαιώνα) με 70 και πλέον ελαιόδεντρα, εκτάσεως 7.197 τ.μ, που βρίσκεται στη θέση "..." του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος ... και νυν της Δημοτικής Ενότητας ...... Εν συνεχεία, ο ενάγων στην υπ’ αριθμ. .../2013 αγωγή Ι. Ρ.(ήδη δεύτερος των αναιρεσειόντων) είναι κύριος, νομέας και κάτοχος ενός αγροτεμαχίου 15 περίπου στρεμμάτων, που βρίσκεται στη θέση "..." του Δημοτικού ...

του πρώην ... και ήδη της Δημοτικής Ενότητας ... Αιτωλοακαρνανίας...Στο βορειοανατολικό τμήμα του ανωτέρω ακινήτου υπάρχει από 50ετίας ελαιώνας,αποτελούμενος από 44 δένδρα...Την 12.7.2010 και περί ώρα 15:45 εκδηλώθηκε πυρκαγιά σε αγροτικές εκτάσεις διαφόρων ιδιωτών στην θέση "..." του πρώην δημοτικού διαμερίσματος ...

και νυν της δημοτικής ενότητας .... Η πυρκαγιά λόγω του πνέοντος ισχυρού ανέμου επεκτάθηκε βόρεια και ανατολικά σε ελαιώνες διαφόρων ιδιωτών μεταξύ των οποίων και στους ελαιώνες των εφεσιβλήτων. Ειδικότερα η πυρκαγιά εκδηλώθηκε σε περιοχή όπου υπήρχε καλαμιά από θερισμένα σπαρτά, ελαιόφυτη περιοχή με ξερή χαμηλή βλάστηση και, ρέμα ακαθάριστο με μεγάλη βλάστηση.

Η αρχική εστία εκδήλωσης της πυρκαγιάς, δεν ήταν εύκολο να εντοπιστεί, διότι η έκταση που κάηκε ήταν μεγάλη και η βλάστηση άναρχη.. Θεωρείται δε ως πιθανό σημείο αυτό, νότια της καιγόμενης έκτασης στα όρια του αγρού ιδιοκτησίας Ρ. Ι.. Στην περιοχή υπάρχει εναέριο δίκτυο της ΔΕΗ (πρώτης αναιρεσίβλητης) σε μήκος περίπου 500 μέτρων και σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από την περιοχή της πυρκαγιάς, μετασχηματιστής της ΔΕΗ με ασφαλιστικές διατάξεις.

Περαιτέρω ύπερθεν του εδάφους του κτήματος ιδιοκτησίας Ι. Ρ. διέρχεται δίκτυο ηλεκτροφόρων καλωδίων χαμηλής τάσεως ιδιοκτησίας (τότε) της ΔΕΗ ΑΕ. Το δίκτυο αυτό αποτελείτο από τέσσερα καλώδια τα οποία στηρίζονταν σε 3 ξύλινους στύλους, ένα από τα οποία είχε υποστεί αλλοίωση (βλάβη), σε έτερο δε καλώδιο του ιδίου δικτύου και στο ίδιο σημείο είχε γίνει επισκευή, ενώ σε τμήμα του δικτύου υπήρχε αγωγός φθαρμένος, από εξωγενείς αιτίες, πιθανότατα από πυροβολισμό εκ κυνηγετικού όπλου.

Από κανένα όμως από τα προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, δεν αποδείχθηκε ότι η εν λόγω πυρκαγιά οφείλεται στην ανωτέρω αλλοίωση ή σε πλημμελή επισκευή του ετέρου καλωδίου. Συγκεκριμένα από την επιτόπου αυτοψία δεν φάνηκε "μαύρισμα" καλωδίων, που είναι συνέπεια επαφής (πρόκληση σπινθηρισμών) μεταξύ των καλωδίων, καθώς επίσης δεν ανευρέθησαν τήγματα μετάλλων από τυχόν επαφή των καλωδίων μεταξύ τους.

Περαιτέρω η περιοχή στην οποία ευρίσκετο ο κατά τα ως άνω φθαρμένος εναέριος αγωγός, βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την θέση που είχε σβήσει η πυρκαγιά και μάλιστα χωρίς να γίνει ρίψη ύδατος. Επιπροσθέτως, κατά την έναρξη της πυρκαγιάς δεν υπήρξε διακοπή της ηλεκτροδότησης, παρότι πλησίον της περιοχής που διέρχεται το δίκτυο υπάρχει, μετασχηματιστής με ασφαλιστικές διατάξεις, οι οποίες θα είχαν ενεργοποιηθεί άμεσα εάν υπήρχε επαφή των καλωδίων (βραχυκύκλωμα), μεταξύ των οποίων υπήρχαν οι απαιτούμενες αποστάσεις και διατάξεις ασφαλείας.

Κατόπιν των ανωτέρω, δεν αποδείχθηκε ότι η έναρξη της πυρκαγιάς προκλήθηκε οπωσδήποτε από σπινθηρισμούς μεταξύ των καλωδίων, δεδομένου και του ότι, ως ανωτέρω αναφέρθηκε, σε περίπτωση επαφής καλωδίων μεταξύ τους, ενεργοποιούνται άμεσα οι ασφαλιστικές διατάξεις στον μετασχηματιστή και γίνεται διακοπή της ηλεκτροδότησης στο δίκτυο, το οποίο όμως δεν συνέβη στην προκειμένη περίπτωση.".Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, αφού έκανε δεκτή την έφεση των αναιρεσιβλήτων και εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που είχε κρίνει αντιθέτως, απέρριψε τις αγωγές των αναιρεσειόντων, με τις οποίες ζητούσαν αποζημίωση λόγω της οφειλόμενης στην προκληθείσα από αμέλεια των αναιρεσιβλήτων (ο δεύτερος των οποίων, είχε προστηθεί από την πρώτη, ως υπεύθυνος του ελέγχου του δικτύου της πρώτης) πυρκαγιά, καταστροφή των ελαιοδένδρων τους.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το δικαστήριο της ουσίας δεν παρεβίασε ευθέως την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 914ΑΚ ,την οποία ορθά δεν εφάρμοσε, λόγω έλλειψης συνδρομής των προϋποθέσεων εφαρμογής της, εφόσον η μη απόδειξη πρόκλησης της πυρκαγιάς από σπινθηρισμούς μεταξύ των καλωδίων της ΔΕΗ, όπως ανελέγκτως δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αποκλείουν την εφαρμογή της.

Με ειδικότερη αιτίαση του πρώτου από το άρθρο, κατ’ εκτίμηση 560 αριθμ.1 (και όχι 559αριθμ.1) ΚΠολΔ λόγου της κρινόμενης αίτησης ,οι αναιρεσείοντες επικαλούνται εσφαλμένη εφαρμογή της ανωτέρω διάταξη ς, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση, απαίτησε, ως πρόσθετο στοιχείο για την κατάφαση της υπαιτιότητας των αναρεσιβλήτων στην προκληθείσα πυρκαγιά και την ελαττωματική συντήρηση του ηλεκτροφόρου δικτύου.

Ο λόγος είναι αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, εφόσον το δικαστήριο της ουσίας απέκλεισε την ύπαρξη στη συγκεκριμένη περίπτωση οποιασδήποτε αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της εκδηλωθείσας πυρκαγιάς και του ηλεκτροφόρου δικτύου. Το αποδεικτικό πόρισμα εξάλλου, της προσβαλλόμενης απόφασης έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία γιατί αναφέρονται σε αυτή| με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς ενδοιαστικές κρίσεις, τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής της ανωτέρω διάταξης, απορριπτομένων όσων περί του αντιθέτου υποστηρίζουν με τον πρώτο επίσης λόγο της κρινόμενης αίτησής τους, για πλημμέλεια από το άρθρο, κατ’ εκτίμηση 560αριθμ.6(και όχι 559αριθμ.19) ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες.

Με τον ίδιο λόγο από το άρθρο 560αριθμ.6ΚΠολΔ,οι αναιρεσείοντες προβάλλουν ειδικότερες αιτιάσεις για ανεπαρκή αιτιολογία της προσβαλλόμενης, λόγω, α)μη εξειδίκευσης του είδους των φθορών και των αλλοιώσεων όπως και της πλημμελούς συντήρησης του ηλεκτροφόρου δικτύου, β)μη αναφοράς έκτακτου περιστατικού που διέκοψε την αιτιώδη διαδρομή, αφού δέχθηκε την ελαττωματική κατάσταση του ηλεκτροφόρου δικτύου, γ)μη αναφοράς της συνδρομής της φθοράς του τρίτου ηλεκτροφόρου καλωδίου στην έκρηξη της πυρκαγιάς και δ)μη προσδιορισμού των αποστάσεων μεταξύ των δύο καλωδίων.

Οι ανωτέρω αιτιάσεις είναι αβάσιμες, αφού οι αποδιδόμενες με αυτές πλημμέλειες στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι αλυσιτελείς, διότι δεν αναφέρονται σε ουσιώδες ζήτημα και δεν στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμα του Εφετείου, αλλά διατυπώθηκαν διηγηματικά κατά την πορεία του δικανικού συλλογισμού αυτού προς άντληση επιχειρημάτων υπέρ της μόνης αιτιολογίας που στηρίζει το αποδεικτικό του πόρισμα περί έλλειψης υπαιτιότητας των αναιρεσιβλήτων στην πρόκληση της πυρκαγίας και η οποία είναι η μη πρόκληση αυτής από σπινθηρισμούς των καλωδίων του ηλεκτροφόρου δικτύου.

Επισημαίνεται, ότι λόγω της ανωτέρω παραδοχής, το δικαστήριο της ουσίας δεν εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 297,298εδ.α και β,932ΑΚ και αυτές των άρθρων 211,213 και 280 της 70261/1967 Απόφασης Υπ.Βιομηχανίας (ΦΕΚ Β της 6-10-67) και επομένως είναι αλυσιτελής η επικαλούμενη (αορίστως σε κάθε περίπτωση) ευθεία και εκ πλαγίου παραβίασή τους με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ(ο οποίος είναι αντίστοιχος με αυτό του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ίδιου Κώδικα) ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και, συνακόλουθα, στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης (ΑΠ Ολομ. 14/2004, ΑΠ 87/2013, ΑΠ 94/2008).

Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 250/2014, ΑΠ 1418/2013), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΑΠ Ολομ. 11/1996, ΑΠ1207/2017, 1150/2011, ΑΠ 421-425/2009). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης αίτησης τους, οι αναιρεσείοντες, κατ’ επίκληση πλημμέλειας, κατ’ εκτίμηση από το άρθρο 560αριθμ.5 (και όχι 559αριθμ.8) ΚΠολΔ, μέμφονται την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι δεν έλαβε υπόψη τον περιεχόμενο στην αγωγή του πρώτου αυτών ισχυρισμό, ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε από σπινθηρισμό οφειλόμενο όχι μόνο στην τριβή των καλωδίων του ηλεκτροφόρου δικτύου, αλλά και σε άλλη αιτία συνδεόμενη με το όλο σύστημα μεταφοράς του ηλεκτρικού ρεύματος.

Ο λόγος είναι αβάσιμος,εφόσον όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, με την αντίθετη παραδοχή ότι η πυρκαγιά δεν προκλήθηκε από οφειλόμενο στα καλώδια του ηλεκτροφόρου δικτύου σπινθηρισμό, ο ανωτέρω ισχυρισμός εμμέσως λήφθηκε υπόψη και απορρίφθηκε ως αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ,όπως ήδη ισχύει, μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν.4335/2015 , κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ ύλην αρμοδιότητα 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας,5)αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν...και 6)αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Από την αμέσως πιο πάνω διάταξη προκύπτει, ότι η απαρίθμηση των λόγων αναίρεσης κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, είναι περιοριστική. Οι λόγοι αναίρεσης είναι μόνο έξι και αντιστοιχούν προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1,2,4,5,7, 8 και 19 αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους όμως δεν ταυτίζονται απολύτως.

Έτσι, δεν ιδρύεται ο λόγος, όταν το Μονομελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Επομένως, είναι απαράδεκτος ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης από το άρθρο 559αριθμ.11ΚΠολΔ,για μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο-Δημόσιο Ταμείο (αρθρ.495παρ.4ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων (αρθρ.176,183 ΚΠολΔ),όπως ορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18 Οκτωβρίου 2016 αίτηση των Σ. Μ. και Ι. Ρ. για αναίρεση της 3395/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων,τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων(2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 28 Νοεμβρίου 2017

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 5 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ